Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Καλοκαιρινή Συμφωνία


Είναι κάτι εποχές των οποίων ο αέρας φέρνει μαντάτα,
υποσχέσεις, αισιοδοξία ότι αυτά που περιμένεις 
έρχονται... είναι στον δρόμο...

Μουσικές, βιβλία, όνειρα, συναισθήματα...
όλα αναμειγνύονται σε ένα θεσπέσιο κοκτέιλ,
που δεν μπορείς παρά να το πιεις μονορούφι...

Νιώθω τον άνεμο της εποχής να μου ψιθυρίζει
στο αφτί τα μυστικά του 
από τα μακρινά μέρη που ταξίδεψε
κι αφήνομαι στη ζωή,
ευγνώμων, όπως πάντα.

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα,
συνοδευόμενο από όλα τα καλά που
φέρει μαζί της αυτή η καλοκαιρινή σύνθεση.

Τα Ταξιδιάρικα Βιβλία μου συνεχίζουν να πλέουν
στα γαλανά νερά τους για 3ο συνεχόμενο καλοκαίρι,
ανοίγοντας θαυμαστούς δρόμους επικοινωνίας
με υπέροχους ανθρώπους...

Τίτλος: De Profundis
Συγγραφέας: Όσκαρ Ουάιλντ / Oscar Wilde


Αποχαιρετώντας την Εκ Βαθέων Επιστολή του Όσκαρ Ουάιλντ, η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι μου - κεντάει το κείμενό της, βάζοντας την ιδιαίτερη νότα της σ' αυτή την μοναδική συμφωνία του καλοκαιριού:

Εκ βαθέων…
Πρώτη φορά στην Αγγλία, καλοκαίρι σε κολλέγιο, κ σε μια από τις ατελείωτες ονειρεμένες βιβλιοθήκες η ματιά μου διέκρινε έναν τίτλο στα λατινικά: De Profundis, με χρυσά καλλιγραφικά κ καφετί σκληρό εξώφυλλο, παλιακό…
το δανείστηκα με την αφέλεια της τότε λατινομαθούς κ το ξεκίνησα με την βεβαιότητα (κ την αλαζονεία) της αγγλομαθούς, αφού γρήγορα συνειδητοποίησα την άγνοιά μου αναφορικά με το περιεχόμενο…
κ πάλι, όμως, παρά τη λαχτάρα μου να διαβάσω κάτι στο πρωτότυπο, ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, το νεαρό της ηλικίας δεν μου άφηνε μεγάλο περιθώριο να μπω βαθιά στο πνεύμα του βιβλίου… φανατική του Charles Dickens  κ λάτρης της Jayne Austin, η γνωριμία μου με τον Wilde ξεκίνησε, επί της ουσίας, αμέσως μετά, στο Πανεπιστήμιο - μέχρι τότε εξαντλούνταν στα θεατρικά ανεβάσματα κ ραδιοφωνικά ακούσματα της εποχής…
Η Βασιλική μού έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναδιαβάσω το βιβλίο κ να ορίσω κάπως την όποια πρόοδό μου – τώρα ήμουν έτοιμη να βιώσω κ να κατανοήσω την αγωνία του ‘διαφορετικού’ (που ανάθεμα κ αν ξέρω ακόμη πώς ορίζεται), της ανάγκης αποδοχής, της σπατάλης αισθημάτων… την πικρία του ‘χρήσιμου ανθρώπου’… την απελπισία της μάταιης επένδυσης… το απέραντο βάθος κ την τρομακτική ρηχότητα… την απόλυτη ανάγκη του ‘γνώθι σαυτόν’…
Το ερωτηματικό ανελέητο: τι κ πόσο έχει αλλάξει έκτοτε;
Γνωρίζοντας πως η ψυχή δεν έχει φύλο κ πως η έλξη απλώς εξυπηρετεί αριστοτεχνικά τους στόχους του ‘ταξιδιού’, μοιράζομαι μια αγαπημένη ρήση του, μια από τις πάμπολλες, έστω…
'Be yourself; everybody else is already taken.’

Βασιλική, Ευχαριστώ Σε!

Το βιβλίο αυτοδικαίως θα παραδοθεί στη Ζόζη, συμφοιτήτρια κ φίλη αγαπημένη…