Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου... - Mirror, mirror on the wall...


Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου, αγάπη μου;
Το ερώτημα απευθύνεται σε όλες και όλους
που, από τις πολλές ενεσούλες και τα τραβήγματα,
μεταμορφώνονται σε Φρανκεστάιν του εαυτού τους.

Και καλά αυτές που, στη νεότητά τους, δεν είχαν
αυτό που λέμε όμορφο πρόσωπο...
έλειπε μια γαλλική μυτούλα, 
κάτι τα μάτια ήταν μικρά...
γενικά, οι Μοίρες δεν υπήρξαν και τόσο γενναιόδωρες!

Αυτές να τις καταλάβω!
Ήρθε η επιστήμη να αποκαταστήσει την αδικία
εις βάρος τους και να μπορέσουν "οι φτωχές"
να πάρουν την εκδίκησή τους από την 
"ωραία της παρέας".
Ήρθε η ενεσούλα και αποκατέστησε τη συμμετρία
ως μια τέταρτη, δικαιότερη Μοίρα!

Οι ωραίες, όμως;
Πώς να κατανοήσει κανείς αυτή την αυτοκαταστροφική τάση
να φουσκώνουν τα ζυγωματικά, που με τη σειρά τους
στριμώχνουν τα υπέροχα μάτια σε δύο σχισμές;


Τι σου είναι η ρυτίδα, βρε παιδί μου;
Ο αγώνας ενάντια στη ρυτίδα έκανε όλες και όλους ομοιόμορφους... 
ένα πράγμα όλοι, ίδιες φάτσες παντού, 
τσιτωμένες χωρίς τις "καταραμένες" ρυτίδες... 
και τα χειλάκια του "ροφού" να κυριαρχούν πάνω σ'αυτό το πλαστικό...

Θα μου πείτε: ήταν ωραίο θέαμα η Κάθριν Χέμπορν
που από θεά "κατάντησε" μια γιαγιάκα
και χωρίς ντροπή έπαιζε και στις ταινίες;
Η θεά Κάθριν υπήρξε θεά τότε,
που ξεσήκωνε άντρες και γυναίκες με μια της κίνηση.
Λες να εξακολουθούσε να το θέλει στα 60, 70 ή 80 της,
όταν άκουγε τα κοκαλάκια της να τρίζουν κάθε πρωί; 

Έπραξε σοφά!
Άφησε εκείνη την εποχή πίσω της, άθικτη από τον χρόνο,
και η ομορφιά της παραμένει στο μυαλό αναλλοίωτη
από την μετέπειτα εικόνα της.
Μακάρι οι ενεσούλες να ξαναέκαναν το σώμα
νέο εσωτερικά!
Μέχρι αυτό να γίνει, η εικόνα στον καθρέφτη
είναι μια ψευδαίσθηση, και άντε...
ας ήταν τουλάχιστον όμορφη!
Ε... δεν είναι!!


Και αυτό το "θεά" που ακούτε από όλους τριγύρω
είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Η λέξη έχασε και χάνει το νόημά της,
όταν λέγεται κατά κόρον για όλους και όλες,
παραμορφωμένους ή μη.

Η εκδίκηση της ασχημούλας της παρέας είναι εδώ!!
Που να το φανταζόταν η έρμη ότι θα έφτανε ο καιρός
που θα στεκόταν επί ίσοις όροις δίπλα στην "ωραία", 
η οποία, παρεμπιπτόντως, σε λίγο δεν θα μπορεί 
να δει από το πολύ μάγουλο.
Κρίμα τις πράσινες ματάρες! Πάνε κι αυτές!

Και αυτό το κλισέ: Αν κάτι δεν μου αρέσει πάνω μου,
θέλω να μπορώ να το αλλάξω. Ανοησίες!
Αλλάζεις το ωραίο με το τρομακτικό!
Αυτά είναι μέρος της συνωμοσίας των "ασχημόφατσων"
για να σε κάνουν ίδια με αυτές!
Ξέρεις τι απωθημένα έχουν μαζευτεί με τα χρόνια;
Ξέρεις τι είναι να μπαίνεις σε έναν χώρο
και να μην σε κοιτάζει κανείς;
Να χρειάζεται να διαβάζεις βιβλία, να βάφεις μαλλιά,
να σουλουπώνεσαι τρεις ώρες πριν βγεις από το σπίτι
και πάλι να μην υπάρχεις δίπλα στην "ωραία";

Όχι, αγάπη μου, εσένα σε καταλαβαίνω!
Η επιστήμη δούλεψε για σένα.
Την άλλη, " τη χαζή", δεν καταλαβαίνω.
Δε χόρτασε τόσα χρόνια;;
Κι έρχεται η θεία δίκη να βάλει το χεράκι της 
σε όλη αυτή την αλαζονεία .

Μην το παρακάνεις, αγαπούλα μου!
Είσαι χορτάτη... άσε τώρα να φάει και κανένας άλλος.
Και πού ξέρεις..;
Μπορεί εσύ που θα είσαι διαφορετική από τις άλλες,
αληθινή αντί για πλαστική,
να γεράσεις ομορφότερα από αυτό που 
σου εγγυώνται οι ενεσούλες.

Κρίμα να λένε από πίσω σου: Κοίτα πώς κατάντησε!
Ίσως είναι καλύτερα να λένε: Υπήρξε μία θεά!
Γνώμη μου.


Why are you doing this to yourself, darling?
The question goes to all those men and women 
who are tranformed into Frankensteins of themselves
through "miracle" injections and face lifts.

I can perfectly understand those who, back in their youth,
did not have what we call "a pretty face"...
some lacked that pointed, French nose...
others had small eyes...
generally speaking, the Fates had not been so generous with them.

I can understand these cases.
There came Science to restore injustice against them,
bringing those "poor ones" in position 
to take their revenge from the "pretty girl of the gang".
There came the magic, little injection 
to restore symmetry, like a fourth, fairer Fate!

But, what's wrong with the pretty ones?
How on earth can anyone grasp this self-destructive urge
to bulge their cheekbones, which, in their turn,
push those beautiful eyes into two thin slots?

Who could believe the power of a wrinkle?
The struggle against the wrinkle has made all look the same,
everybody of one kind, the same faces everywhere,
stretched but free of those "damn" wrinkles...
and those "fish lips" dominating over all this plastic!

You could argue: Was Katherine Hepburn a beautiful sight
when she appeared in films, without shame,
like the grandma she had become,
instead of the goddess she had once been?
Goddess Katherine had been a goddess back then,
when she could upset men and women alike 
with just one gesture.
Do you think she still wanted that in her 60s, 70s or 80s,
when she could hear her bones creak every morning?

She was wise!
She left that era behind, intact from the touch of time,
and her beauty remains in the mind 
unchanged from her later image.
If only these little injections could make our body
young again from the inside!
Until this happens, the reflection in the mirror
is just an illusion... and it's fine...
as long as it's pretty. Well, it's not!

And this so frequently-repeated exclamation
"you're a goddess" you hear from everyone around
is a big lie. The word has lost all meaning
when it's said disgustingly often for everyone,
deformed or not.

The revenge of the "ugly" in the gang is here!!
She would have never imagined that there would come the time
to eventually stand on equal terms next to "the pretty one"
who, by the way, will soon lose all vision
from all this bloated cheek.
Such a waste for those big, gorgeous,
green eyes! Gone now!


And that cliche: If there is something I don't like on me,
I want to be able to fix it. Nonsense!
You are changing something beautiful into scary!
All these are part of the conspiracy of "the ugly-faced"
to make you one of them!
Think about all those repressed emotions
accumulated over the years.
Can you imagine what it feels like to walk into a place
and nobody pays any attention?
To have to read books, dye hair,
tidy yourself up for three hours before going out
and, still, be non-existent next to "the pretty one"?

No, darling, I can understand you just fine,
but I fail to grasp the other one, "the silly one".
Hasn't she had enough all those years?
And here comes divine intervention to 
straighten all this arrogance.
Just, do not overdo it, honey!
You are full - let the others now have a bite!

And who knows? Perhaps, being different from the others,
real instead of plastic, you might age 
more beautifully than the little injections promise you.

Isn't it a shame people to say behind your back:
Look at her! What a monster she has turned into!
Perhaps they better say:
She was a real beauty once!
My opinion.  

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Σαν την πέτρα που κυλάει... - Like a rolling stone...


The Persistence of Memory, 1931
by Salvador Dali

image credit:


Η τέχνη είναι μία... μας ακουμπάει με μια εικόνα
ρολογιών που λιώνουν...
...με μια σειρά από νότες που υφάνθηκαν
μεγαλοφυώς μέσα σε ένα μουσικό κεφάλι...
...με ένα μαγικό συνδυασμό λέξεων
που φτιάχνουν ένα ποίημα...
...με οτιδήποτε μπορεί να μετατρέψει 
τη ζωή σε μοναδική εμπειρία...

Art is one... it touches us with an image
of melting clocks...
...with a series of notes geniously
knitted together inside a musical head...
...with a magical combination of words
creating a poem...
...with anything able to tranform
life into a unique experience...



"How does it feel...?
How does it feel...?
...to be on your own?
...with no direction home?
...like a complete alone?
...like a rolling stone?"



Και όταν αυτό συντελείται, τότε το αναγνωρίζει η ψυχή
κι ανοίγει τα δύσπιστα φύλλα της για να δεχτεί
το συναίσθημα, την τροφή της.

Μαζεύοντας τέτοιες αναμνήσεις, 
δεν έχεις πια ανάγκη να τις κατέχεις...
...τις αφήνεις ελεύθερες...

And when this takes place, then the soul 
acknowledges it and opens its distrustful leaves
in order to accept the emotion, its food.

Having collected such memories,
you no longer feel the need to possess them...
...you let them go free...





Τίτλος: Το Σπίτι των Επτά Γυναικών
Συγγραφέας: Λετίσια Βιρζόφσκι


Title: The House of Seven Women
Author: Leticia Wierzchowski





αποχαιρετά το βιβλίο, περιγράφοντας τους ορατούς και αθέατους πολέμους στο ταξίδι μας στον χρόνο...


Από καταβολής κόσμου, το χειρότερο από τα δεινά που μαστίζουν την ανθρωπότητα, σίγουρα  είναι ο πόλεμος. Πατέρας πολλών κακών, είτε είναι επεκτατικός, είτε εμφύλιος.

Ίσως ο εμφύλιος να είναι η χειρότερη μορφή πολέμου…

Κανένας πόλεμος δε γίνεται δίχως αιτία, μα και για καμιά αιτία δεν πρέπει να γίνεται πόλεμος. Θέλοντας να απαλύνουμε λίγο τον πόνο για τη γέννηση ενός πολέμου, δεχόμαστε πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται και πεθαίνουν πολεμώντας για ένα όνειρο. Με καθήκον και μοίρα να αλλάξουν τον κόσμο. Και  ένα όνειρο για το οποίο αξίζει να παλεύεις μέχρι την τελευταία  σου σταγόνα, είναι η ελευθερία ενός τόπου κι ενός λαού για τη δημιουργία ενός έθνους με ιδεώδες την ισότητα, όπου δε θα υπήρχε αυτοκράτορας ούτε σκλάβοι.

‘’ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ’’ της Λετίσια Βιρζόφσκι, είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα, με θέμα έναν πολυετή εμφύλιο πόλεμο που άρχισε το 1835 στη Βραζιλία, ενάντια στην Αυτοκρατορική Αυλή. Ένας πόλεμος που άπλωσε βαριά σκιά πάνω σε όλη τη χώρα, έβλαψε ανεπανόρθωτα τον ψυχισμό ενός λαού και αχρήστεψε το υπόλοιπο της ζωής σε όσους είχαν την τύχη να παραμείνουν ζωντανοί. Ανάμεσα στους νεκρούς, και στο αντίπαλο στρατόπεδο, οι δικοί τους άνθρωποι. Άνθρωποι του ίδιου τόπου, φίλοι ή συγγενείς, που απλώς βρίσκονταν στην αντίθετη μεριά των επάλξεων. Κι αυτοί μάχονταν για ένα όνειρο, δόξα ή χρήμα…

Για κάποιους ανθρώπους ή λαούς, το να υποφέρουν είναι το ριζικό τους. Ποτέ όμως κανείς δεν υποφέρει τόσο όσο σε έναν πόλεμο!

 Απώλειες δεν υπήρχαν μόνο μόνο στα πεδία των μαχών. Απώλειες είχαν και οι οικογένειες που έμεναν πίσω. Τα γυναικόπαιδα και οι άμαχοι, που κι αυτοί πολεμούσαν καθημερινά. Έδιναν μάχη με τον εαυτό τους, με τα ψυχικά και σωματικά τους πάθη, με τον πόνο τους, με τους δαίμονες που τους κυνηγούσαν…

Σαν σκοτωθείς στο πεδίο της μάχης λυτρώνεσαι. Σαν σκοτωθεί η ψυχή σου, καταδικάζεσαι να κουβαλάς ένα άδειο κουφάρι γεμάτο θλίψη για το υπόλοιπο της ζωής σου. Γιατί η θλίψη είναι σαν τη σκόνη. Φεύγει πολύ δύσκολα, αν θρονιαστεί μέσα σου. Μα απαγορεύεται και να τη δείξεις, γιατί απογυμνώνεσαι. Έτσι γίνεται βαριά, σκληρή, διαβρώνει, ναρκώνει τις ψυχές. Και στο σπίτι των εφτά γυναικών, είχε μπει για τα καλά. Με επιδέξια όμως στρατηγική, οι δυο γυναίκες που όριζαν τις ζωές των άλλων, προσπαθούσαν να κάνουν ελιγμούς αντάξιους μιας μάχης. Γιατί όταν μια γυναίκα απελπίζεται τα πάντα χάνονται.

Σίγουρα αυτός ο πόλεμος τούς έκανε να νιώσουν οργή για την ίδια τη ζωή. Οργή για την αθέατη πλεκτάνη που στήνει  και που μερικοί ονομάζουν πεπρωμένο. Αυτό που δυστυχώς είναι… ‘’φυγείν αδύνατον’’…
                                                                                                     
Μπραϊνώ  Μαθηνού
                                                                                                              
12/10/2016

Υ.Γ. Το βιβλίο παραμένει στη Σκιάθο και παραδίδεται στην Άννα.



Ino - Canal 1 of my Free Library - says goodbye to the book, describing the visible and invisible wars
on our journey through time...

Since the beginning of time, the worst of all ills plaguing human kind is definitely war. Father of all evil, whether conquering or civil.

Perhaps civil war is the worst kind there is...

No war takes place without cause, yet for no cause should there be any war. Wishing to upease a little the pain for the birth of a war, we accept that there are people who are born and die fighting for a dream. With the duty and destiny to change the world. And a dream worth fighting for till your last drop is the liberation of a land and its people, for the creation of a nation with the ideal of equality at heart, where there would be no emperor nor slaves.

THE HOUSE OF SEVEN WOMEN by Leticia Wierzchowski is a historical novel dealing with a prolonged civil war which started in Brazil against the Royal Court. A war that cast a heavy shadow over the whole country, damaged the people's psychology beyond repair and destroyed for good those who were fortunate to survive. Among the dead, people of the opposite side, as well. People of the same homeland, friends and relatives who had simply happened to be on the opposite bastion. They, too, fought for a dream, glory or money...

For some people or nations, suffering is their fate. However, never has anyone suffered more than in a war!

Losses were not only present in the fields of battle. Losses were also felt in the families left behind. Women and children, civilians who had to fight their own daily battle with themselves, with their psychological and physical passions, with their pains, with the demons that persecuted them...

Once you are killed in the battlefield, you are liberated. Once your soul is killed, you are condemned to carry an empty shell filled with grief for the rest of your life. You see, grief is like dust. It is hard to get rid of, once it has settled inside you. Yet, you are not permitted to show it, because in doing so you strip yourself. So, it becomes heavy, rough, corrosive, hypnotizing the soul. And inside the house of seven women it had entered just fine. Yet, with skilful tactics, the two women commanding the lives of the rest, endeavoured to make manoeuvres worthy of battle. Because, when a woman despairs, all is lost.

That war had definitely caused them to feel anger for life itself. Anger for the invisible web that life weaves, the one some call "destiny". The one we unfortunately cannot escape...

Braino Mathinou
12/10/2016

PS: The books stays in Skiathos and is handed over to Anna.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Ιστορίες που Ταξιδεύουν - Free Library: Stories that Travel


Travelling Book No.16
Title: A Tale of Love and Darkness
Author: Amos Oz

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου ταξιδεύει βιβλία γραμμένα 
από συγγραφείς στις 4 άκρες του πλανήτη... 
βραβευμένα έργα που ταξιδεύουν
από χέρι σε χέρι χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Το ταξίδι τους τροφοδοτείται μόνο από δυνατή θέληση, 
από μια ανάγκη να μοιραστούν οι αναγνώστες (Επόμενοι Σταθμοί)
την εμπειρία τους αφού έχουν διαβάσει το βιβλίο 
και, πάνω απ'όλα, από τη βαθιά πίστη 
ότι ο λόγος, η γλώσσα, η γραφή θα συνεχίζουν 
να ανοίγουν διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους.

Από εμένα χρειάστηκε μόνο μια διαφορετική οπτική,
ένα κοίταγμα "έξω από το κουτί",
εν τέλει η αποδοχή και κατανόηση ότι
"η ζωή απαιτεί μια πράξη βούλησης".

Αυτό είναι το Βιβλίο Νο. 16 που άφησα ελεύθερο να φύγει από τα ράφια μου. Η Ινώ - το Πρώτο μου Κανάλι - καταθέτει την εμπειρία της μέσα από λέξεις και εικόνες, που αξίζουν να φτάσουν μέχρι τον ίδιο τον συγγραφέα: 


Τόλμη, αποφασιστικότητα, μα κι ενδιαφέρουσα προσωπική ζωή, χρειάζεται να διαθέτει ένας συγγραφέας πριν αποφασίσει να ανοίξει διάπλατα στους αναγνώστες την πόρτα της ζωής του. Να ξετυλίξει το κουβάρι του και να ανασύρει μνήμες από το παρελθόν που θα μπορούσαν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον των ανθρώπων που θα τον τιμήσουν αγοράζοντας το βιβλίο του.

Το τίμημα που πληρώνει ο συγγραφέας είναι ένα ξεγύμνωμα, ένα ξεφλούδισμα της ψυχής του, φίλεμα προς το διψασμένο κοινό που αχόρταγα ζητά να φτάσει ως τον πυρήνα της.

Διαβάζοντας τη συγκλονιστική αυτοβιογραφία του μεγάλου Εβραίου συγγραφέα Άμος Οζ, νιώθεις δέος γιατί παράλληλα με την πορεία της δικής του ζωής, ζεις και την πορεία ενός ολόκληρου έθνους. Συμπάσχεις για έναν λαό που υπέφερε τόσα δεινά και που χρόνια έψαχνε το αυτονόητο. Μια γη να στεγάσει τον πόνο του και τη χαρά του. Ένας λαός κατατρεγμένος που τράβηξε τον δικό του Γολγοθά, γνώρισε πολλές φορές τη Σταύρωση και διεκδικούσε την Ανάστασή του. Ένας λαός που στο σύνολό του, ως ήρωας αρχαίας τραγωδίας, επιζητούσε την κάθαρση.

Το ίδιο επιζητούσε και ο συγγραφέας γράφοντας την αυτοβιογραφία του. Τη λύτρωσή του!!!!

Είχε την τύχη  το οικογενειακό του περιβάλλον να αποτελείται από ανθρώπους εξαιρετικά μορφωμένους. Διανοούμενους! Η καθημερινή πνευματική του τροφή υπήρξε εκλεκτή και άφθονη! Στο φτωχικό τους σπίτι,  οι τοίχοι είχαν αντικατασταθεί με στοίβες βιβλίων. Ο πατέρας  ευρυμαθής και πολύγλωσσος. Το ίδιο και η μητέρα. Σε θάλασσες κι ωκεανούς γνώσεων αρμένιζαν όλοι τους καθημερινά. Ατέλειωτες οι πνευματικές συζητήσεις αναλύσεις κι αναζητήσεις…

Κι όμως! Τι τραγική ειρωνεία! Είχαν όλα τα βιβλία της γης στην κατοχή τους, μα το πιο σημαντικό, δυστυχώς τούς έλειπε. Το βιβλίο που έχουν ακόμα και απλοί αγράμματοι άνθρωποι του λαού, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης… Είναι το βιβλίο της καρδιάς που σε καθοδηγεί και σε διδάσκει το πιο απλό πράγμα. Την  οικογενειακή και προσωπική ευτυχία!

Είχαν ανακαλύψει τα πάντα μέσα στα βιβλία τους, μα δεν ανακάλυψαν ποτέ ο ένας τον άλλον. Τι συγκλονιστικό! Τόσο κοντά μα τόσο απομακρυσμένοι! Χίλια έτη σκότους ανάμεσά τους. Τρεις μελλοθάνατοι στο ίδιο κελί, όπως εξομολογείται ο ίδιος ο συγγραφέας. Ακόμα και στις πιο τρυφερές οικογενειακές στιγμές. Χίλια έτη σκότους…

Στην εβραϊκή κοινωνία το δάκρυ ήταν απαγορευμένο για τους άνδρες. Τελειώνοντας το βιβλίο, προσωπική μου γνώμη είναι πως  όλα εκείνα τα δάκρυα που πνίγηκαν βίαια πριν αναβλύσουν, όλα τα δάκρυα που συσσωρεύτηκαν  βαθιά  μέσα στην ψυχή και στο κορμί, αφού έγιναν ωκεανός, βγήκαν μεταμορφωμένα σε λόγια!
Δάκρυα για την αδικοχαμένη μητέρα, για τον τυραννικό πατέρα, για τη ζωή που δεν έζησαν και τέλος δάκρυα για την πατρίδα…

Μια θάλασσα δάκρυα!  
                                                                                                                    
Υ.Γ. Το βιβλίο παραμένει στη Σκιάθο και παραδίδεται στη Βίκυ.                                                      Μπραϊνώ Μαθηνού  30/9/2016  


My Free Library is travelling books written by authors
from the 4 corners of the planet... awarded works that travel
from hand to hand without any exchange.

Their journey is fueled solely by strong will,
by the readers' (Next Stations) need to share 
their experience having read the book
and, above all, by a deep faith
that word, language, writing will continue
to open canals of communication among people.

From my side, it only took a different perspective of things,
a way of looking "outside the box",
actual acceptance and understanding that
"life requires an act of will".

This is Book No. 16 that I let go free from my shelves. Ino - my First Canal - presents her experience with words and images, worth reaching as far as the author himself:

Spirit, decisiveness and an interesting personal life is what’s needed for an author before pushing wide open to the readers the door of his/her life. To unwind their ball of string and recover past memories which could maintain the interest of the people who honoured them by buying the book.

The price paid by the author is a way of unmasking, a peel-off of his soul, a treat to a thirsty audience that hungrily seeks to look into its core.

Reading the astounding autobiography of the great Jewish writer Amos Oz, you can’t help but feel awe, since, in parallel with his own course of life, you also witness the course of a whole nation. You empathise with a people who has suffered so much and have for so long sought the self-evident: a land to house their pain and joy. A persecuted people who walked their own Calvary, experienced too many times the Crucifixion and claimed their Resurrection. A people, who in its whole, as a hero in an ancient tragedy, expected the catharsis.

Such was the case with the author in writing his autobiography: seeking liberation!!!!

He had the fortune to be in a family environment full of highly-educated people. Intellectuals! His daily spiritual food had been plenty and special! In their poor home, the walls had been replaced with piles of books. An erudite, multi-lingual father. The mother, too. They were all sailing in seas and oceans of knowledge on a daily basis. Endless were the spiritual conversations, analyses and quests…

Still! What tragic irony! They possessed all the books of the earth, but unfortunately missed the most important. The book that even the simplest, the least educated people have in all the breadths and widths of the world: the book of the heart, which guides and teaches you the simplest of things: family and personal happiness.

They had discovered everything in their books, but never really discovered each other! How shocking! So close, yet so apart! A thousand years of darkness amongst them. Three souls condemned in the same cell, as the writer himself confesses. Even in their most tender moments. A thousand years of darkness…

In the Jewish community, crying was forbidden for men. Finishing this book, it is my personal opinion that all those tears being swallowed violently before oozing out, all those tears being accumulated deep in the soul and body, having become an ocean, finally burst out transformed into words!
Tears for the unfairly lost mother, for the tyrannical father, for the life not lived and, finally, tears for the homeland…

A sea of tears!

PS: The book remains in Skiathos and is handed over to Vicky.
Braino Mathinou 30/9/2016