Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Καλοκαιρινή Συμφωνία


Είναι κάτι εποχές των οποίων ο αέρας φέρνει μαντάτα,
υποσχέσεις, αισιοδοξία ότι αυτά που περιμένεις 
έρχονται... είναι στον δρόμο...

Μουσικές, βιβλία, όνειρα, συναισθήματα...
όλα αναμειγνύονται σε ένα θεσπέσιο κοκτέιλ,
που δεν μπορείς παρά να το πιεις μονορούφι...

Νιώθω τον άνεμο της εποχής να μου ψιθυρίζει
στο αφτί τα μυστικά του 
από τα μακρινά μέρη που ταξίδεψε
κι αφήνομαι στη ζωή,
ευγνώμων, όπως πάντα.

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα,
συνοδευόμενο από όλα τα καλά που
φέρει μαζί της αυτή η καλοκαιρινή σύνθεση.

Τα Ταξιδιάρικα Βιβλία μου συνεχίζουν να πλέουν
στα γαλανά νερά τους για 3ο συνεχόμενο καλοκαίρι,
ανοίγοντας θαυμαστούς δρόμους επικοινωνίας
με υπέροχους ανθρώπους...

Τίτλος: De Profundis
Συγγραφέας: Όσκαρ Ουάιλντ / Oscar Wilde


Αποχαιρετώντας την Εκ Βαθέων Επιστολή του Όσκαρ Ουάιλντ, η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι μου - κεντάει το κείμενό της, βάζοντας την ιδιαίτερη νότα της σ' αυτή την μοναδική συμφωνία του καλοκαιριού:

Εκ βαθέων…
Πρώτη φορά στην Αγγλία, καλοκαίρι σε κολλέγιο, κ σε μια από τις ατελείωτες ονειρεμένες βιβλιοθήκες η ματιά μου διέκρινε έναν τίτλο στα λατινικά: De Profundis, με χρυσά καλλιγραφικά κ καφετί σκληρό εξώφυλλο, παλιακό…
το δανείστηκα με την αφέλεια της τότε λατινομαθούς κ το ξεκίνησα με την βεβαιότητα (κ την αλαζονεία) της αγγλομαθούς, αφού γρήγορα συνειδητοποίησα την άγνοιά μου αναφορικά με το περιεχόμενο…
κ πάλι, όμως, παρά τη λαχτάρα μου να διαβάσω κάτι στο πρωτότυπο, ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, το νεαρό της ηλικίας δεν μου άφηνε μεγάλο περιθώριο να μπω βαθιά στο πνεύμα του βιβλίου… φανατική του Charles Dickens  κ λάτρης της Jayne Austin, η γνωριμία μου με τον Wilde ξεκίνησε, επί της ουσίας, αμέσως μετά, στο Πανεπιστήμιο - μέχρι τότε εξαντλούνταν στα θεατρικά ανεβάσματα κ ραδιοφωνικά ακούσματα της εποχής…
Η Βασιλική μού έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναδιαβάσω το βιβλίο κ να ορίσω κάπως την όποια πρόοδό μου – τώρα ήμουν έτοιμη να βιώσω κ να κατανοήσω την αγωνία του ‘διαφορετικού’ (που ανάθεμα κ αν ξέρω ακόμη πώς ορίζεται), της ανάγκης αποδοχής, της σπατάλης αισθημάτων… την πικρία του ‘χρήσιμου ανθρώπου’… την απελπισία της μάταιης επένδυσης… το απέραντο βάθος κ την τρομακτική ρηχότητα… την απόλυτη ανάγκη του ‘γνώθι σαυτόν’…
Το ερωτηματικό ανελέητο: τι κ πόσο έχει αλλάξει έκτοτε;
Γνωρίζοντας πως η ψυχή δεν έχει φύλο κ πως η έλξη απλώς εξυπηρετεί αριστοτεχνικά τους στόχους του ‘ταξιδιού’, μοιράζομαι μια αγαπημένη ρήση του, μια από τις πάμπολλες, έστω…
'Be yourself; everybody else is already taken.’

Βασιλική, Ευχαριστώ Σε!

Το βιβλίο αυτοδικαίως θα παραδοθεί στη Ζόζη, συμφοιτήτρια κ φίλη αγαπημένη… 

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Η ιστορία πίσω από την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου


Ονομάζω τα βιβλία των ραφιών μου Ταξιδιάρικα Βιβλία, γιατί, αφήνοντάς τα να φύγουν, οραματίζομαι ήδη την πορεία τους μακριά μου, σε ένα αέναο ταξίδι, όπου η μοίρα τους γράφεται τη στιγμή που περνάνε από τον έναν αναγνώστη στον άλλο. 
Είναι αγαπημένα μου βιβλία, που με έχουν συνοδέψει σε μικρές και μεγάλες στιγμές, αφήνοντας μέσα μου ίχνη από μαγικά υλικά. Σε ένα μεγάλο ποσοστό - ίσως μετά από χρόνια να μπορώ να το καθορίσω με μεγαλύτερη ακρίβεια - είμαι τα βιβλία που έχω διαβάσει.

Έχοντας συνειδητοποιήσει αυτή την αλήθεια, αποφάσισα να τα αφήσω να φύγουν, αφού πλέον τα κουβαλάω μέσα μου.






Δεν θα ξαναγυρίσουν κοντά μου, μιας και δεν πρόκειται για Δανειστική Βιβλιοθήκη, αλλά για Ελεύθερη, και βασίζεται στην πίστη μου ότι οι άνθρωποι, όταν είναι ελεύθεροι, επιλέγουν να ακούσουν την εσωτερική τους φωνή, ακόμη και κόντρα στους καιρούς.

Μερικά από τα βιβλία δεν θα μπορέσω ποτέ να τα αφήσω να φύγουν μακριά μου. Επιτρέπω στον εαυτό μου αυτή την πολυτέλεια, γιατί οι εικόνες τους τάραξαν την ύπαρξή μου:
Η μοναξιά των Μπουενδία...
Η ισχυρογνωμοσύνη του Κιχώτη...
Ο έρωτας του Πλάτωνα...
Τα πειραχτήρια ξωτικά του Σαίξπηρ...
Η φωτισμένη πραγματικότητα του Σαραμάγκο...
Η ανεμοδαρμένη ύπαρξη της Κάθριν Έρνσο...
Οι μεγάλες προσδοκίες του ορφανού Πίπ...
Η αγωνιώδης πορεία του βοσκού Μανολιού...
... και πόσα ακόμη!

Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από την Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης και με καμάρι παρακολουθώ τώρα την πορεία των Ταξιδιάρικων Βιβλίων μου. Μαθαίνω για τα ταξίδια τους μέσα από τις φωτογραφίες και τα σχόλια των αναγνωστών που γίνονται ασφαλείς σταθμοί και περάσματα για τον επόμενο.

Ο Will προτιμά τον Άλλεν ανεστραμμένο - όπως θα του άρεσε, είμαι βέβαιη - και σχολιάζει:

Αν θέλω να καταλάβω πραγματικά κάθε φράση του Άλλεν και να πιάσω όλες τις αναφορές του (επιστημονικές: Θεωρία των Χορδών, καλλιτεχνικές/ θεατρικές: Ζάχερ τόρτε), τότε θα πρέπει, καθώς το διαβάζω, να είμαι ταυτόχρονα ανά 10 δευτερόλεπτα στο διαδίκτυο, κάτι το οποίο καταντάει σπαστικό πού και πού (δηλαδή συνεχώς).
Παρόλα αυτά, παραμένει απολαυστικός, σαρκαστικός της πραγματικότητας που μας περιβάλλει και του "δηθενισμού" (Γυμναστική, Τσουκνίδες, Τελικό Μοντάζ) σε όλα τα διηγήματα.
Ένα αναρχικό βιβλίο για «αναρχικά» (όχι αναρχοαυτόνομα ή αναρχομπαχαλικά) μυαλά που μπορούν να το εκτιμήσουν.
Επόμενος σταθμός του βιβλίου σε ένα αδερφικό «αναρχικό» μυαλό, στη Γλασκώβη.
 Will




Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 18
Travelling Book No. 18

(ταξιδεύει μέσα από το Δεύτερο Κανάλι μου,

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Κάτω Από Τον Τροχό του Έρμαν Έσσε


Όταν αποφάσισα να αφήσω το συγκεκριμένο βιβλίο να φύγει από τα ράφια μου,
ήμουν σίγουρη ότι θα είναι για καλό,
παρόλο που θα μου έλειπε μετά από κάποιο καιρό.

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο πιστεύω ότι το θέμα δύσκολα θα αφήσει κάποιους ασυγκίνητους - τουλάχιστον όσους έχουν να κάνουν με παιδιά ή γενικότερα τα μέλη αυτής της κοινωνίας που προβληματίζονται για το μέλλον και τις επόμενες γενιές.

Ο Έρμαν Έσσε έχει δώσει αριστουργήματα στη λογοτεχνία και
ο Λύκος της Στέπας παραμένει για μένα ορόσημο για την τέχνη και τον πολιτισμό του κόσμου μας.

Όμως... οι μεγάλοι καλλιτέχνες και συγγραφείς φαίνονται από τα μικρά τους δημιουργήματα... εκεί που απρόσμενα η τέχνη τους ελευθερώνεται αυτούσια... χωρίς στολίδια.

Αυτό είναι για μένα τούτο το βιβλίο.
Ένα μικρό διαμάντι.
Μια απρόσμενη αποκάλυψη από ένα μάστορα του είδους!

Το εμπιστεύτηκα στην Μπραϊνώ για να φροντίσει το ταξίδι του από αναγνώστη σε αναγνώστη, όπως κάνουμε 
ανελλιπώς εδώ και σχεδόν δύο χρόνια...
ταξιδεύοντας βιβλία από σταθμό σε σταθμό...
με μόνο μας καύσιμο την αγάπη και το πάθος για το διάβασμα...
και μια βαθιά επιθυμία ο λόγος των σημαντικών ανθρώπων να φτάσει όσο πιο μακριά επιτρέψει η δύναμή μας!

Κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο  που έχει ξεπεράσει τα εκατό έτη ζωής. Τελειώνοντάς το, νιώθω τις σελίδες του να  καίνε.  Προσπαθώ να βάλω σε τάξη  σκέψεις και  συναισθήματα…
Πρόκειται για το βιβλίο ‘’ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ‘’του βραβευμένου με Νόμπελ Γερμανού συγγραφέα Έρμαν  Έσσε  που, μέσα από τις σελίδες του, εξαπολύει ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του σκληρού εκπαιδευτικού συστήματος της εποχής του.
Ενός συστήματος  που, βρίσκοντας σύμφωνους γονείς και παιδαγωγούς, φυλακίζει κυριολεκτικά το σώμα και την ψυχή ενός παιδιού στην πιο ευαίσθητη και τρυφερή ηλικία.  Του απαγορεύει να ζήσει τις μικροχαρές της ζωής, προσπαθώντας να τον καταστήσει ένα ικανό γρανάζι στην κρατική μηχανή, κλέβοντας το γέλιο του, τη χαρά , τη ζωή στη φύση, την ελευθερία, το δικαίωμα με λίγα λόγια από μπουμπούκι να μεταβληθεί φυσιολογικά σε ευωδιαστό άνθος.
Όταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα με  απολυταρχικό τρόπο και με υπερβολικές απαιτήσεις σκλαβώνει μια ευαίσθητη παιδική ψυχή, όσο και από καλές προθέσεις  να διακατέχεται, τα τρωτά σημεία είναι πολλά και η ζημιά σε κάποιες περιπτώσεις μη αναστρέψιμη, όπως και στον ήρωα του βιβλίου. Η παιδική του ψυχή σιγά σιγά εξουθενώνεται και καθώς βουλιάζει δε βρίσκεται χέρι να τη βοηθήσει. Ώσπου χάνεται ολοκληρωτικά…

Λες και κάποιος μέσα από το βιβλίο, από τότε έως σήμερα, μοιράζει προβληματισμούς και  ενοχές στους αναγνώστες, γιατί μοιραία γίνεται σύγκριση και με την εποχή μας…
Μήπως τα λάθη συνεχίζονται; Μήπως οι απαιτήσεις μας  είναι συνεχώς αυξανόμενες; Μήπως και στις μέρες μας τα παιδιά χάνουν όλο και πιο συχνά την παιδική τους ηλικία;  Οι απαντήσεις δικές σας!
Όποιες κι αν είναι αυτές, σε καμιά περίπτωση  δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα παιδί κάποτε θα γίνει μαθητής! Ένας μαθητής όμως δεν παύει ποτέ να είναι παιδί…
                                                                                                                               Μπραϊνώ  Μαθηνού
             30/4/2017

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Τα Διηγήματα του Γούντι Άλεν ταξιδεύουν μακριά μου



Σκέτη Αναρχία (Διηγήματα) του Γούντι Άλεν
Mere Anatchy (Short Stories) by Woody Allen

Πριν διαβάσω το βιβλίο, δεν είχα ιδέα ότι ο Γούντι Άλεν έγραφε και βιβλία. Ανοησία μου! Οι ευφυείς άνθρωποι της τέχνης δεν έχουν όρια. Αντίθετα, πειραματίζονται με κάθε της μορφή, αψηφώντας τα στερεότυπα και τις ετικέτες. 

Είναι από τα βιβλία που άφησα να φύγει με χαρά, γιατί τον Γούντι Άλεν τον ξέρω καλά μέσα από τις ταινίες του και το βιτριολικό του χιούμορ. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τις ατάκες του στην καθημερινότητά μου και ταυτίζομαι με τον τρόπο που αυτοσαρκάζεται. Ιδιαίτερα μου αρέσει το:
"Έχω τη λύση, αλλά δεν έχω το πρόβλημα."

Για το βιβλίο γράφει η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου. Σε ένα υπέροχο κείμενο καταθέτει αυτό που είναι ο Άλλεν για όλον τον κόσμο της τέχνης. Δεν θα μπορούσε να γραφτεί με πιο περιγραφικό και διεισδυτικό τρόπο. Την ευχαριστώ για την επιλογή του επόμενου σταθμού για αυτό το βιβλίο!

Ένα αναρχικό μυαλό σε ένα ασυνήθιστο βιβλίο…
Έχουμε διαβάσει πάρα πολλά για τον Woody Allen αλλά πρώτη φορά τον διαβάζω… απύθμενη φαντασία, υπερβολή στα όρια της παράνοιας, σουρρεάλ  κωμικό, επιστημονική φαντασία, σαρκασμός κ χιούμορ δίχως όρια… όση ώρα διάβαζα το βιβλίο είχα την έντονη αίσθηση, έως βεβαιότητα, πως επρόκειτο για stand-up comedy, πως θα έπρεπε να ‘λέγεται’ αντί να διαβάζεται… ‘άκουγα’ το κοινό να γελά από κάτω από τη σκηνή… ιστορίες δίχως συνέχεια, συνοχή, λύση…
εντελώς αμερικάνικος τρόπος γραφής, χωρίς, φυσικά, κάποιο αρνητικό πρόσημο σε όλο αυτό… κ φυσικά το μυαλό ήταν σταθερά ρυθμισμένο στην αγγλική αφού ήταν αδύνατο να γυρίσει στην ελληνική – δεν το επιτρέπει η γραφή σε κανέναν καλό γνώστη της… σε ποιο σημείο να ξεφύγεις από την γραφή;
Παράξενη αίσθηση, ακόμη πιο παράξενη επίγευση στο τελείωμα της ανάγνωσης… εικόνες απίστευτες, σκηνικά ανεπανάληπτα, από αλλού… αφήνω την απόδοση στα ελληνικά των ονομάτων – δεν θα ‘θελα με τίποτε να βρίσκομαι στη θέση του μεταφραστή:  τι αγωνία, τι δυσκολίες θα πρέπει να παρέκαμψε προκειμένου να αποδώσει το πνεύμα του συγγραφέα δίχως να τον προδώσει…
Το βιβλίο παραδίδεται στον Will, η ιδανική σκυτάλη, που θα μπορέσει να εκτιμήσει τον τρόπο γραφής του W. A., κ μετά θα ταξιδέψει στη Γλασκώβη όπου θα συναντήσει ένα ακόμη αναρχικό μυαλό… it takes one to know one

Δέσποινα
21/4/2017

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Πάσχα εν έτει 2017

Έργο της Μαίρης Αρμαμέντου

Πάσχα
Συνδενδεμένο με την κατάνυξη των ημερών... 
με μνήμες της παιδικής ηλικίας
Ταιριαστό το πνεύμα των θαυμάτων και της θαυμαστής διαδρομής
με την απεριόριστη φαντασία του παιδικού μυαλού...

Δύο μαγείες που συναντώνται για να ταυτιστούν
με ένα παγκόσμιο μήνυμα, σε μια πανανθρώπινη ιστορία...
τότε που οι συμβάσεις δεν μας έχουν οδηγήσει ακόμα 
στο "μονοπάτι της λογικής"...
τότε που τα μάτια της ψυχής είναι ορθάνοιχτα 
να δεχτούν το θαυμαστό...
τότε που η πίστη είναι απλά θέμα καρδιάς
κι όχι υπολογισμός.

Μόνο το ταξίδι σ' εκείνες τις στιγμές μπορεί να επαναφέρει
λίγη από την αλήθεια αυτών των ημερών.
Τα κατά τόπους δρώμενα δεν αρκούν 
για να γαληνέψουν την ψυχή.

Είναι ένα υπέροχο ταξίδι -
- ο δρόμος προς τα μέσα,
ο δικός μας δρόμος.




Το ποίημα που ακολουθεί έγραψε η φίλη,

Όπως και πέρυσι (Ω Γλυκύ μου Έαρ), έτσι και φέτος
κοσμεί το ψηφιακό μου σπίτι με τις λέξεις της.
Την ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία 
και την εμπιστοσύνη της.




ΤΟΥ  ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ  Ο ΔΡΟΜΟΣ

Έναν  δρόμο, σου χαρίζει η ζωή
το πρώτο φως σαν αντικρίσεις
και χωρίς  επιλογή
σαν αθλητής με επιμονή
πρέπει να τερματίσεις.
Για κάποιους φωτεινός
γενναιόδωρα δοσμένος,
για άλλους δύσβατος, σκοτεινός
μ’ αγκάθια κοφτερά στρωμένος…
Κόκκινη χλαμύδα θα ενδυθείς
 και πλέκοντας το δικό σου ακάνθινο στεφάνι
με υπομονή στου μαρτυρίου τον δρόμο θα πορευθείς
καθώς σε Άγιο Δισκοπότηρο
γλυκό της νίκης πιοτό θα γευθείς,
 αν δρόμο γεμάτο μ’ αγκάθια διαβείς
μα όρθιος κι αλώβητος στο τέλος του φτάσεις.
                                                                                                                                        Μπραϊνώ Μαθηνού
             25/4/2016

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Η φίλη Ιζαμπέλ Αλιέντε και οι λέξεις της!


Εδώ και χρόνια αγοράζω τα βιβλία της, κάνοντας την αρχή με το υπέροχο Σπίτι των Πνευμάτων, που με τράβηξε σαν μαγνήτης να αναζητήσω τη συγγραφέα πίσω από την ιστορία.

Έχω όλα της τα βιβλία και τα διαβάζω κατά καιρούς, έτσι όπως συναντά κανείς έναν παλιό φίλο που έχει καιρό να τον δει, αλλά δεν τον έχει καθόλου λησμονήσει. 

Έμαθα να την αγαπώ για την ειλικρίνειά της, για την μοναδική δύναμή της να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών, για την αμεσότητα των λέξεών της και αυτή την αξεπέραστη ικανότητα να διηγείται ιστορίες τόσο όμορφα, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος.

Αποφάσισα να αφήσω ελεύθερο ένα από τα βιβλία της σε μια απόφαση της στιγμής, καθησυχάζοντας τον εαυτό μου ότι μπορούσα να το αποκτήσω ξανά όποτε θα ήθελα. 

Πρόκειται για το αυτοβιογραφικό "Όλες οι μέρες" και είναι το Νούμερο 23 Βιβλίο Που Ταξιδεύει. Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου συνεχίζει τα Ταξίδια των Βιβλίων με τον ίδιο ενθουσιασμό και πάθος όπως όταν ξεκίνησε, πριν περίπου δύο χρόνια.

Το Πρώτο μου Κανάλι - η Ινώ - αποχαιρετά την Ιζαμπέλ με όμορφες εικόνες και ένα πολύ αληθινό κείμενο, που, πιστεύω, θα έβρισκε και την ίδια σύμφωνη:


ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ…
Μια απρόσμενη συνάντηση, μετά από χρόνια, με μια καλή φίλη που έτσι τα ’φερε η ζωή και χαθήκατε, σε γεμίζει χαρά!
Σε οδηγεί σπίτι της, φτιάχνει καφέ, και προσπαθείτε, κουβεντιάζοντας,  να καλύψετε  τα κενά όλων αυτών των ετών που έχετε να βρεθείτε…
Είναι δε τόσα πολλά και ανατρεπτικά αυτά που συνέβησαν στη δική της ζωή, που εσύ δεν έχεις λόγο και διάθεση να διακόψεις τον χείμαρρο των λόγων και των συναισθημάτων της. Εκείνη τη στιγμή η ζωή σου, φαντάζει ανιαρή και μονότονη μπροστά στη δική της.
Αυτή τη βαθιά  εξομολόγηση  πρέπει να τη σεβαστείς!
Κάπως έτσι νιώθει ο αναγνώστης, διαβάζοντας τη Χιλιανή συγγραφέα Ιζαμπέλ Αλιέντε και το βιβλίο της "ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ". Συναντά τη φίλη Ιζαμπέλ καθισμένη απέναντί του, σε ζεστό και φιλικό κλίμα, να απογυμνώνεται και να τον καθιστά κοινωνό τής ζωής της, να γίνεται μέρος της φυλής της, όπως η ίδια συνηθίζει να ονομάζει τους ανθρώπους του στενού οικογενειακού της  περιβάλλοντος.
Εκατομμύρια αναγνωστών ανά την υφήλιο, γίνονται έτσι οι δικοί της άνθρωποι, οι φίλοι, που μοιράζεται μαζί τους ένα μέρος από τη ζωή της με όλα τα προβλήματα, τους προβληματισμούς, τα λάθη, τα πάθη, τις λύπες της μα και τις χαρές…
Και όλα αυτά με μια ωμή ειλικρίνεια που ξαφνιάζει, κυρίως, αυτούς που είχαν ορκιστεί πίστη στα…
εν οίκω μη εν δήμω!
Ανατρεπτική και ως προς αυτό, απέδειξε πως καμιά φορά δε βλάπτει…                                           
τα εν οίκω να γίνουν εν δήμω!
Μπραϊνώ Μαθηνού
 27/3/2017

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας!


Ένα από τα βιβλία-θησαυρούς των ραφιών μου (συλλεκτικό κομμάτι πια) είναι η κριτική προσέγγιση του έργου του Σαίξπηρ (1964) από τον θεωρητικό του θεάτρου Γιαν Κοττ. Οι Εκδόσεις Ηριδανός το μετέφεραν στα ελληνικά το 1970 με ακέραιο τον πρόλογο του Πήτερ Μπρουκ, δείχνοντας τον σεβασμό που αρμόζει στους μεγάλους αυτούς ανθρώπους του θεάτρου, του τότε και του τώρα.

400 χρόνια κλείνουν φέτος από τον θάνατο του μεγάλου αυτού συγγραφέα, που άφησε βαθύ το ίχνος του στον δρόμο της ανθρώπινης ιστορίας και γλώσσας. Οι ιστορίες του συνόδεψαν τις εφηβικές μου αναζητήσεις και, αργότερα, το ταξίδι μου στον μαγικό κόσμο της γλώσσας. Μα, πάνω απ' όλα, έδωσαν τροφή στη φαντασία μου! Θα γυρίζω πάντα εκεί, στον Άμλετ του ή την Δεισδαιμόνα του, όταν ο κόσμος θα γίνεται ανεξήγητος και πολύπλοκος, όταν η ανθρώπινη ψυχή και συμπεριφορά θα μου είναι δυσνόητες, όταν θα αναζητώ τις λέξεις για να περιγράψω τη ζωή...


"Μεγάλες σκηνές που η ιστορία θα επαναλαμβάνει:
σκηνές που γράφτηκαν μια για πάντα, που περιλαμβάνουν τα πάντα - τον μηχανισμό της ανθρώπινης καρδιάς, τον μηχανισμό της εξουσίας, τον τόνο της φωνής, τον φόβο, την κολακεία και το σύστημα".

"Η μεγαλοφυΐα του Σαίξπηρ:
έδωσε στα πάθη εσωτερική συνείδηση - η αγριότητα έπαψε να είναι αποκλειστικά φυσική. Ο Σαίξπηρ ανακάλυψε την ηθική κόλαση". 

"Το Δάσος του Άρντεν είναι ο τόπος που συναντιούνται όλα τα όνειρα. Είναι το όνειρο και η αφύπνιση που ακολουθεί το όνειρο."



Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Καβαλάρηδες της καταιγίδας - Riders on the storm


Διαβάζω στα Πεζά του Χόρχε Λουίς Μπόρχες:



"Κι έτσι πέθαιναν οι μέρες και, μαζί με τις μέρες τα χρόνια, ώσπου, ένα πρωί, συνέβη κάτι που είχε τη μορφή της ευτυχίας: 
έβρεξε μια αργή, εξουσιαστική βροχή".




Η αρχέγονη χαρά της βροχής αποτελεί μια από τις βαθύτερες εκδηλώσεις της ανθρώπινης καρδιάς.
Δάκρυα στη βροχή...
Ο χορός της βροχής...

Ένα πέπλο ο ουρανός, μας αναγκάζει να δούμε μέσα μας, να ενωθούμε με τη φύση, να κοιτάξουμε τη ζωή αλλιώς... να τη φανταστούμε αλλιώς... να φανταστούμε ότι είμαστε καβαλάρηδες της καταιγίδας...

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Βιβλία απ' όλο τον κόσμο - Books from all over the world


Η Ιδέα των Βιβλίων Που Ταξιδεύουν ξεκίνησε πριν ενάμιση χρόνο περίπου, όταν μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού αποφάσισα πως τα βιβλία που γέμιζαν τα ράφια μου θα έπρεπε να αποκτήσουν ζωή ξανά. Οργάνωσα την ιδέα στο μυαλό μου κι έτσι γεννήθηκε η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου, που μέχρι τώρα έχει ταξιδέψει 22 βιβλία - βιβλία αγαπημένα, διαβασμένα πολλές φορές, σε διάφορες φάσεις της ζωής, με τόσα πολλά ίχνη μέσα μου. Η σκέψη ότι θα ταξιδεύουν αέναα, από αναγνώστη σε αναγνώστη, με γεμίζει χαρά - μεγαλύτερη από τη θλίψη όταν τα αποχαιρετώ για πάντα...

Οι συνοδοί μου και βοηθοί σ'αυτό το εγχείρημα - η Ινώ (το Κανάλι 1) και η Δέσποινα (το Κανάλι 2) - έδωσαν στην τρελή ιδέα μου πνοή και ο ενθουσιασμός τους ευλόγησε τα ταξίδια των βιβλίων μου. Θα τους είμαι για πάντα ευγνώμων, ακόμα κι όταν δεν θα έχουν μείνει άλλα βιβλία να δώσω μακριά...

Αφήνοντας το Βιβλίο Νο. 22 να πάει στον Επόμενο Σταθμό, η Ινώ καταθέτει εδώ ακόμα μια εξαίρετη κριτική, κοσμώντας το ψηφιακό μου σπίτι με τις λέξεις και τις εικόνες της:


Από το μακρινό Περού ο τιμημένος με Νόμπελ συγγραφέας  Μάριο Βάργκας Λιόσα, με το βιβλίο του ‘’Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ’’, κατάφερε σε ηλικία μόλις 26 ετών να ταράξει τα νερά της κοινωνίας, να προκαλέσει αντιδράσεις, να κηρυχθεί εχθρός της πατρίδας και να σταλούν στην πυρά 1.000 αντίτυπα του βιβλίου του.
Ποιο ήταν όμως το περιεχόμενο του βιβλίου που προκάλεσε αυτή τη θύελλα αντιδράσεων; Η θεματολογία του εκτυλίσσεται μέσα σε μια στρατιωτική σχολή του Περού, όπου βασιλεύει η βία και ο νόμος της ζούγκλας. Μα στην ουσία είναι η αντανάκλαση του νόμου του έξω κόσμου που διέπει ολόκληρη την κοινωνία. Η βία είναι παρούσα και στους δύο κόσμους τόσο σ’αυτόν της σχολής, όσο και στον έξω κόσμο της πόλης.
Ο συγγραφέας ασκεί κριτική στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις δομές της κοινωνίας. Οι ιθύνοντες της σχολής επειδή είδαν να απειλούνται σοβαρά οι ‘’αρχές’’ τους, αφόρισαν τον ίδιο και το βιβλίο του. Η πράξη αυτή όπως ήταν φυσικό εκτόξευσε τις πωλήσεις του στα ύψη.
Οι στρατιωτικοί δεν αντιλήφθηκαν ή τουλάχιστον έκλεισαν τα μάτια σε κάτι πολύ απλό. Μέσα στον μικρόκοσμο της σχολής, η στρατιωτική πειθαρχία καταλύεται με την πρώτη ευκαιρία. Ο καθένας κουβαλάει παντού τον εαυτό του και βγάζει στην επιφάνεια το θηρίο που κρύβει μέσα του.
Μέσα στους θαλάμους, δεν πλάθεται καινούρια κοινωνία. Απλά καθρεφτίζεται η έξω…
Μπραϊνώ  Μαθηνού
 2/2/2017 


The Idea of the Travelling Books came to me about a year and a half ago, when in the heat of the summer I decided that the books filling my shelves had to regain life. I organized the idea in my head and that was the birth of my Free Library, which has so far travelled 22 books - dear books, read multiple times, in different phases of life, with so many prints inside me. The thought of them travelling perpetually, from reader to reader, fills me with joy - much greater than the sadness I feel when I bid them farewell forever...

My companions and helpers in this venture - Ino (Canal 1) and Despina (Canal 2) - gave breath to this crazy idea and their enthusiasm blessed the journeys of my books. I will always be grateful to them, even when there will be no more books left to give away...

Releasing Book No. 22 to go to the Next Station, Ino deposits here one more excellent review, decorating my digital house with her words and images:


From the distant country of Peru, the Nobel laureate writer Mario Vargas Llosa, with his book “THE CITY AND THE DOGS”, managed at the age of 26 to stir the waters of society, provoke reactions and be declared enemy of his country, thus causing 1,000 copies of his book to be burned.
What was the content of the book that caused such a storm of reactions? Its story takes place in a military school in Peru, where violence and the law of the jungle reign. But in essence, it is merely the reflection of the law of the outside world, which rules over a whole society. Violence is omnipresent in both worlds, that of the school as well as that of the outside world of the city.
The writer criticizes the educational system and structures of society. Those in charge of the school, realizing that their “principles” were under threat, excommunicated both the writer and his work. This action , as was expected, rocketed its sales.
The militaries failed to comprehend or turned a blind eye to something very simple. Within the microcosm of the school, military discipline can be abolished at the first chance. Each one carries oneself to all places and  brings to the surface the beast hidden inside.
Inside the chambers, no new society is being moulded. Just the reflection of the outside society.
Braino Mathinou
2/2/2017

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Μεγάλες Προσδοκίες - Great Expectations

Η γυναίκα που εγκαταλείφθηκε από τον αγαπημένο της λίγο πριν την γαμήλια τελετή κι έζησε τη μετέπειτα ζωή της κλεισμένη στο αρχοντικό της, άθικτη στη στιγμή που τη σημάδεψε...

Αυτή η ηρωίδα του Ντίκενς, η Μις Χάβισαμ, με συγκλόνισε όταν την γνώρισα στην πρώτη εφηβεία κι ευχήθηκα μέσα μου να μπορέσω κι εγώ κάποτε να φτιάξω τόσο μοναδικούς ήρωες, να καταφέρω να γράφω έτσι...

Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να γράψει ιστορίες όπως ο Ντίκενς. Οι Μεγάλες Προσδοκίες του είναι οι προσδοκίες όλων μας - τα όνειρά μας που καθορίζονται όχι μόνο από τα ταλέντα μας και τις δυνατότητές μας, αλλά και από τις ρίζες, την καταγωγή και το περιβάλλον στο οποίο ανατραφήκαμε.

Ενίοτε, οι προσδοκίες, μολονότι μεγάλες, γίνονται πραγματικότητα...



Τι οδηγεί τους ανθρώπους να θέλουν να πετύχουν στη ζωή;
Τι τους αναγκάζει να τα παρατήσουν;

Είμαι πια σίγουρη ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η Πίστη στη Δύναμη της Ενέργειας που φέρουμε μέσα μας, σε συνδυασμό με τους Ανθρώπους που συναντούμε στον Δρόμο μας.

Σχεδόν πάντα, η ζωή φέρνει στον δρόμο μας τους ανθρώπους που θα είναι οι οδηγοί-συνοδοιπόροι μας. Φοράμε τα σωστά γυαλιά για να τους διακρίνουμε;

Η Δέσποινα, το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου, ήρθε στον δρόμο μου απρόσμενα, αλλά καθόλου τυχαία. Ακολουθεί το κείμενό της:

Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 15

Το βιβλίο διαβάστηκε αμέσως μόλις παραλήφθηκε… και μετά παρέμεινε να κάνει παρέα στα υπόλοιπα που περιμένουν την σειρά τους…
Ο λόγος;
Δεν μπορούσα να βρω στον κύκλο μου τον επόμενο αναγνώστη – για κπ λόγο τους θεωρούσα υποψήφιους για τα επόμενα…
Δεν είμαι απολύτως βέβαιη πως έτσι έχουν τα πράγματα – ίσως να φταίει πως με τον Π. Μάτεσι έχω από πολλά  χρόνια μια σχέση έλξης-άπωσης…
Πρωτοδιάβασα κ μετά είδα κ το θεατρικό Η μητέρα του σκύλου – εντυπωσιάστηκα αλλά δεν μ’ αφορούσε, είπα…
Μετά μου χάρισαν το Πάντα καλά
Για 3η φορά μ’ επισκέφθηκε με το Αλδεβαράν…
Το ‘κουβαλούσα’ για καιρό το βιβλίο, αναποφάσιστη: το κρατάω ή το στέλνω να ταξιδέψει; Ίσως τα χρόνια που πέρασαν ν’ άλλαξαν κάπως τη ματιά μου ως προς τη γραφή του… ήταν κ η δυσκολία ‘σε ποιον το παραδίδω;’
Η Μπραϊνώ μ’ έβγαλε από τη δύσκολη θέση αφού ζήτησε να το διαβάσει…
Χαίρομαι που ‘υποχρεώθηκα’ να ξανασχοληθώ με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, που βούτηξα πιο βαθιά απ’ όσο μου επέτρεπα πριν, που βγήκα στα ανοιχτά για να βρεθώ με τους ήρωες…
Γεμάτο συμβολισμούς κ μυθολογικές αναφορές, όνειρα κ διεύρυνση συνειδητότητας, πότε άμεσα κ πότε έμμεσα, πότε αστεία κ πότε σοβαρά, το βιβλίο σε τεστάρει αναγκάζοντάς σε να καταδεχτείς, να παραδεχτείς, να αποδεχτείς…
Ευχαριστώ σε, Βασιλική!

________________________________________________________

The woman who was abandoned by her lover shortly before the wedding ceremony and lived her life thereafter enclosed in her mansion, intact at the moment which scarred her...

This character by Charles Dickens, Miss Havisham, shook me when I first met her in the years of early pruberty and I made a wish inside me to be able one day to create such unique characters myself and manage to write like this...

I could not imagine then that there could be no other capable of writing stories like Dickens did. His Great Expecations are the expectations of us all - our dreams that are defined not solely by our talents and skills, but also by our roots, origin and the environment we grew up in.

There are times when expectations, albeit great, become real...

What drives people to want to succeed in life?
What forces them to give up?

I am confident now that what makes the difference is the Faith in the Power of Energy we bear inside, combined with the People who cross our Path.

Almost always, life brings along our path the people who are bound to be our guides-fellow travellers. Are we wearing the right glasses to recognize them?

Despina, Canal 2 of my Free Library, came my way unexpectedly but not at all by chance. There follows her text:

Travelling Book No. 15

The book was read as soon as it was received… and then it remained in company of the rest waiting their turn…
The reason?
I could not find the next reader in my circle of friends – for some reason I considered them candidates for the next ones…
I am not absolutely certain things are like this – perhaps it is just the fact that with P.Matesis I have for many years an attraction-repulsion relationship…
I first read and then saw the play “The Mother of the dog” – I was impressed but didn’t concern me, I said…
Then I was given “Always good”
For the third time “Aldevaran” came to find me.
I’ve been “carrying” the book for a while, indecisive: Do I keep it or send it away to travel? Perhaps the years gone by have changed the way I look at his writing… There was also the difficulty “to whom should I pass it on?”.
Braino put me out of it asking to read it…
I am glad I “had to” spend time on this particular writer again, dive deeper than I allowed myself before, sail in the open to meet with his characters…
Filled with symbolisms and mythological references, dreams and awareness broadening, sometimes directly others indirectly, sometimes jokingly while others earnestly, the book is testing you, forcing you to condescend, to acknowledge, to accept…
Thank thee, Vassiliki!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Χιόνι και Μυστήριο! - Free Library: Snow and Mystery!

Για πολλά χρόνια, το αστυνομικό μυθιστόρημα δεν θεωρούνταν λογοτεχνία, αφού δεν πληρούσε τα κριτήρια που θα το τοποθετούσαν στα ανώτερα λογοτεχνικά σαλόνια.
Είχε, όμως, την αγάπη ενός αναγνωστικού κοινού που ακολουθούσε φανατικά τον συγγραφέα και ταυτίζονταν με τον κεντρικό ήρωα, ο οποίος είναι συνήθως ένας καθόλου συμβατικός ντετέκτιβ.
Όταν, αργότερα, οι ιστορίες μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, τότε οι λογοτεχνικοί κύκλοι δεν μπόρεσαν παρά να αποδεχθούν το είδος ως λογοτεχνία, υποκλινόμενοι στην ποιότητα της γραφής και στην πλατιά αποδοχή του κόσμου.

Προσωπικά, λατρεύω την Άγκαθα Κρίστι. Θεωρώ ότι ήταν ένα δαιμόνιο μυαλό που όμοιό του δύσκολα θα ξαναβγεί. Οι ήρωές της - ο Ηρακλής Πουαρό και η Μις Μαρπλ - είναι αγαπημένα μου πρόσωπα και πάντα με συναρπάζουν με την ευφυΐα και την ευστροφία τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ποντικοπαγίδα της παίζεται στο θέατρο στη Αγγλία για πάνω από 60 συναπτά έτη (από το 1952) και οι σειρές του BBC, που βασίζονται στα έργα της, χτυπάνε κόκκινο σε ακροαματικότητα.

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου άφησε ελεύθερο αυτή τη φορά ένα αστυνομικό βιβλίο.



Θαμμένα Μυστικά
της Ρουθ Ρέντελ



Τι ωραίο το χιόνι να πέφτει έξω, στο τζάκι να τρίζει η φωτιά κι ένα μυστήριο να σε περιμένει να το εξιχνιάσεις!

Αλλά, ας τα πει καλύτερα η Μπραϊνώ...

Περί ανέμων και νιφάδων…
Μια προσεγμένη μουσική επένδυση, πάντα αναδεικνύει  καλύτερα μια όμορφη γιορτή!
Ένα ιδανικό σκηνικό για το οποίο έχει φροντίσει ο αγριεμένος καιρός, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, άραγε αναδεικνύει περισσότερο την αξία  ενός βιβλίου;
Η απάντηση  είναι ναι, γιατί κρατώντας στα χέρια μου ένα  βιβλίο αστυνομικού περιεχομένου, τελειώνοντάς το σκέφτηκα πως η καρδιά του χειμώνα ήταν η πλέον κατάλληλη εποχή για την ανάγνωσή του, σε αντίθεση με άλλα μυθιστορήματα που είναι αμιγώς καλοκαιρινά.
Με τον βοριά να λυσσομανά και τις πυκνές νιφάδες χιονιού να κάνουν την εμφάνισή τους, η υπόθεση αποκτά άλλο νόημα, το ενδιαφέρον γίνεται πιο έντονο και η αγωνία για τη διαλεύκανση των φόνων και των μυστηρίων κορυφώνεται… Πραγματικό θρίλερ, με τον αναγνώστη να μπαίνει ασυνείδητα στον ρόλο του ντετέκτιβ…
Η αριστοτέχνης του είδους  και βραβευμένη Βρετανίδα  συγγραφέας Ρουθ Ρέντελ, με το βιβλίο της  "Θαμμένα μυστικά",  αποδεικνύει πως  κανένα ένοχο μυστικό δεν μπορεί να μείνει θαμμένο για πάντα…
 Για όλους και για όλα, μαζί με το πλήρωμα του χρόνου έρχεται και η πληρωμή …
Μαθηνού Μπραϊνώ  
 7/1/2017



Ruby, the hound, in action!






For a long time, the detective novel was not considered to be literature, since it did not fulfil the criteria which would place it in the upper literary salons.
However, it did have the love of a reading audience who would fanatically follow the writer and identified with the main character, who was a usually a not-at-all conventional detective.
Later, when these stories were tranferred to the cinema, the literary circles had no alternative but embrace this genre as literature, bowing to the quality of writing and the wide acceptance of the public.
I personally adore Agatha Christie. I believe she was a cunning mind, of the kind that is hard to re-appear. Her main characters - Helcules Poirot and Miss Marple - are very dear people, who at all times excite me with their intelligence and quick-wittedness.
It's no chance that her Mousetrap has been performed on stage in England for over 60 consecutive years (since 1952) and the BBC series based on her novels hit record ratings.



My Free Library has set free this time a detective book:

Not in the Flesh, Hutchinson
by Ruth Rendell


Picture the snow falling outside, the fire creaking in the fireplace and a mystery waiting for you to solve it...


But, Braino tells it better...

About winds and snowflakes...

A studied incidental music always shows off a beautiful feast in the best possible way!
An ideal set, which the wild weather has catered for, while reading, shows more elegantly the merit of the book, I wonder?
The answer is possibly yes, because, having in my hands a detective novel and after having finished it, I thought that the heart of winter was by far the most adequate time for reading it, unlike any other kind which is purely for the summer.


With the north wind wailing outside and the dense snowfall coming down heavily, the story takes on a different meaning, interest becomes more intense and the suspense for solving murder and clearing mystery reaches its peak...
A real thriller, putting the reader subconsciously in the detective's shoes...
A master of this genre and awarded British writer, Ruth Rendell, with her book "Not in the Flesh, Hutchinson", proves that no guilty secret can stay buried forever.
For everyone and everything there comes, along with the fullness of time, the time for payback...

Mathinou Braino
7/1/2017