Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Τα Διηγήματα του Γούντι Άλεν ταξιδεύουν μακριά μου



Σκέτη Αναρχία (Διηγήματα) του Γούντι Άλεν
Mere Anatchy (Short Stories) by Woody Allen

Πριν διαβάσω το βιβλίο, δεν είχα ιδέα ότι ο Γούντι Άλεν έγραφε και βιβλία. Ανοησία μου! Οι ευφυείς άνθρωποι της τέχνης δεν έχουν όρια. Αντίθετα, πειραματίζονται με κάθε της μορφή, αψηφώντας τα στερεότυπα και τις ετικέτες. 

Είναι από τα βιβλία που άφησα να φύγει με χαρά, γιατί τον Γούντι Άλεν τον ξέρω καλά μέσα από τις ταινίες του και το βιτριολικό του χιούμορ. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τις ατάκες του στην καθημερινότητά μου και ταυτίζομαι με τον τρόπο που αυτοσαρκάζεται. Ιδιαίτερα μου αρέσει το:
"Έχω τη λύση, αλλά δεν έχω το πρόβλημα."

Για το βιβλίο γράφει η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου. Σε ένα υπέροχο κείμενο καταθέτει αυτό που είναι ο Άλλεν για όλον τον κόσμο της τέχνης. Δεν θα μπορούσε να γραφτεί με πιο περιγραφικό και διεισδυτικό τρόπο. Την ευχαριστώ για την επιλογή του επόμενου σταθμού για αυτό το βιβλίο!

Ένα αναρχικό μυαλό σε ένα ασυνήθιστο βιβλίο…
Έχουμε διαβάσει πάρα πολλά για τον Woody Allen αλλά πρώτη φορά τον διαβάζω… απύθμενη φαντασία, υπερβολή στα όρια της παράνοιας, σουρρεάλ  κωμικό, επιστημονική φαντασία, σαρκασμός κ χιούμορ δίχως όρια… όση ώρα διάβαζα το βιβλίο είχα την έντονη αίσθηση, έως βεβαιότητα, πως επρόκειτο για stand-up comedy, πως θα έπρεπε να ‘λέγεται’ αντί να διαβάζεται… ‘άκουγα’ το κοινό να γελά από κάτω από τη σκηνή… ιστορίες δίχως συνέχεια, συνοχή, λύση…
εντελώς αμερικάνικος τρόπος γραφής, χωρίς, φυσικά, κάποιο αρνητικό πρόσημο σε όλο αυτό… κ φυσικά το μυαλό ήταν σταθερά ρυθμισμένο στην αγγλική αφού ήταν αδύνατο να γυρίσει στην ελληνική – δεν το επιτρέπει η γραφή σε κανέναν καλό γνώστη της… σε ποιο σημείο να ξεφύγεις από την γραφή;
Παράξενη αίσθηση, ακόμη πιο παράξενη επίγευση στο τελείωμα της ανάγνωσης… εικόνες απίστευτες, σκηνικά ανεπανάληπτα, από αλλού… αφήνω την απόδοση στα ελληνικά των ονομάτων – δεν θα ‘θελα με τίποτε να βρίσκομαι στη θέση του μεταφραστή:  τι αγωνία, τι δυσκολίες θα πρέπει να παρέκαμψε προκειμένου να αποδώσει το πνεύμα του συγγραφέα δίχως να τον προδώσει…
Το βιβλίο παραδίδεται στον Will, η ιδανική σκυτάλη, που θα μπορέσει να εκτιμήσει τον τρόπο γραφής του W. A., κ μετά θα ταξιδέψει στη Γλασκώβη όπου θα συναντήσει ένα ακόμη αναρχικό μυαλό… it takes one to know one

Δέσποινα
21/4/2017

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Πάσχα εν έτει 2017

Έργο της Μαίρης Αρμαμέντου

Πάσχα
Συνδενδεμένο με την κατάνυξη των ημερών... 
με μνήμες της παιδικής ηλικίας
Ταιριαστό το πνεύμα των θαυμάτων και της θαυμαστής διαδρομής
με την απεριόριστη φαντασία του παιδικού μυαλού...

Δύο μαγείες που συναντώνται για να ταυτιστούν
με ένα παγκόσμιο μήνυμα, σε μια πανανθρώπινη ιστορία...
τότε που οι συμβάσεις δεν μας έχουν οδηγήσει ακόμα 
στο "μονοπάτι της λογικής"...
τότε που τα μάτια της ψυχής είναι ορθάνοιχτα 
να δεχτούν το θαυμαστό...
τότε που η πίστη είναι απλά θέμα καρδιάς
κι όχι υπολογισμός.

Μόνο το ταξίδι σ' εκείνες τις στιγμές μπορεί να επαναφέρει
λίγη από την αλήθεια αυτών των ημερών.
Τα κατά τόπους δρώμενα δεν αρκούν 
για να γαληνέψουν την ψυχή.

Είναι ένα υπέροχο ταξίδι -
- ο δρόμος προς τα μέσα,
ο δικός μας δρόμος.




Το ποίημα που ακολουθεί έγραψε η φίλη,

Όπως και πέρυσι (Ω Γλυκύ μου Έαρ), έτσι και φέτος
κοσμεί το ψηφιακό μου σπίτι με τις λέξεις της.
Την ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία 
και την εμπιστοσύνη της.




ΤΟΥ  ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ  Ο ΔΡΟΜΟΣ

Έναν  δρόμο, σου χαρίζει η ζωή
το πρώτο φως σαν αντικρίσεις
και χωρίς  επιλογή
σαν αθλητής με επιμονή
πρέπει να τερματίσεις.
Για κάποιους φωτεινός
γενναιόδωρα δοσμένος,
για άλλους δύσβατος, σκοτεινός
μ’ αγκάθια κοφτερά στρωμένος…
Κόκκινη χλαμύδα θα ενδυθείς
 και πλέκοντας το δικό σου ακάνθινο στεφάνι
με υπομονή στου μαρτυρίου τον δρόμο θα πορευθείς
καθώς σε Άγιο Δισκοπότηρο
γλυκό της νίκης πιοτό θα γευθείς,
 αν δρόμο γεμάτο μ’ αγκάθια διαβείς
μα όρθιος κι αλώβητος στο τέλος του φτάσεις.
                                                                                                                                        Μπραϊνώ Μαθηνού
             25/4/2016

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Η φίλη Ιζαμπέλ Αλιέντε και οι λέξεις της!


Εδώ και χρόνια αγοράζω τα βιβλία της, κάνοντας την αρχή με το υπέροχο Σπίτι των Πνευμάτων, που με τράβηξε σαν μαγνήτης να αναζητήσω τη συγγραφέα πίσω από την ιστορία.

Έχω όλα της τα βιβλία και τα διαβάζω κατά καιρούς, έτσι όπως συναντά κανείς έναν παλιό φίλο που έχει καιρό να τον δει, αλλά δεν τον έχει καθόλου λησμονήσει. 

Έμαθα να την αγαπώ για την ειλικρίνειά της, για την μοναδική δύναμή της να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών, για την αμεσότητα των λέξεών της και αυτή την αξεπέραστη ικανότητα να διηγείται ιστορίες τόσο όμορφα, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος.

Αποφάσισα να αφήσω ελεύθερο ένα από τα βιβλία της σε μια απόφαση της στιγμής, καθησυχάζοντας τον εαυτό μου ότι μπορούσα να το αποκτήσω ξανά όποτε θα ήθελα. 

Πρόκειται για το αυτοβιογραφικό "Όλες οι μέρες" και είναι το Νούμερο 23 Βιβλίο Που Ταξιδεύει. Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου συνεχίζει τα Ταξίδια των Βιβλίων με τον ίδιο ενθουσιασμό και πάθος όπως όταν ξεκίνησε, πριν περίπου δύο χρόνια.

Το Πρώτο μου Κανάλι - η Ινώ - αποχαιρετά την Ιζαμπέλ με όμορφες εικόνες και ένα πολύ αληθινό κείμενο, που, πιστεύω, θα έβρισκε και την ίδια σύμφωνη:


ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ…
Μια απρόσμενη συνάντηση, μετά από χρόνια, με μια καλή φίλη που έτσι τα ’φερε η ζωή και χαθήκατε, σε γεμίζει χαρά!
Σε οδηγεί σπίτι της, φτιάχνει καφέ, και προσπαθείτε, κουβεντιάζοντας,  να καλύψετε  τα κενά όλων αυτών των ετών που έχετε να βρεθείτε…
Είναι δε τόσα πολλά και ανατρεπτικά αυτά που συνέβησαν στη δική της ζωή, που εσύ δεν έχεις λόγο και διάθεση να διακόψεις τον χείμαρρο των λόγων και των συναισθημάτων της. Εκείνη τη στιγμή η ζωή σου, φαντάζει ανιαρή και μονότονη μπροστά στη δική της.
Αυτή τη βαθιά  εξομολόγηση  πρέπει να τη σεβαστείς!
Κάπως έτσι νιώθει ο αναγνώστης, διαβάζοντας τη Χιλιανή συγγραφέα Ιζαμπέλ Αλιέντε και το βιβλίο της "ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ". Συναντά τη φίλη Ιζαμπέλ καθισμένη απέναντί του, σε ζεστό και φιλικό κλίμα, να απογυμνώνεται και να τον καθιστά κοινωνό τής ζωής της, να γίνεται μέρος της φυλής της, όπως η ίδια συνηθίζει να ονομάζει τους ανθρώπους του στενού οικογενειακού της  περιβάλλοντος.
Εκατομμύρια αναγνωστών ανά την υφήλιο, γίνονται έτσι οι δικοί της άνθρωποι, οι φίλοι, που μοιράζεται μαζί τους ένα μέρος από τη ζωή της με όλα τα προβλήματα, τους προβληματισμούς, τα λάθη, τα πάθη, τις λύπες της μα και τις χαρές…
Και όλα αυτά με μια ωμή ειλικρίνεια που ξαφνιάζει, κυρίως, αυτούς που είχαν ορκιστεί πίστη στα…
εν οίκω μη εν δήμω!
Ανατρεπτική και ως προς αυτό, απέδειξε πως καμιά φορά δε βλάπτει…                                           
τα εν οίκω να γίνουν εν δήμω!
Μπραϊνώ Μαθηνού
 27/3/2017