Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Μεγάλες Προσδοκίες - Great Expectations

Η γυναίκα που εγκαταλείφθηκε από τον αγαπημένο της λίγο πριν την γαμήλια τελετή κι έζησε τη μετέπειτα ζωή της κλεισμένη στο αρχοντικό της, άθικτη στη στιγμή που τη σημάδεψε...

Αυτή η ηρωίδα του Ντίκενς, η Μις Χάβισαμ, με συγκλόνισε όταν την γνώρισα στην πρώτη εφηβεία κι ευχήθηκα μέσα μου να μπορέσω κι εγώ κάποτε να φτιάξω τόσο μοναδικούς ήρωες, να καταφέρω να γράφω έτσι...

Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να γράψει ιστορίες όπως ο Ντίκενς. Οι Μεγάλες Προσδοκίες του είναι οι προσδοκίες όλων μας - τα όνειρά μας που καθορίζονται όχι μόνο από τα ταλέντα μας και τις δυνατότητές μας, αλλά και από τις ρίζες, την καταγωγή και το περιβάλλον στο οποίο ανατραφήκαμε.

Ενίοτε, οι προσδοκίες, μολονότι μεγάλες, γίνονται πραγματικότητα...



Τι οδηγεί τους ανθρώπους να θέλουν να πετύχουν στη ζωή;
Τι τους αναγκάζει να τα παρατήσουν;

Είμαι πια σίγουρη ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η Πίστη στη Δύναμη της Ενέργειας που φέρουμε μέσα μας, σε συνδυασμό με τους Ανθρώπους που συναντούμε στον Δρόμο μας.

Σχεδόν πάντα, η ζωή φέρνει στον δρόμο μας τους ανθρώπους που θα είναι οι οδηγοί-συνοδοιπόροι μας. Φοράμε τα σωστά γυαλιά για να τους διακρίνουμε;

Η Δέσποινα, το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου, ήρθε στον δρόμο μου απρόσμενα, αλλά καθόλου τυχαία. Ακολουθεί το κείμενό της:

Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 15

Το βιβλίο διαβάστηκε αμέσως μόλις παραλήφθηκε… και μετά παρέμεινε να κάνει παρέα στα υπόλοιπα που περιμένουν την σειρά τους…
Ο λόγος;
Δεν μπορούσα να βρω στον κύκλο μου τον επόμενο αναγνώστη – για κπ λόγο τους θεωρούσα υποψήφιους για τα επόμενα…
Δεν είμαι απολύτως βέβαιη πως έτσι έχουν τα πράγματα – ίσως να φταίει πως με τον Π. Μάτεσι έχω από πολλά  χρόνια μια σχέση έλξης-άπωσης…
Πρωτοδιάβασα κ μετά είδα κ το θεατρικό Η μητέρα του σκύλου – εντυπωσιάστηκα αλλά δεν μ’ αφορούσε, είπα…
Μετά μου χάρισαν το Πάντα καλά
Για 3η φορά μ’ επισκέφθηκε με το Αλδεβαράν…
Το ‘κουβαλούσα’ για καιρό το βιβλίο, αναποφάσιστη: το κρατάω ή το στέλνω να ταξιδέψει; Ίσως τα χρόνια που πέρασαν ν’ άλλαξαν κάπως τη ματιά μου ως προς τη γραφή του… ήταν κ η δυσκολία ‘σε ποιον το παραδίδω;’
Η Μπραϊνώ μ’ έβγαλε από τη δύσκολη θέση αφού ζήτησε να το διαβάσει…
Χαίρομαι που ‘υποχρεώθηκα’ να ξανασχοληθώ με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, που βούτηξα πιο βαθιά απ’ όσο μου επέτρεπα πριν, που βγήκα στα ανοιχτά για να βρεθώ με τους ήρωες…
Γεμάτο συμβολισμούς κ μυθολογικές αναφορές, όνειρα κ διεύρυνση συνειδητότητας, πότε άμεσα κ πότε έμμεσα, πότε αστεία κ πότε σοβαρά, το βιβλίο σε τεστάρει αναγκάζοντάς σε να καταδεχτείς, να παραδεχτείς, να αποδεχτείς…
Ευχαριστώ σε, Βασιλική!

________________________________________________________

The woman who was abandoned by her lover shortly before the wedding ceremony and lived her life thereafter enclosed in her mansion, intact at the moment which scarred her...

This character by Charles Dickens, Miss Havisham, shook me when I first met her in the years of early pruberty and I made a wish inside me to be able one day to create such unique characters myself and manage to write like this...

I could not imagine then that there could be no other capable of writing stories like Dickens did. His Great Expecations are the expectations of us all - our dreams that are defined not solely by our talents and skills, but also by our roots, origin and the environment we grew up in.

There are times when expectations, albeit great, become real...

What drives people to want to succeed in life?
What forces them to give up?

I am confident now that what makes the difference is the Faith in the Power of Energy we bear inside, combined with the People who cross our Path.

Almost always, life brings along our path the people who are bound to be our guides-fellow travellers. Are we wearing the right glasses to recognize them?

Despina, Canal 2 of my Free Library, came my way unexpectedly but not at all by chance. There follows her text:

Travelling Book No. 15

The book was read as soon as it was received… and then it remained in company of the rest waiting their turn…
The reason?
I could not find the next reader in my circle of friends – for some reason I considered them candidates for the next ones…
I am not absolutely certain things are like this – perhaps it is just the fact that with P.Matesis I have for many years an attraction-repulsion relationship…
I first read and then saw the play “The Mother of the dog” – I was impressed but didn’t concern me, I said…
Then I was given “Always good”
For the third time “Aldevaran” came to find me.
I’ve been “carrying” the book for a while, indecisive: Do I keep it or send it away to travel? Perhaps the years gone by have changed the way I look at his writing… There was also the difficulty “to whom should I pass it on?”.
Braino put me out of it asking to read it…
I am glad I “had to” spend time on this particular writer again, dive deeper than I allowed myself before, sail in the open to meet with his characters…
Filled with symbolisms and mythological references, dreams and awareness broadening, sometimes directly others indirectly, sometimes jokingly while others earnestly, the book is testing you, forcing you to condescend, to acknowledge, to accept…
Thank thee, Vassiliki!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Χιόνι και Μυστήριο! - Free Library: Snow and Mystery!

Για πολλά χρόνια, το αστυνομικό μυθιστόρημα δεν θεωρούνταν λογοτεχνία, αφού δεν πληρούσε τα κριτήρια που θα το τοποθετούσαν στα ανώτερα λογοτεχνικά σαλόνια.
Είχε, όμως, την αγάπη ενός αναγνωστικού κοινού που ακολουθούσε φανατικά τον συγγραφέα και ταυτίζονταν με τον κεντρικό ήρωα, ο οποίος είναι συνήθως ένας καθόλου συμβατικός ντετέκτιβ.
Όταν, αργότερα, οι ιστορίες μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, τότε οι λογοτεχνικοί κύκλοι δεν μπόρεσαν παρά να αποδεχθούν το είδος ως λογοτεχνία, υποκλινόμενοι στην ποιότητα της γραφής και στην πλατιά αποδοχή του κόσμου.

Προσωπικά, λατρεύω την Άγκαθα Κρίστι. Θεωρώ ότι ήταν ένα δαιμόνιο μυαλό που όμοιό του δύσκολα θα ξαναβγεί. Οι ήρωές της - ο Ηρακλής Πουαρό και η Μις Μαρπλ - είναι αγαπημένα μου πρόσωπα και πάντα με συναρπάζουν με την ευφυΐα και την ευστροφία τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ποντικοπαγίδα της παίζεται στο θέατρο στη Αγγλία για πάνω από 60 συναπτά έτη (από το 1952) και οι σειρές του BBC, που βασίζονται στα έργα της, χτυπάνε κόκκινο σε ακροαματικότητα.

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου άφησε ελεύθερο αυτή τη φορά ένα αστυνομικό βιβλίο.



Θαμμένα Μυστικά
της Ρουθ Ρέντελ



Τι ωραίο το χιόνι να πέφτει έξω, στο τζάκι να τρίζει η φωτιά κι ένα μυστήριο να σε περιμένει να το εξιχνιάσεις!

Αλλά, ας τα πει καλύτερα η Μπραϊνώ...

Περί ανέμων και νιφάδων…
Μια προσεγμένη μουσική επένδυση, πάντα αναδεικνύει  καλύτερα μια όμορφη γιορτή!
Ένα ιδανικό σκηνικό για το οποίο έχει φροντίσει ο αγριεμένος καιρός, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, άραγε αναδεικνύει περισσότερο την αξία  ενός βιβλίου;
Η απάντηση  είναι ναι, γιατί κρατώντας στα χέρια μου ένα  βιβλίο αστυνομικού περιεχομένου, τελειώνοντάς το σκέφτηκα πως η καρδιά του χειμώνα ήταν η πλέον κατάλληλη εποχή για την ανάγνωσή του, σε αντίθεση με άλλα μυθιστορήματα που είναι αμιγώς καλοκαιρινά.
Με τον βοριά να λυσσομανά και τις πυκνές νιφάδες χιονιού να κάνουν την εμφάνισή τους, η υπόθεση αποκτά άλλο νόημα, το ενδιαφέρον γίνεται πιο έντονο και η αγωνία για τη διαλεύκανση των φόνων και των μυστηρίων κορυφώνεται… Πραγματικό θρίλερ, με τον αναγνώστη να μπαίνει ασυνείδητα στον ρόλο του ντετέκτιβ…
Η αριστοτέχνης του είδους  και βραβευμένη Βρετανίδα  συγγραφέας Ρουθ Ρέντελ, με το βιβλίο της  "Θαμμένα μυστικά",  αποδεικνύει πως  κανένα ένοχο μυστικό δεν μπορεί να μείνει θαμμένο για πάντα…
 Για όλους και για όλα, μαζί με το πλήρωμα του χρόνου έρχεται και η πληρωμή …
Μαθηνού Μπραϊνώ  
 7/1/2017



Ruby, the hound, in action!






For a long time, the detective novel was not considered to be literature, since it did not fulfil the criteria which would place it in the upper literary salons.
However, it did have the love of a reading audience who would fanatically follow the writer and identified with the main character, who was a usually a not-at-all conventional detective.
Later, when these stories were tranferred to the cinema, the literary circles had no alternative but embrace this genre as literature, bowing to the quality of writing and the wide acceptance of the public.
I personally adore Agatha Christie. I believe she was a cunning mind, of the kind that is hard to re-appear. Her main characters - Helcules Poirot and Miss Marple - are very dear people, who at all times excite me with their intelligence and quick-wittedness.
It's no chance that her Mousetrap has been performed on stage in England for over 60 consecutive years (since 1952) and the BBC series based on her novels hit record ratings.



My Free Library has set free this time a detective book:

Not in the Flesh, Hutchinson
by Ruth Rendell


Picture the snow falling outside, the fire creaking in the fireplace and a mystery waiting for you to solve it...


But, Braino tells it better...

About winds and snowflakes...

A studied incidental music always shows off a beautiful feast in the best possible way!
An ideal set, which the wild weather has catered for, while reading, shows more elegantly the merit of the book, I wonder?
The answer is possibly yes, because, having in my hands a detective novel and after having finished it, I thought that the heart of winter was by far the most adequate time for reading it, unlike any other kind which is purely for the summer.


With the north wind wailing outside and the dense snowfall coming down heavily, the story takes on a different meaning, interest becomes more intense and the suspense for solving murder and clearing mystery reaches its peak...
A real thriller, putting the reader subconsciously in the detective's shoes...
A master of this genre and awarded British writer, Ruth Rendell, with her book "Not in the Flesh, Hutchinson", proves that no guilty secret can stay buried forever.
For everyone and everything there comes, along with the fullness of time, the time for payback...

Mathinou Braino
7/1/2017


Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Το Λεύκωμα των Ευχών - The Album of Wishes

Το Προσωπικό μου Λεύκωμα των Ευχών έτσι ξεκίνησε φέτος...

My Personal Album of Wishes this year  started like this...
#Θησαυρός Νο. 2
#Treasure No. 2

Είναι σημαντικό να ξέρουμε σε κάθε φάση της ζωής μας τι είναι αυτό που θέλουμε, αυτό που επιθυμεί η καρδιά μας - ανεξαρτήτως κοινωνικών και ηθικών περιορισμών, πέρα και πάνω από τα πρέπει που οι ίδιοι επιβάλλουμε στον εαυτό μας.

Όταν απαλλαγούμε από την ανάγκη να είμαστε αρεστοί ή αποδεκτοί από τους άλλους, τότε η καρδιά μας παίρνει την ευκαιρία να αναπνεύσει, δείχνοντας τα αληθινά μας χρώματα.

Όταν ξέρουμε τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε, τότε έχει ήδη ανοίξει ο δρόμος που θα μας οδηγήσει σε αυτό. Πώς μπορούμε να το μάθουμε;
Απλά σιωπώντας για λίγο, χωρίς περισπασμούς, σε ένα ταιριαστό σε εμάς περιβάλλον (μια βόλτα κοντά στη θάλασσα ή στη φύση), με επίμονη σκέψη, ρωτάμε άφοβα τον εαυτό μας.

Χωρίς αμφιβολία, θα μας πει την αλήθεια, γιατί αυτή είναι πάντα μαζί μας - απλά, συνήθως επιλέγουμε να την κρύβουμε, από φόβο.

Ο φόβος γεννάει αρνητικά συναισθήματα, δηλητηριάζει τις αποφάσεις μας, την υγεία μας, κι εμείς χρειάζεται να βρούμε το θάρρος να τον κατατροπώσουμε, να ελευθερωθούμε από τα απατηλά δεσμά του.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε μέσα μας την απάντηση στην ερώτηση: Τι θέλω πραγματικά για να είμαι ευτυχισμένος/η;

Με την απάντηση ως μόνο και αρκετό εφόδιο, μπορούμε τότε να προχωρήσουμε τον δικό μας δρόμο - με πίστη ότι αυτό που επιθυμούμε έρχεται, είναι στον δρόμο, ότι το αξίζουμε, ότι είναι εφικτό.

Πορευόμενοι έτσι, μπορούμε να εστιάσουμε στα δικά μας όνειρα,στο δικό μας όραμα, βγάζοντας τον φόβο και τον ανταγωνισμό από την εξίσωση. Ας εμπιστευτούμε το ένστικτό μας, αυτή την εσώτερη φωνή που πάντα ξέρει τι είναι καλό για μας.


It is important to know what it is we want at every stage of our lives, what our heart wishes for - irrespective of social or moral limitations, beyond and above the "must" we impose on ourselves.

When we free ourselves from the need to be likeable or acceptable by the others, then our heart takes an opportunity to breathe, showing our true colours.

When we know what it is we really want, then the road is already open to take us there. How can we find out?
Simply by silencing for a while, without distractions, in an environment fit to us ( a walk near the sea or in nature), with persistent thinking, we fearlessly ask ourselves.

Without doubt, our self will tell us the truth, because it is always with us - it's just that we usually choose to hide it, out of fear.

Fear generates negative feelings, poisons our decisions, our health, and we need to find the courage to crush it, to liberate ourselves from its deceptive chains.

All it takes is find within us the answer to the question: What do I really need to be happy?

With the answer as our sole and sufficient tool, we can then walk along our own road - with faith that what we desire is on its way, that we are worthy of it, that it is possible.

Heading this way, we can focus on our own dreams, on our own vision, taking fear and competition out of the equation. Let us trust our instinct, that inner voice which is always aware of what is good for us.