Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Το Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο.2 (ενημερωτικό) - The Travelling Book No.2 (update)


Η Πόρτα της Μάγδας Σάμπο άφησε τα ράφια μου πριν περίπου 
έναν χρόνο και ξεκίνησε το ταξίδι της 
μέσα από το Πρώτο μου Κανάλι - την Ινώ.
Κάπου στην πορεία έχασα τα ίχνη της, όμως είχα εμπιστοσύνη 
στους αναγνώστες που θα συναντούσε.

Η Κλαυδία (ο Δεύτερος Σταθμός) ανέλαβε να επαναφέρει το ταξίδι του βιβλίου
σε τροχιά και να καταγράψει όλους τους Σταθμούς που συνάντησε.
Την ευχαριστώ που αποτύπωσε τα ίχνη του!
Και, τι έκπληξη... 
Η Πόρτα έφτασε ήδη τους 10 Σταθμούς!

Εδώ μπορείς να δεις το ταξίδι της μέχρι τώρα.
Εδώ η αφετηρία της.

Ακολουθούν μερικά από τα σχόλια που συγκέντρωσε μέχρι τώρα:



"Θαύμασιο βιβλίο, το πρώτο Ούγγρου συγγραφέα που διαβάζω!!! Ελπίζω σύντομα να δω και την ταινία. "  -Αντιγόνη

"Συναρπαστική γραφή , ένα απο τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία και έχω διαβάσει αρκετά...."  -Μαρία
"Τελικά την αγάπησα την ιδιόρυθμη ΄Εμερεντς !!! Υπέροχη αφήγηση, απολαυστική η ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος !!!" -Αλίκη
"Με ξάφνιασε ευχάριστα η ανάγνωση αυτού του βιβλίου, χαίρομαι πραγματικά που το διάβασα μιας  και είχα ήδη δεί την ταινία με την κόρη μου, η μεταφορά στην οθόνη είναι πραγματικά εξαιρετική!!!"  -Γεωργία

"Η πρώτη μου επαφή με την Ουγγρική λογοτεχνία μου άφησε τις καλλίτερες εντυπώσεις. Διάβασα την ΠΟΡΤΑ απνευστί, απολαμβάνοντας τη θαυμάσια γραφή της συγγραφέως .....ανυπομονώ να δω και την ταινία με την Ελεν Μίρεν στο ρόλο της ΄Εμερεντς. "  -Πόπη


The Door by Magda Szabo left my shelves about a year ago
and began its journey through my First Canal - Ino.
Somewhere on the way I lost its track, yet I had faith
in the readers it was going to meet.

Klavdia (its Second Station) undertook the task to bring the book
back on track and document all the Stations it had stopped at.
I thank her for marking its trail!
And, what a surprise...
The Door has already reached 10 Stations!

Here you can watch its journey so far.
Here is its starting point.

Following are some of the comments it collected so far:

"An excellent book, the first Hungarian writer I am reading!!! I hope to see the movie, too." -Antigone

"Exciting writing, one of the most beautiful books I have read recently and I have read quite a lot..."  - Maria

"Eventually, I came to love that peculiar Emerence!!! Wonderful narration, so enjoyable reading this novel!!!"  - Aliki

"Reading this book was a pleasant surprise, I am really glad to have read it, since I had already seen the film with my daughter. Its trasfer on screen was really excellent!!!"   -Georgia

"My first contact with Hungarian literature left me with the best of impressions. I read THE DOOR in one breath, enjoying the wonderful writing of the author... I can't wait to see the film with Helen Mirren as Emerence."  - Popi

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

eTwinning: Δύο Ετικέτες Ποιότητας - Two Quality Label Awards


Εθνικές Ετικέτες Ποιότητας απονεμήθηκαν 
και στα δύο έργα που πραγματοποιήσαμε φέτος
στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου!

Οι μαθητές/τριες της Στ1 και Στ2 τάξης,
που φέτος μας αφήνουν για το Γυμνάσιο,
συμμετείχαν στο έργο
στο οποίο συνεργαστήκαμε με δύο σχολεία 
της Πολωνίας και ένα της Ισπανίας.



Οι μαθητές/τριες της Δ2 τάξης
συμμετείχαν στο έργο
το οποίο συν-ιδρύσαμε με το Δημοτικό Σχολείο
Ripalimosani της Ιταλίας.


Είμαι ιδιαίτερα περήφανη για τη θαυμάσια δουλειά όλων των παιδιών που συμμετείχαν  στα δύο αυτά προγράμματα, για την επιμονή τους, για τα υπέροχα Αγγλικά τους, μα πάνω απ' όλα για τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους. Συγχαρητήρια σε όλους τους συνεργάτες μας στην Ισπανία, την Πολωνία, την Ιταλία και φυσικά την Ελλάδα για το πνεύμα συνεργασίας και εμπιστοσύνης που επέδειξαν. Σειρά έχει τώρα το Ευρωπαϊκό Βραβείο!
Μπράβο, super eTwinning team!



eTwinning Quality Labels have been awarded
to both the projects we realised this year
in the 1st Primary School of Skiathos!

The pupils of both classes of the 6th grade,
who are leaving us this year for junior high school,
participated in the project
in which we collaborated with two schools
in Poland and one in Spain.

The pupils of D2 class of the 4th grade
participated in the project
which we co-founded with Ripalimosani
Primary School in Italy.

I am particularly proud of the wonderful work of all pupils who participated in both these projects, for their perseverence, for their marvellous English, but above all for their imagination and creativity. Congratulations to all our partners in Spain, Poland, Italy and, of course, Greece for the spirit of cooperation and trust they exhibited. The European Award is now our target!
Bravo, super eTwinning team!

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο.14 - Travelling Book No.14


Τίτλος: Vellum
Συγγραφέας: Ματ Ρούμπινσταϊν

Η Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης κλείνει έναν χρόνο αυτόν τον Αύγουστο. Μέχρι σήμερα 14 βιβλία έχουν φύγει από τα ράφια μου και ταξιδεύουν από αναγνώστη σε αναγνώστη μέσω των δύο Καναλιών μου - της Ινώς και της Δέσποινας.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάθε βιβλίο που θα αφήνω ελεύθερο θα το διαβάζω ξανά για τελευταία φορά, οπότε η χρονιά που πέρασε ήταν για μένα ένας μαραθώνιος ανάγνωσης. Διάβασα και έγραψα πολύ, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τον χρόνο, τον τόπο, τους ανθρώπους, τη συνθήκη γενικότερα, που μου επέτρεψαν να το κάνω.

Στο ψηφιακό μου σπίτι φτάνουν τακτικά υπέροχες φωτογραφίες και σχόλια για τα Βιβλία Που Ταξιδεύουν, μαζί με τις καλογραμμένες - επαγγελματικού επιπέδου - κριτικές των βιβλίων, κατ' αρχήν της Ινώς και της Δέσποινας, οι οποίες έδωσαν φτερά και ποιότητα σε μια τρελή ιδέα μου!

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου συνεχίζει το έργο της - να δίνει βιβλία από άνθρωπο σε άνθρωπο - μέχρι όσο υπάρχουν πρόθυμοι αναγνώστες (και μέχρι να τελειώσουν τα βιβλία στα ράφια μου!) Υπάρχουν κάποια που δεν θα μπορέσω να αποχωριστώ. Θα μιλήσω για αυτά σε άλλη ευκαιρία.

Σήμερα μοιράζομαι μαζί σας τις εικόνες και τις λέξεις της Ινώς, σε μια θαυμάσια κριτική για το Νο.14 Βιβλίο Που Ταξιδεύει:


Επάγγελμα μεταφραστής! Επιφορτισμένος με έναν ρόλο πολύ σημαντικό…

Έχει στα χέρια του ένα πνευματικό δημιούργημα και πρέπει να κεντήσει πάνω σε καμβά με ήδη τυπωμένα χνάρια. Καλείται να αποδώσει το έργο τόσο πειστικά, ώστε ο αναγνώστης να δει την αντανάκλασή του στην άλλη γλώσσα, έτσι όπως θα έβλεπε ένα είδωλο στον καθρέφτη ή στα ήρεμα νερά μιας λίμνης.

Το πρωτότυπο και αυθεντικό ανήκει στον συγγραφέα, μα το είδωλο είναι ευθύνη τού μεταφραστή που πρέπει να δώσει μάχη με τις λέξεις, τις έννοιες, να βρει την τέλεια γλώσσα ώστε το κείμενο να γίνει πιστό αντίγραφο του αυθεντικού.

Κι όπως πολύ σωστά σημειώνει η Βασιλική στο blog της, ο αγώνας με τις λέξεις  είναι άνισος, μα το τελικό προϊόν είναι αποτέλεσμα πολύωρης δουλειάς και σεβασμού στο πρόσωπο του δημιουργού.

Κι αν σε μια απλή μετάφραση ο αγώνας είναι μεγάλος και άνισος, τότε πόσο πρέπει να παλέψει ένας συγγραφέας που είχε την τύχη και την ατυχία μαζί να πέσει στα χέρια του ένα χειρόγραφο γραμμένο σε ακατάληπτη γλώσσα. Ένα χειρόγραφο που στην προσπάθεια να αποκρυπτογραφηθεί, κρατάει εγκλωβισμένο σώμα και μυαλό. Είναι δυσνόητο, μυστηριώδες, επικίνδυνο,  έχει τη δύναμη να ρουφήξει όποιον καταπιαστεί μαζί του και να τον τραβήξει σαν κινούμενη άμμος, εκεί όπου δεν υπάρχει λυτρωμός.

Τότε ο αγώνας για την αποκωδικοποίηση καταντά κυνήγι μαγισσών και τα όρια ανάμεσα στην λογική και την τρέλα γίνονται δυσδιάκριτα…

Άραγε ο ήρωας του βιβλίου θα γλιτώσει από την καλοστημένη παγίδα του Vellum;

Το βιβλίο περνάει στα χέρια της Ιουστίνης και ταξιδεύει μαζί της στην Αθήνα…

                                                                                                Μπραϊνώ  Μαθηνού
                                                                                                      14/8/2016



Title: A Little Rain on Thursday
Author: Matt Rubinstein


The Idea of the Free Library is completing one year of existence this August. Up to this day 14 books have left my shelves and are travelling from reader to reader through my two Canals - Ino and Despina.

I promised myself to read each book once more, for one last time, before letting it go free, so this past year has been for me a reading marathon. I've read and written a lot, feeling grateful for the time, the place, the people, the circumstance in general, which allowed me to do it.

In my digital home, there are regular arrivals of wonderful photographs and comments concerning the Travelling Books, along with the well-written - of professional level - reviews of the books by Ino and Despina, who gave wings and quality to my crazy idea. 

My Free Library continues its work - to give books from one individual to the next - as long as there are eager readers (and until the books on my shelves are exhausted!) There are a few books I will not be able to part with. I will talk about them another time.

Today I am sharing with you the images and words of Ino, in a marvellous review of Travelling Book No.14:

Occupation translator! Charged with a role so important…

In his hands he’s got a spiritual creation and his task is to embroider on a canvas with already imprinted trails. He is called to interpret a piece of work so convincingly that the reader will be able to see its reflection in another language, just like he would look at a reflection in a mirror or on the calm waters of a lake.

The original and authentic work belongs to the author, but the reflection is responsibility of the translator, who has to struggle with words and notions, in order to find the perfect language to make the text a fair copy of the original.

And yet, as Vassiliki very accurately mentions in her blog, the struggle with words is unequal, but the end-product can only be the result of long, thorough work and respect for the creator.

Furthermore, if in a simple translation the struggle is long and unequal, how much must a translator struggle when fortune and misfortune combined throw in his hands a manuscript written in an incomprehensible language? A manuscript that in the process of decoding keeps body and mind trapped. It is obscure, mysterious, dangerous, with the power to suck whoever deals with it into a moving sand with no way out of it.

Then, the struggle for its decoding turns into a witch hunt and the boundaries between reason and insanity begin to blur…

Will the main character of the story be able to save himself from Vellum’s well-set trap?

The book is passed on to the hands of Justine and is travelling with her to Athens…

Braino Mathinou

14/8/2016

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Pokemon Go vs Tetris

source: screenrant.com

Είδα πρόσφατα στις ειδήσεις να ξαναζωντανεύει
στον τοίχο ενός κτιρίου

Στάθηκα για λίγο και χάζεψα με νοσταλγία τα χρωματιστά τουβλάκια
να πέφτουν με ταχύτητα και να "θηλυκώνουν" 
στον ψηφιακό τοίχο που υψώνονταν στο κάτω μέρος...

Και θυμήθηκα την έξαψη του παιχνιδιού,
την αδρεναλίνη να τρέχει στην σπονδυλική στήλη,
τα τουβλάκια να συνεχίζουν να πέφτουν
στο θέατρο του μυαλού το βράδυ...

Θυμάμαι που έλεγα ότι, αν υπήρχε τότε 
πρωτάθλημα Tetris στον κόσμο,
θα μπορούσα να ζήσω από αυτό επαγγελματικά.

Ήταν απίστευτα έντονα εκείνα τα συναισθήματα, ΄
όπως ακριβώς είναι κι αυτά
που ωθούν χιλιάδες σήμερα να 
κυνηγούν τα Pokemon!

Ό,τι κι αν κυνηγάς, αυτό που το κάνει ξεχωριστό,
είναι η έξαψη του παιχνιδιού.
Κι αν σ' αυτό βρεις συνοδούς,
τότε φτιάχνεις στιγμές που θα τις έχεις
μαζί σου για πάντα.
Αυτή είναι η ζωή...
το πιο συναρπαστικό παιχνίδι απ' όλα!

source: otherside.gr

I recently watched on the news 
coming to life on a building wall.

I stopped for a while and gazed with nostalgia
at the colourful tiles
dropping speedily and "clasping" 
down the digital wall which was 
being erected at the bottom line...

And I remebered the heat of the game,
the adrenaline coming down my spine,
the little tiles continuing to drop rapidly
in the theatre of my mind at night...

I remember saying that, if there were 
a Tetris championship in the world then,
I could make a living out of it as a professional.

Those emotions were incredibly intense,
exactly like the ones which urge 
thousands of people today to go after Pokemons!

Whatever we are after,
what makes it unique is the heat of the game.
And if we find companions along the way,
then we can create moments 
to have with us forever.
This is life...
the most fascinating game of all!
   

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ζωή χωρίς τσιγάρα - Life without cigarettes



3 χρόνια χωρίς τσιγάρο (Αύγουστος 2013 - Αύγουστος 2016)
Σαν ψέματα μου φαίνεται.
Κι όμως η ζωή χωρίς τσιγάρο είναι εφικτή!

Αποχαιρετάς έναν πολύ καλό σου φίλο,
κάποιον με τον οποίο μοιράστηκες 
τα όμορφα και τα δύσκολα της ζωής.

Ήταν πάντα εκεί αυτός ο φίλος,
πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλο,
κυριολεκτικά και μεταφορικά under your skin.

Αποχαιρετάς τα νιάτα σου,
η μυρωδιά του φέρνει τις αναμνήσεις μιας άγριας εφηβείας,
στιγμές παθιασμένων ερώτων με τη ρήση
"Δεν υπάρχει τίποτα όσο ένα τσιγάρο μετά"
γραμμένο στο τασάκι.
Πολλά... πολλά και ξεχωριστά...

Πώς να πεις αντίο σ' αυτόν τον φίλο;
Πώς να τον σκοτώσεις;
Εγώ τον σκότωσα 3 χρόνια πριν, "με το μαχαίρι".

Πήρα την απόφαση ότι μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν,
ότι η εκμαυλιστική παρέα του μού έκανε κακό,
ότι η ζωή που αγάπησα και αγαπώ
θα υπήρχε και χωρίς τη συνοδεία του...
γιατί τις αναμνήσεις τις έφτιαξα μόνη μου,
η παρέα του ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση,
ένα παιχνίδι ενηλικίωσης.

ΥΓ: Επίσης, ύστερα από πολλά χρόνια, επανέκτησα τη χρήση
και των δυο μου χεριών και είμαι χαρούμενη που πήρα πίσω 
τις ώρες της μέρας/νύχτας που απαιτούσε "το σπορ".

Παραθέτω τι λέει για το θέμα 
ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στην αυτοβιογραφία του
"Ζω για να τη διηγούμαι".
 Ήταν αυτό το απόσπασμα που έκανε κλικ στο μυαλό μου 
πριν 3 χρόνια:



"Ο φόβος του θανάτου με ξυπνούσε οποιαδήποτε ώρα της νύχτας και μόνο καπνίζοντας μπορούσα να τον υποφέρω, μέχρι που αποφάσισα πως προτιμούσα να πεθάνω παρά να κόψω το κάπνισμα.

Περισσότερο από είκοσι χρόνια αργότερα, παντρεμένος πια και με παιδιά, εξακολουθούσα να καπνίζω. Ένας γιατρός που είδε τους πνεύμονές μου στην οθόνη μού είπε φοβισμένος πως δυο τρία χρόνια αργότερα δεν θα μπορούσα να αναπνέω. Τρομοκρατημένος, έφτασα στο ακραίο σημείο να κάθομαι για ατελείωτες ώρες χωρίς να κάνω τίποτα, γιατί δεν κατάφερνα να γράψω ή να ακούσω μουσική ή να κουβεντιάσω με φίλους κι εχθρούς χωρίς να καπνίζω.

Κάποιο βράδυ, στη διάρκεια ενός περιστασιακού δείπνου στη Βαρκελόνη, ένας φίλος ψυχίατρος εξηγούσε στους άλλους πως ο καπνός ίσως ήταν ο πιο δύσκολος εθισμός για να τον ξεριζώσεις. Τόλμησα να ρωτήσω ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος και η απάντησή του είχε μια ανατριχιαστική απλότητα:
- Γιατί το να σταματήσεις να καπνίζεις θα ήταν σαν να σκοτώνεις ένα αγαπημένο πλάσμα.

Ήταν κάτι σαν στιγμιαία λάμψη. Ποτέ δεν έμαθα γιατί, ούτε θέλησα να μάθω, αλλά έσβησα στο σταχτοδοχείο το τσιγάρο που μόλις είχα ανάψει και δεν κάπνισα άλλο πια, χωρίς αγωνία ή τύψεις, στην υπόλοιπη ζωή μου." 

_____________________________________________


3 years without cigarettes (August 2013 - August 2016)
It feels like a lie.
And yet, life without smoking is possible!

You say goodbye to a dear friend,
someone you have shared the beautiful
and the hard things in life with.

Always there this friend,
closer than anyone else,
literally and figuratively under your skin.

You say goodbye to your youth,
its smell brings along memories of a wild adolescence,
moments of passionate love with the saying
"There's nothing like a cigarette afterwards"
written on the ashtray.
A lot... a lot and special ones...

How can you say goodbye to this friend?
How can you kill "him/her"?
I killed "him" 3 years ago, "with a knife".

I made the decision that I can live without him,
that his seductive company was hurting me,
that the life I loved and still do would still be
even without his companionship...
because I created those memories on my own,
his company was just an illusion,
a game of coming of age.

PS: In addition, after a long time, I regained use of both 
my hands and I am really happy to take back the hours of day/night demanded by "this sport".

I quote what Gabriel García Márquez says about this
in his autobiography "Living To Tell The Tale".
It was the extract that clicked in my head 3 years ago:

"The fear of death kept waking me up any hour of the night and only by smoking could I endure it until I decided I would rather die than quit smoking.

Over twenty years later, now married with children, I kept on smoking. A doctor examining my lungs on the monitor scared told me that two three years later I would not be able to breathe. Terrified, I reached the extreme point of sitting for endless hours without doing anything at all, unable to write or listen to music or talk with friends and foes without smoking.

One night, during an occasional dinner in Barcelona, a psychiatrist friend was explaining to the rest of the party that smoke was perhaps the toughest addiction of all to root out. I dared ask which was the real reason and the answer had a creepy simplicity:
- Because to stop smoking would be equal to killing a beloved creature of yours.

It was like an instantaneous flash of light. I never learnt why, nor have I ever wanted to, but I put out in the ashtray the cigarette I had just lit and smoked no more, free of agony or remorse, for the rest of my life."