Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Το καραβάνι του eTwinning συνεχίζεται...


Εγκρίθηκε από την Εθνική Υπηρεσία eTwinning το πρόγραμμά μας για τη φετινή σχολική χρονιά
στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου, με συμμετοχή τριών τμημάτων (Στ1, Στ2 και Α2) και πέντε εκπαιδευτικών. Σκοπός μας είναι η συνεργασία και πραγματοποίηση δραστηριοτήτων από κοινού με ευρωπαϊκά σχολεία, έτσι ώστε να ανοίξουμε τις πόρτες της σχολικής αίθουσας και να γνωρίσουμε διαφορετικές κουλτούρες, χρησιμοποιώντας την αγγλική γλώσσα ως βασικό μέσο επικοινωνίας και κυρίως τη φαντασία και τη δημιουργικότητα μαθητών και εκπαιδευτικών.

Our eTwinning project for this school year in the 1st Primary School of Skiathos is in progress with the participation of three classes (6th Grade a, 6th Grade b and 1st grade) and five teachers. We aim to collaborate and carry out activities together with European schools, in an attempt to open wide our classroom doors and be in contact with different cultures, using the English language as our basic means of communication, as well as the imagination and creativity of both pupils and teachers.



Το σχολείο μας έχει ολοκληρώσει μέχρι σήμερα 4 έργα eTwinning, για δύο από τα οποία έχει βραβευθεί με το ανώτερο βραβείο: την Ευρωπαϊκή Ετικέτα Ποιότητας.
Πρόκειται για τα έργα:
Η Βιβλιοθήκη στο Σχολείο και
Οι Παροιμίες στην Ευρώπη (δύο βραβεία)

Our school has so far completed successfully 4 eTwinning projects, for two of which it has been awarded with the highest prize: the European Quality Label.
These two projects are:
The Library in the school and
Proverbs in Europe (two awards)



Φέτος η ομάδα μας μεγάλωσε και το μεγάλο μας στοίχημα είναι να καταφέρουμε να συντονίσουμε όλα τα μέλη - μαθητές και εκπαιδευτικούς - έτσι ώστε το σχολείο μας να διαπρέψει στο εξωτερικό με τις καινοτόμες δράσεις του και τις πρωτότυπες ιδέες του. 

This year our team has grown and our great commitment is to be able to co-ordinate all members - pupils and teachers - so that our school can excel abroad with its innovative practices and original ideas.


Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Τα σχολικά μπλουζ του φθινοπώρου


Με τον ερχομό του Σεπτέμβρη όλα στο εσωτερικό μας ρολόι αλλάζουν,
ακόμα κι αν ο ήλιος εξακολουθεί να είναι λαμπερός
κ η θάλασσα ζεστή και γαλανή.

Τα σύννεφα, αν και αόρατα στον διάφανο ουρανό,
αρχίζουν να μαζεύουν τις βροχές τους
στον ορίζοντα του ημερολογίου μας.

Προσωπικά αγαπώ το φθινόπωρο για τις ιδιοτροπίες του
κι εκείνα τα μαγικά ξεσπάσματα 
χρωμάτων σε γη και ουρανό.

Το σπίτι αρχίζει να γεμίζει χαρτιά, μολύβια, τετράδια..
κάθε μορφής γραφική ύλη,
που μοιάζει να κινείται από μόνη της,
πέρα από κάθε έλεγχο... κι εγώ, ανάμεσά τους,
αγωνίζομαι να πιάσω το νήμα 
από εκεί όπου το άφησα τον Ιούνιο:

να θυμηθώ τα πρόσωπα των παιδιών,
τις επιδόσεις και τις δυσκολίες τους,
να εκτιμήσω τις αποφάσεις μου, τις αστοχίες
και τα κατορθώματά μου,
να επινοήσω νέους τρόπους εκεί που οι παλιοί απέτυχαν
και να θέσω νέους στόχους.


Εδώ και χρόνια έχω τη συνήθεια να κρατώ ως ενθύμια
κάποια από τα τετράδια αντιγραφής των μαθητών
στο τέλος της χρονιάς.
Διαλέγω αυτά με τη μεγαλύτερη πρωτοτυπία και φαντασία
κι έτσι κρατώ το νήμα των χρόνων που περνούν.


Φέτος αποφάσισα να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου,
εκθέτοντάς τα στην τάξη των Αγγλικών,
μαζί με όλο το υλικό από προγράμματα που εκπονήσαμε
στη διάρκεια των χρόνων, δημιουργώντας 
μια μικρή δανειστική βιβλιοθήκη μέσα στην τάξη.


Στόχος μου είναι να μοιραστώ με τα παιδιά αγαπημένα μου ενθύμια
από μαθητές και μαθήτριες που τώρα πια έχουν μεγαλώσει,
σε μια προσπάθεια να μεταδώσω αυτή την αίσθηση
της συνέχειας που αναζητώ στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Το αίσθημα της συνέχειας...
του ότι ανήκεις κάπου...
της ατμόσφαιρας ενός δεύτερου σπιτιού...

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Εν μέσω θέρους...


Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις του καλοκαιριού
είναι για μένα η απόλυτη παράδοση, αν όχι εγκατάλειψη,
στα καπρίτσια του εαυτού μου.

Απαλλαγμένη από τις κοινωνικές επιταγές,
που επιβάλλουν συγκεκριμένες κατευθύνσεις κι επιθυμίες
ανάλογα με την εποχή και τα ήθη της,
αφήνομαι ολοκληρωτικά σε αυτά που μου αρέσουν
και απολαμβάνω να κάνω, χωρίς να δίνω εξηγήσεις.

Εν μέσω θέρους, λοιπόν, διαβάζω μανιωδώς 
τα αγαπημένα μου βιβλία
- αυτά που δεν θα μπορέσω να αποχωριστώ ποτέ.
Ανακαλύπτω ξανά την τεράστια δύναμή τους
και παίρνω εκ νέου ώθηση για πιο πολλή ζωή.

Ξεκαθαρίζω, χαρίζω και πετάω ξεχασμένα 
κι αχρησιμοποίητα πράγματα σε ντουλάπες και συρτάρια,
αφήνω τον αέρα να ξανακυκλοφορήσει ανάμεσά τους
κι απαλλάσσομαι από το βάρος τους.

Εδώ και καιρό έχω πάψει να συσσωρεύω πράγματα
κι απολαμβάνω μια πιο ανάλαφρη ζωή
- χωρίς βαρίδια και φορτία.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο λίγα πράγματα
χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζει καλά!

Σ' αυτό το πνεύμα ξεκίνησε κι η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου
- αφήνοντας τα βιβλία που μάζευα τόσα χρόνια
να πετάξουν μακριά (μπορείς να δεις εδώ τη Λίστα).

Ανασαίνουν οι λέξεις τους ξανά, ακριβώς όπως κι εγώ,
με έναν αέρα θεραπευτικό να πνέει στο μυαλό και την καρδιά,
χωρίς κτητικότητες και την ψευδή αίσθηση ασφάλειας
που δίνουν στον καθένα μας "τα πράγματά μας".

Αύριο το blog μου γιορτάζει 2 χρόνια ύπαρξης 
κι, αν υπάρχει κάτι που κέρδισα απ' αυτό,
είναι η ευκαιρία να γράφω για αυτά που αγαπώ.


Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 11

Γράφει η Ειρήνη:
Μετα απο ενα χρονο,κ αφου το δανεισα στη μητερα μου Αριστεα κ την αδερφη μου Ελένη, κατάφερα τελικα να ταξιδεψω, μαζι του, σε μερη ομορφα, ηρεμα ..παρεα με τους τοσο διαφορετικους χαρακτηρες.Μου χαρισε στιγμες χαλαρωσης..Συγχαρητηρια για την ιδεα...το δινω στην αγαπημενη φιλη κ συναδερφο Ολγα..κ της ευχομαι καλο καλοκαίρι.. .



Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 27
Αλεξάνδρα (Ηράκλειο)

Ευχαριστώ όλους τους κρίκους αυτής της αόρατης αλυσίδας,
τους αναγνώστες και σταθμούς
που αγκάλιασαν την ιδέα των Βιβλίων Που Ταξιδεύουν
και φροντίζουν για τη συνέχειά της.

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ινές, ψυχή μου - Μια αληθινή ιστορία


Καλοκαίρι... Ήλιος... Θάλασσα... Ελλάδα...
Από παιδί είχα συνδυάσει όλα αυτά τα υπέροχα με το διάβασμα, με ιστορίες σε μακρινά μέρη, με περιπέτειες που ξυπνούσαν τη φαντασία μου, με ανθρώπους που δεν φοβούνταν τον κόσμο...

Το καλοκαίρι ήταν πάντα ο καιρός της απόδρασης και τα βιβλία με τις υπέροχες ιστορίες τους μπορούσαν να σου βάλουν φτερά όπου κι αν βρισκόσουν...

Έτσι γνώρισα την Ιζαμπέλ Αλιέντε. Το εξαιρετικό της ταλέντο να αφηγείται ιστορίες σε μεταφέρει μακριά, κάνοντάς σε μάρτυρα της ζωής συναρπαστικών ανθρώπων και, κυρίως, αληθινών γυναικών που πάλεψαν ενάντια στην εποχή τους και βγήκαν νικήτριες.

Μία τέτοια γυναίκα-πρότυπο ήταν και η Ινές Σουάρεθ. Με δυσκολία άφησα αυτό το βιβλίο να φύγει από τα ράφια μου, όμως, δεν μπορούσα να το βλέπω δέσμιο. Ακριβώς όπως η ίδια η Ινές, προτίμησα να το βάλω στα νερά του Δεύτερου Καναλιού μου - τη Δέσποινα - για να ξεκινήσει το άγνωστο ταξίδι του στα χέρια των αναγνωστών που θα συναντήσει.

Η Δέσποινα, αποχαιρετώντας το, γράφει:

Ινές, ψυχή μου
Η Ινές της ψυχής μας… η Ινές σε κάθε γυναίκα, είτε το ξέρει είτε όχι, εν δυνάμει ή εν ενεργεία… η γυναίκα που εν έτει 1537 διέσχισε τον Ατλαντικό, ‘που δεν ήταν απλώς ένα ποτάμι λίγο πιο φαρδύ από τα άλλα’, επί 3 μήνες, αναζητώντας τον άντρα της… ή το άλλο της μισό – πόσα ‘άλλα μισά’ δικαιούμαστε άραγε… κ πόσα αξιωνόμαστε να συναντήσουμε… κ μαζί αναζητώντας την μεγάλη ευκαιρία, μαζί μ’ εκείνους ‘που φτάνουν στον Νέο Κόσμο σαν ζητιάνοι, συμπεριφέρονται σαν κλέφτες κ τελικά γίνονται αφεντικά΄ – κ τι αφεντικά!
Το πρώτο της βιβλίο το διάβασα στο πρωτότυπο – βρισκόμουν στο Santiago de Compostela και το είδα στη βιτρίνα… εντυπωσιάστηκα από τον τίτλο: Του Έρωτα κ της Σκιάς… από τότε η σχέση μου με την Isabel Allende υπήρξε σχέση λατρείας κ υποταγής…

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήρθε στα χέρια μου τώρα γιατί ήταν ώρα να ξανασυναντηθώ με τον μαγικό ρεαλισμό της, αφενός, κ να εντρυφήσω στη ζωή της ηρωίδας, μεταφορικά κ κυριολεκτικά, αφετέρου… καθ’ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης αναρωτιόμουν αν αυτή η γυναίκα ήταν γέννημα γόνιμης φαντασίας ή υπήρξε πραγματικά: στην σελίδα 511, στις σημειώσεις,  πληροφορήθηκα πως η Ινές Σουάρεθ υπήρξε κ έζησε μια ζωή μεγαλύτερη από την ζωή την ίδια, ή πάμπολλες ζωές μαζί σε 70 περίπου χρόνια – πολύ μακρά ζωή αν αναλογιστούμε τις κακουχίες που υπέστη και το προσδόκιμο όριο ζωής της εποχής εκείνης…
Εξάλλου, ποιος θα είχε μεγαλύτερη φαντασία από την ζωή…

Έτσι, χάρη σε κάποιους ιστορικούς που ασχολήθηκαν και την ονειρική πένα της Isabel Allende, φωτίζεται μια απίστευτη γυναίκα σ’ έναν ανδροκρατικό κόσμο, μαζί και οι μετασχηματισμοί που πάντα συμβαίνουν εκόντες - άκοντες… δηλαδή το πώς ζει το πεπρωμένο της – ή την επιλογή της, δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει ποιο είναι τι…
Μια νεαρή κοπέλα ξεκινά από την Extremadura, την πιο υποβαθμισμένη αυτόνομη κοινότητα της Ισπανίας, ίσως, κ εμείς συνοδεύοντάς την μέχρι το Cusco κ πιο πέρα ακόμη, διασχίζοντας την έρημο, στο Valparaíso κ το Concepción,  σε μια ασυνήθιστα μακρόστενη λωρίδα στεριάς από βορρά προς νότο, παρακολουθούμε να δημιουργείται σαν πολύχρωμο υφαντό στον αργαλειό η ζωή της… η θέση της γυναίκας… η ιστορία της Ισπανίας, της Ιταλίας κ της Λατινικής Αμερικής… η ανακάλυψη κ η εκμετάλλευση των νέων εδαφών… οι κονκισταδόρες κ οι αυτόχθονες, κ ο φόρος αίματος εκατέρωθεν… η άφατη απελπισία κ η ανέλπιστη ευλογία… η φρίκη κ η ανάταση… η προσφορά κ η προδοσία… ο κανιβαλισμός κ η θυσία… ο ‘βάρβαρος’ κ ο ιππότης… η πίστη κ η Εκκλησία… κ μαζί, όλα τα χρώματα κ οι αποχρώσεις της αγάπης, του έρωτα, του Μαζί… οι εκπληκτικά γλαφυρές περιγραφές μαχών κ συγκρούσεων… η δημιουργία ενός νέου βασιλείου – της Χιλής, πόλη την πόλη… η υπέρβαση κάθε στιγμή, για χρόνια…
Πόσος πόνος, τι θρήνος έχει μαζευτεί στο DNA του ανθρώπου, ζωή τη ζωή…

Μ’ εντυπωσιάζει η μαστοριά με την οποία η συγγραφέας ενώνει τα κομμάτια, το πώς τα συρράβει με αραχνοΰφαντες βελονιές δίχως να φαίνεται πουθενά το σημείο ένωσής τους, το πώς τα χρώματα σβήνουν το ένα μέσα στο άλλο, σαν θεϊκό δημιούργημα…
Επικό μυθιστόρημα, ιστορικό μυθιστόρημα, βιογραφία, εποποιία, ένα tableau vivant όπου εξελίσσεται η ιστορία του κόσμου, μια ερωτική ιστορία, ένας οδηγός επιβίωσης σε εξαιρετικά ακραίες συνθήκες ή ένα εκτεταμένο χρονογράφημα;!
Για το ταξίδι, Ευχαριστώ Σε, Βασιλική!

Υ.Γ. Η Αλεξάνδρα θα είναι η επόμενη σκάλα του βιβλίου…
ένα νέο κορίτσι, με πολλές καλλιτεχνικές ανησυχίες, που μαθαίνει ισπανικά, χορεύει tango κ ονειρεύεται να ταξιδέψει στη Νέα Γη…


Ινές, ψυχή μου

της Ιζαμπέλ Αλιέντε





Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Καλοκαιρινή Συμφωνία


Είναι κάτι εποχές των οποίων ο αέρας φέρνει μαντάτα,
υποσχέσεις, αισιοδοξία ότι αυτά που περιμένεις 
έρχονται... είναι στον δρόμο...

Μουσικές, βιβλία, όνειρα, συναισθήματα...
όλα αναμειγνύονται σε ένα θεσπέσιο κοκτέιλ,
που δεν μπορείς παρά να το πιεις μονορούφι...

Νιώθω τον άνεμο της εποχής να μου ψιθυρίζει
στο αφτί τα μυστικά του 
από τα μακρινά μέρη που ταξίδεψε
κι αφήνομαι στη ζωή,
ευγνώμων, όπως πάντα.

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα,
συνοδευόμενο από όλα τα καλά που
φέρει μαζί της αυτή η καλοκαιρινή σύνθεση.

Τα Ταξιδιάρικα Βιβλία μου συνεχίζουν να πλέουν
στα γαλανά νερά τους για 3ο συνεχόμενο καλοκαίρι,
ανοίγοντας θαυμαστούς δρόμους επικοινωνίας
με υπέροχους ανθρώπους...

Τίτλος: De Profundis
Συγγραφέας: Όσκαρ Ουάιλντ / Oscar Wilde


Αποχαιρετώντας την Εκ Βαθέων Επιστολή του Όσκαρ Ουάιλντ, η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι μου - κεντάει το κείμενό της, βάζοντας την ιδιαίτερη νότα της σ' αυτή την μοναδική συμφωνία του καλοκαιριού:

Εκ βαθέων…
Πρώτη φορά στην Αγγλία, καλοκαίρι σε κολλέγιο, κ σε μια από τις ατελείωτες ονειρεμένες βιβλιοθήκες η ματιά μου διέκρινε έναν τίτλο στα λατινικά: De Profundis, με χρυσά καλλιγραφικά κ καφετί σκληρό εξώφυλλο, παλιακό…
το δανείστηκα με την αφέλεια της τότε λατινομαθούς κ το ξεκίνησα με την βεβαιότητα (κ την αλαζονεία) της αγγλομαθούς, αφού γρήγορα συνειδητοποίησα την άγνοιά μου αναφορικά με το περιεχόμενο…
κ πάλι, όμως, παρά τη λαχτάρα μου να διαβάσω κάτι στο πρωτότυπο, ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, το νεαρό της ηλικίας δεν μου άφηνε μεγάλο περιθώριο να μπω βαθιά στο πνεύμα του βιβλίου… φανατική του Charles Dickens  κ λάτρης της Jayne Austin, η γνωριμία μου με τον Wilde ξεκίνησε, επί της ουσίας, αμέσως μετά, στο Πανεπιστήμιο - μέχρι τότε εξαντλούνταν στα θεατρικά ανεβάσματα κ ραδιοφωνικά ακούσματα της εποχής…
Η Βασιλική μού έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναδιαβάσω το βιβλίο κ να ορίσω κάπως την όποια πρόοδό μου – τώρα ήμουν έτοιμη να βιώσω κ να κατανοήσω την αγωνία του ‘διαφορετικού’ (που ανάθεμα κ αν ξέρω ακόμη πώς ορίζεται), της ανάγκης αποδοχής, της σπατάλης αισθημάτων… την πικρία του ‘χρήσιμου ανθρώπου’… την απελπισία της μάταιης επένδυσης… το απέραντο βάθος κ την τρομακτική ρηχότητα… την απόλυτη ανάγκη του ‘γνώθι σαυτόν’…
Το ερωτηματικό ανελέητο: τι κ πόσο έχει αλλάξει έκτοτε;
Γνωρίζοντας πως η ψυχή δεν έχει φύλο κ πως η έλξη απλώς εξυπηρετεί αριστοτεχνικά τους στόχους του ‘ταξιδιού’, μοιράζομαι μια αγαπημένη ρήση του, μια από τις πάμπολλες, έστω…
'Be yourself; everybody else is already taken.’

Βασιλική, Ευχαριστώ Σε!

Το βιβλίο αυτοδικαίως θα παραδοθεί στη Ζόζη, συμφοιτήτρια κ φίλη αγαπημένη… 

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Η ιστορία πίσω από την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου


Ονομάζω τα βιβλία των ραφιών μου Ταξιδιάρικα Βιβλία, γιατί, αφήνοντάς τα να φύγουν, οραματίζομαι ήδη την πορεία τους μακριά μου, σε ένα αέναο ταξίδι, όπου η μοίρα τους γράφεται τη στιγμή που περνάνε από τον έναν αναγνώστη στον άλλο. 
Είναι αγαπημένα μου βιβλία, που με έχουν συνοδέψει σε μικρές και μεγάλες στιγμές, αφήνοντας μέσα μου ίχνη από μαγικά υλικά. Σε ένα μεγάλο ποσοστό - ίσως μετά από χρόνια να μπορώ να το καθορίσω με μεγαλύτερη ακρίβεια - είμαι τα βιβλία που έχω διαβάσει.

Έχοντας συνειδητοποιήσει αυτή την αλήθεια, αποφάσισα να τα αφήσω να φύγουν, αφού πλέον τα κουβαλάω μέσα μου.






Δεν θα ξαναγυρίσουν κοντά μου, μιας και δεν πρόκειται για Δανειστική Βιβλιοθήκη, αλλά για Ελεύθερη, και βασίζεται στην πίστη μου ότι οι άνθρωποι, όταν είναι ελεύθεροι, επιλέγουν να ακούσουν την εσωτερική τους φωνή, ακόμη και κόντρα στους καιρούς.

Μερικά από τα βιβλία δεν θα μπορέσω ποτέ να τα αφήσω να φύγουν μακριά μου. Επιτρέπω στον εαυτό μου αυτή την πολυτέλεια, γιατί οι εικόνες τους τάραξαν την ύπαρξή μου:
Η μοναξιά των Μπουενδία...
Η ισχυρογνωμοσύνη του Κιχώτη...
Ο έρωτας του Πλάτωνα...
Τα πειραχτήρια ξωτικά του Σαίξπηρ...
Η φωτισμένη πραγματικότητα του Σαραμάγκο...
Η ανεμοδαρμένη ύπαρξη της Κάθριν Έρνσο...
Οι μεγάλες προσδοκίες του ορφανού Πίπ...
Η αγωνιώδης πορεία του βοσκού Μανολιού...
... και πόσα ακόμη!

Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από την Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης και με καμάρι παρακολουθώ τώρα την πορεία των Ταξιδιάρικων Βιβλίων μου. Μαθαίνω για τα ταξίδια τους μέσα από τις φωτογραφίες και τα σχόλια των αναγνωστών που γίνονται ασφαλείς σταθμοί και περάσματα για τον επόμενο.

Ο Will προτιμά τον Άλλεν ανεστραμμένο - όπως θα του άρεσε, είμαι βέβαιη - και σχολιάζει:

Αν θέλω να καταλάβω πραγματικά κάθε φράση του Άλλεν και να πιάσω όλες τις αναφορές του (επιστημονικές: Θεωρία των Χορδών, καλλιτεχνικές/ θεατρικές: Ζάχερ τόρτε), τότε θα πρέπει, καθώς το διαβάζω, να είμαι ταυτόχρονα ανά 10 δευτερόλεπτα στο διαδίκτυο, κάτι το οποίο καταντάει σπαστικό πού και πού (δηλαδή συνεχώς).
Παρόλα αυτά, παραμένει απολαυστικός, σαρκαστικός της πραγματικότητας που μας περιβάλλει και του "δηθενισμού" (Γυμναστική, Τσουκνίδες, Τελικό Μοντάζ) σε όλα τα διηγήματα.
Ένα αναρχικό βιβλίο για «αναρχικά» (όχι αναρχοαυτόνομα ή αναρχομπαχαλικά) μυαλά που μπορούν να το εκτιμήσουν.
Επόμενος σταθμός του βιβλίου σε ένα αδερφικό «αναρχικό» μυαλό, στη Γλασκώβη.
 Will




Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 18
Travelling Book No. 18

(ταξιδεύει μέσα από το Δεύτερο Κανάλι μου,

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Κάτω Από Τον Τροχό του Έρμαν Έσσε


Όταν αποφάσισα να αφήσω το συγκεκριμένο βιβλίο να φύγει από τα ράφια μου,
ήμουν σίγουρη ότι θα είναι για καλό,
παρόλο που θα μου έλειπε μετά από κάποιο καιρό.

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο πιστεύω ότι το θέμα δύσκολα θα αφήσει κάποιους ασυγκίνητους - τουλάχιστον όσους έχουν να κάνουν με παιδιά ή γενικότερα τα μέλη αυτής της κοινωνίας που προβληματίζονται για το μέλλον και τις επόμενες γενιές.

Ο Έρμαν Έσσε έχει δώσει αριστουργήματα στη λογοτεχνία και
ο Λύκος της Στέπας παραμένει για μένα ορόσημο για την τέχνη και τον πολιτισμό του κόσμου μας.

Όμως... οι μεγάλοι καλλιτέχνες και συγγραφείς φαίνονται από τα μικρά τους δημιουργήματα... εκεί που απρόσμενα η τέχνη τους ελευθερώνεται αυτούσια... χωρίς στολίδια.

Αυτό είναι για μένα τούτο το βιβλίο.
Ένα μικρό διαμάντι.
Μια απρόσμενη αποκάλυψη από ένα μάστορα του είδους!

Το εμπιστεύτηκα στην Μπραϊνώ για να φροντίσει το ταξίδι του από αναγνώστη σε αναγνώστη, όπως κάνουμε 
ανελλιπώς εδώ και σχεδόν δύο χρόνια...
ταξιδεύοντας βιβλία από σταθμό σε σταθμό...
με μόνο μας καύσιμο την αγάπη και το πάθος για το διάβασμα...
και μια βαθιά επιθυμία ο λόγος των σημαντικών ανθρώπων να φτάσει όσο πιο μακριά επιτρέψει η δύναμή μας!

Κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο  που έχει ξεπεράσει τα εκατό έτη ζωής. Τελειώνοντάς το, νιώθω τις σελίδες του να  καίνε.  Προσπαθώ να βάλω σε τάξη  σκέψεις και  συναισθήματα…
Πρόκειται για το βιβλίο ‘’ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ‘’του βραβευμένου με Νόμπελ Γερμανού συγγραφέα Έρμαν  Έσσε  που, μέσα από τις σελίδες του, εξαπολύει ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του σκληρού εκπαιδευτικού συστήματος της εποχής του.
Ενός συστήματος  που, βρίσκοντας σύμφωνους γονείς και παιδαγωγούς, φυλακίζει κυριολεκτικά το σώμα και την ψυχή ενός παιδιού στην πιο ευαίσθητη και τρυφερή ηλικία.  Του απαγορεύει να ζήσει τις μικροχαρές της ζωής, προσπαθώντας να τον καταστήσει ένα ικανό γρανάζι στην κρατική μηχανή, κλέβοντας το γέλιο του, τη χαρά , τη ζωή στη φύση, την ελευθερία, το δικαίωμα με λίγα λόγια από μπουμπούκι να μεταβληθεί φυσιολογικά σε ευωδιαστό άνθος.
Όταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα με  απολυταρχικό τρόπο και με υπερβολικές απαιτήσεις σκλαβώνει μια ευαίσθητη παιδική ψυχή, όσο και από καλές προθέσεις  να διακατέχεται, τα τρωτά σημεία είναι πολλά και η ζημιά σε κάποιες περιπτώσεις μη αναστρέψιμη, όπως και στον ήρωα του βιβλίου. Η παιδική του ψυχή σιγά σιγά εξουθενώνεται και καθώς βουλιάζει δε βρίσκεται χέρι να τη βοηθήσει. Ώσπου χάνεται ολοκληρωτικά…

Λες και κάποιος μέσα από το βιβλίο, από τότε έως σήμερα, μοιράζει προβληματισμούς και  ενοχές στους αναγνώστες, γιατί μοιραία γίνεται σύγκριση και με την εποχή μας…
Μήπως τα λάθη συνεχίζονται; Μήπως οι απαιτήσεις μας  είναι συνεχώς αυξανόμενες; Μήπως και στις μέρες μας τα παιδιά χάνουν όλο και πιο συχνά την παιδική τους ηλικία;  Οι απαντήσεις δικές σας!
Όποιες κι αν είναι αυτές, σε καμιά περίπτωση  δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα παιδί κάποτε θα γίνει μαθητής! Ένας μαθητής όμως δεν παύει ποτέ να είναι παιδί…
                                                                                                                               Μπραϊνώ  Μαθηνού
             30/4/2017

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Τα Διηγήματα του Γούντι Άλεν ταξιδεύουν μακριά μου



Σκέτη Αναρχία (Διηγήματα) του Γούντι Άλεν
Mere Anatchy (Short Stories) by Woody Allen

Πριν διαβάσω το βιβλίο, δεν είχα ιδέα ότι ο Γούντι Άλεν έγραφε και βιβλία. Ανοησία μου! Οι ευφυείς άνθρωποι της τέχνης δεν έχουν όρια. Αντίθετα, πειραματίζονται με κάθε της μορφή, αψηφώντας τα στερεότυπα και τις ετικέτες. 

Είναι από τα βιβλία που άφησα να φύγει με χαρά, γιατί τον Γούντι Άλεν τον ξέρω καλά μέσα από τις ταινίες του και το βιτριολικό του χιούμορ. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τις ατάκες του στην καθημερινότητά μου και ταυτίζομαι με τον τρόπο που αυτοσαρκάζεται. Ιδιαίτερα μου αρέσει το:
"Έχω τη λύση, αλλά δεν έχω το πρόβλημα."

Για το βιβλίο γράφει η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου. Σε ένα υπέροχο κείμενο καταθέτει αυτό που είναι ο Άλλεν για όλον τον κόσμο της τέχνης. Δεν θα μπορούσε να γραφτεί με πιο περιγραφικό και διεισδυτικό τρόπο. Την ευχαριστώ για την επιλογή του επόμενου σταθμού για αυτό το βιβλίο!

Ένα αναρχικό μυαλό σε ένα ασυνήθιστο βιβλίο…
Έχουμε διαβάσει πάρα πολλά για τον Woody Allen αλλά πρώτη φορά τον διαβάζω… απύθμενη φαντασία, υπερβολή στα όρια της παράνοιας, σουρρεάλ  κωμικό, επιστημονική φαντασία, σαρκασμός κ χιούμορ δίχως όρια… όση ώρα διάβαζα το βιβλίο είχα την έντονη αίσθηση, έως βεβαιότητα, πως επρόκειτο για stand-up comedy, πως θα έπρεπε να ‘λέγεται’ αντί να διαβάζεται… ‘άκουγα’ το κοινό να γελά από κάτω από τη σκηνή… ιστορίες δίχως συνέχεια, συνοχή, λύση…
εντελώς αμερικάνικος τρόπος γραφής, χωρίς, φυσικά, κάποιο αρνητικό πρόσημο σε όλο αυτό… κ φυσικά το μυαλό ήταν σταθερά ρυθμισμένο στην αγγλική αφού ήταν αδύνατο να γυρίσει στην ελληνική – δεν το επιτρέπει η γραφή σε κανέναν καλό γνώστη της… σε ποιο σημείο να ξεφύγεις από την γραφή;
Παράξενη αίσθηση, ακόμη πιο παράξενη επίγευση στο τελείωμα της ανάγνωσης… εικόνες απίστευτες, σκηνικά ανεπανάληπτα, από αλλού… αφήνω την απόδοση στα ελληνικά των ονομάτων – δεν θα ‘θελα με τίποτε να βρίσκομαι στη θέση του μεταφραστή:  τι αγωνία, τι δυσκολίες θα πρέπει να παρέκαμψε προκειμένου να αποδώσει το πνεύμα του συγγραφέα δίχως να τον προδώσει…
Το βιβλίο παραδίδεται στον Will, η ιδανική σκυτάλη, που θα μπορέσει να εκτιμήσει τον τρόπο γραφής του W. A., κ μετά θα ταξιδέψει στη Γλασκώβη όπου θα συναντήσει ένα ακόμη αναρχικό μυαλό… it takes one to know one

Δέσποινα
21/4/2017

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Πάσχα εν έτει 2017

Έργο της Μαίρης Αρμαμέντου

Πάσχα
Συνδενδεμένο με την κατάνυξη των ημερών... 
με μνήμες της παιδικής ηλικίας
Ταιριαστό το πνεύμα των θαυμάτων και της θαυμαστής διαδρομής
με την απεριόριστη φαντασία του παιδικού μυαλού...

Δύο μαγείες που συναντώνται για να ταυτιστούν
με ένα παγκόσμιο μήνυμα, σε μια πανανθρώπινη ιστορία...
τότε που οι συμβάσεις δεν μας έχουν οδηγήσει ακόμα 
στο "μονοπάτι της λογικής"...
τότε που τα μάτια της ψυχής είναι ορθάνοιχτα 
να δεχτούν το θαυμαστό...
τότε που η πίστη είναι απλά θέμα καρδιάς
κι όχι υπολογισμός.

Μόνο το ταξίδι σ' εκείνες τις στιγμές μπορεί να επαναφέρει
λίγη από την αλήθεια αυτών των ημερών.
Τα κατά τόπους δρώμενα δεν αρκούν 
για να γαληνέψουν την ψυχή.

Είναι ένα υπέροχο ταξίδι -
- ο δρόμος προς τα μέσα,
ο δικός μας δρόμος.




Το ποίημα που ακολουθεί έγραψε η φίλη,

Όπως και πέρυσι (Ω Γλυκύ μου Έαρ), έτσι και φέτος
κοσμεί το ψηφιακό μου σπίτι με τις λέξεις της.
Την ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία 
και την εμπιστοσύνη της.




ΤΟΥ  ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ  Ο ΔΡΟΜΟΣ

Έναν  δρόμο, σου χαρίζει η ζωή
το πρώτο φως σαν αντικρίσεις
και χωρίς  επιλογή
σαν αθλητής με επιμονή
πρέπει να τερματίσεις.
Για κάποιους φωτεινός
γενναιόδωρα δοσμένος,
για άλλους δύσβατος, σκοτεινός
μ’ αγκάθια κοφτερά στρωμένος…
Κόκκινη χλαμύδα θα ενδυθείς
 και πλέκοντας το δικό σου ακάνθινο στεφάνι
με υπομονή στου μαρτυρίου τον δρόμο θα πορευθείς
καθώς σε Άγιο Δισκοπότηρο
γλυκό της νίκης πιοτό θα γευθείς,
 αν δρόμο γεμάτο μ’ αγκάθια διαβείς
μα όρθιος κι αλώβητος στο τέλος του φτάσεις.
                                                                                                                                        Μπραϊνώ Μαθηνού
             25/4/2016

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Η φίλη Ιζαμπέλ Αλιέντε και οι λέξεις της!


Εδώ και χρόνια αγοράζω τα βιβλία της, κάνοντας την αρχή με το υπέροχο Σπίτι των Πνευμάτων, που με τράβηξε σαν μαγνήτης να αναζητήσω τη συγγραφέα πίσω από την ιστορία.

Έχω όλα της τα βιβλία και τα διαβάζω κατά καιρούς, έτσι όπως συναντά κανείς έναν παλιό φίλο που έχει καιρό να τον δει, αλλά δεν τον έχει καθόλου λησμονήσει. 

Έμαθα να την αγαπώ για την ειλικρίνειά της, για την μοναδική δύναμή της να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών, για την αμεσότητα των λέξεών της και αυτή την αξεπέραστη ικανότητα να διηγείται ιστορίες τόσο όμορφα, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος.

Αποφάσισα να αφήσω ελεύθερο ένα από τα βιβλία της σε μια απόφαση της στιγμής, καθησυχάζοντας τον εαυτό μου ότι μπορούσα να το αποκτήσω ξανά όποτε θα ήθελα. 

Πρόκειται για το αυτοβιογραφικό "Όλες οι μέρες" και είναι το Νούμερο 23 Βιβλίο Που Ταξιδεύει. Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου συνεχίζει τα Ταξίδια των Βιβλίων με τον ίδιο ενθουσιασμό και πάθος όπως όταν ξεκίνησε, πριν περίπου δύο χρόνια.

Το Πρώτο μου Κανάλι - η Ινώ - αποχαιρετά την Ιζαμπέλ με όμορφες εικόνες και ένα πολύ αληθινό κείμενο, που, πιστεύω, θα έβρισκε και την ίδια σύμφωνη:


ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ…
Μια απρόσμενη συνάντηση, μετά από χρόνια, με μια καλή φίλη που έτσι τα ’φερε η ζωή και χαθήκατε, σε γεμίζει χαρά!
Σε οδηγεί σπίτι της, φτιάχνει καφέ, και προσπαθείτε, κουβεντιάζοντας,  να καλύψετε  τα κενά όλων αυτών των ετών που έχετε να βρεθείτε…
Είναι δε τόσα πολλά και ανατρεπτικά αυτά που συνέβησαν στη δική της ζωή, που εσύ δεν έχεις λόγο και διάθεση να διακόψεις τον χείμαρρο των λόγων και των συναισθημάτων της. Εκείνη τη στιγμή η ζωή σου, φαντάζει ανιαρή και μονότονη μπροστά στη δική της.
Αυτή τη βαθιά  εξομολόγηση  πρέπει να τη σεβαστείς!
Κάπως έτσι νιώθει ο αναγνώστης, διαβάζοντας τη Χιλιανή συγγραφέα Ιζαμπέλ Αλιέντε και το βιβλίο της "ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ". Συναντά τη φίλη Ιζαμπέλ καθισμένη απέναντί του, σε ζεστό και φιλικό κλίμα, να απογυμνώνεται και να τον καθιστά κοινωνό τής ζωής της, να γίνεται μέρος της φυλής της, όπως η ίδια συνηθίζει να ονομάζει τους ανθρώπους του στενού οικογενειακού της  περιβάλλοντος.
Εκατομμύρια αναγνωστών ανά την υφήλιο, γίνονται έτσι οι δικοί της άνθρωποι, οι φίλοι, που μοιράζεται μαζί τους ένα μέρος από τη ζωή της με όλα τα προβλήματα, τους προβληματισμούς, τα λάθη, τα πάθη, τις λύπες της μα και τις χαρές…
Και όλα αυτά με μια ωμή ειλικρίνεια που ξαφνιάζει, κυρίως, αυτούς που είχαν ορκιστεί πίστη στα…
εν οίκω μη εν δήμω!
Ανατρεπτική και ως προς αυτό, απέδειξε πως καμιά φορά δε βλάπτει…                                           
τα εν οίκω να γίνουν εν δήμω!
Μπραϊνώ Μαθηνού
 27/3/2017

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας!


Ένα από τα βιβλία-θησαυρούς των ραφιών μου (συλλεκτικό κομμάτι πια) είναι η κριτική προσέγγιση του έργου του Σαίξπηρ (1964) από τον θεωρητικό του θεάτρου Γιαν Κοττ. Οι Εκδόσεις Ηριδανός το μετέφεραν στα ελληνικά το 1970 με ακέραιο τον πρόλογο του Πήτερ Μπρουκ, δείχνοντας τον σεβασμό που αρμόζει στους μεγάλους αυτούς ανθρώπους του θεάτρου, του τότε και του τώρα.

400 χρόνια κλείνουν φέτος από τον θάνατο του μεγάλου αυτού συγγραφέα, που άφησε βαθύ το ίχνος του στον δρόμο της ανθρώπινης ιστορίας και γλώσσας. Οι ιστορίες του συνόδεψαν τις εφηβικές μου αναζητήσεις και, αργότερα, το ταξίδι μου στον μαγικό κόσμο της γλώσσας. Μα, πάνω απ' όλα, έδωσαν τροφή στη φαντασία μου! Θα γυρίζω πάντα εκεί, στον Άμλετ του ή την Δεισδαιμόνα του, όταν ο κόσμος θα γίνεται ανεξήγητος και πολύπλοκος, όταν η ανθρώπινη ψυχή και συμπεριφορά θα μου είναι δυσνόητες, όταν θα αναζητώ τις λέξεις για να περιγράψω τη ζωή...


"Μεγάλες σκηνές που η ιστορία θα επαναλαμβάνει:
σκηνές που γράφτηκαν μια για πάντα, που περιλαμβάνουν τα πάντα - τον μηχανισμό της ανθρώπινης καρδιάς, τον μηχανισμό της εξουσίας, τον τόνο της φωνής, τον φόβο, την κολακεία και το σύστημα".

"Η μεγαλοφυΐα του Σαίξπηρ:
έδωσε στα πάθη εσωτερική συνείδηση - η αγριότητα έπαψε να είναι αποκλειστικά φυσική. Ο Σαίξπηρ ανακάλυψε την ηθική κόλαση". 

"Το Δάσος του Άρντεν είναι ο τόπος που συναντιούνται όλα τα όνειρα. Είναι το όνειρο και η αφύπνιση που ακολουθεί το όνειρο."