Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Τα παιδιά της καρδιάς (αποχαιρετιστήριο) - Children of the heart (farewell)


Τα παιδιά της καρδιάς είναι αυτά που έρχονται στον δρόμο σου απροειδοποίητα... έρχονται να σε συναντήσουν με εκείνα τα καθαρά μάτια και τις ανοιχτές αγκαλιές...
Ήμουν τυχερή που με βρήκαν!
Τα πρωτο-αντίκρισα πριν 6 χρόνια, όταν ήρθαν στην Α' τάξη του δημοτικού σχολείου, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα ότι σήμερα, που φεύγουν για το Γυμνάσιο, θα πάρουν μαζί τους κι ένα μεγάλο κομμάτι από μένα.


Από εκείνη την πρώτη στιγμή πέρασε πολύς χρόνος και τα είδα να μεγαλώνουν και να ανθίζουν πέρα από κάθε προσδοκία.
Στο μάθημα των Αγγλικών, κάναμε τόσα πράγματα μαζί που είναι δύσκολο να χωρέσουν σ'αυτές τις γραμμές: τραγουδήσαμε, χορέψαμε, παίξαμε θέατρο, γράψαμε ιστορίες, εικονογραφήσαμε βιβλία, απαγγείλαμε ποίηση, δώσαμε ζωή στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας, γίναμε φίλοι με ξένα σχολεία και δουλέψαμε μαζί τους...
Μα, πάνω απ' όλα, εμπιστευτήκαμε ο ένας τον άλλον, ακούσαμε τη γνώμη του άλλου και φροντίσαμε για το καλό της ομάδας μας - αυτή που εγώ ονόμασα SuperTeam!



Αυτή η κοινή μας πορεία τελειώνει φέτος, αφήνοντας ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, όπως όλοι οι αποχωρισμοί.
Θα μου λείψει η συντροφιά τους, η φαντασία τους, η εργατικότητά τους και η απόλυτη εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μου. Είμαι ευγνώμων για όλα όσα μου έδωσαν, που ήταν πολύ περισσότερα από αυτά που έδωσα η ίδια.

Τους ευχαριστώ όλους και όλες ξεχωριστά για όλα όσα μοιραστήκαμε, καθώς επίσης και τους γονείς τους για το έργο τους, αφού πίσω από έναν αξιόλογο μαθητή διακρίνεται καθαρά μια αξιόλογη οικογένεια.



Με γεμάτη καρδιά αποχαιρετώ σήμερα τα παιδιά της Στ1 και Στ2 τάξης. Οι ευχές μου θα τους ακολουθούν πάντα...



Children of the heart are those who come along your way unannounced... they come to meet you with those clear eyes and open arms.
I was lucky they found me!
I first saw them 6 years ago, when they came to the A' grade of primary school, without me having the slightest idea that today, on their way to high school, they will take away with them a large piece of me.

Since that first time, there has been a long time and I have watched them grow and flourish beyond any expectation.
During the lesson of English, we have done so many things together that it is hard to fit in these lines: we have sung, danced, performed plays, written stories, illustrated books, recited poetry, given life to the school library, become friends with foreign schools and worked with with them...
But, above all else, we have trusted each other, listened to one another and taken care of our team's well-being - what I have called SuperTeam!


This common course of ours is coming to an end this year, leaving behind a bittersweet emotion, like all goodbyes do!

I will dearly miss their companionship, their imagination, their diligence and their total trust in me. I am grateful for everything they have given me, which is so much more than I have given them.
















I thank each one of the, for all we shared, as well as their parents for their work, since behind a remarkable pupil I clearly see a remarkable family.

With a full heart I say goodbye today to the pupils of both classes of the 6th Grade. My wishes will follow them forever...



2 σχόλια:

  1. Ακριβώς Βασιλική: παιδιά καρδιάς!
    Και χαίρομαι για τα συναισθήματα που κατέθεσες. Γιατί ταυτίζονται με τα δικά μου.
    Το Πάσχα συνάντησα τον μακροβιότερο μαθητή μου (έκανα για χρόνια μάθημα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες) : τον είχα από την πρώτη δημοτικού ως την δευτέρα λυκείου, με δυσλεξία το παλικαράκι μου, τον "άφησα" στην ουσία μόνο στις πανελλήνιες, γιατί δεν μπορούσα πια να τον βοηθήσω με τα μαθήματα του τεχνικού. Και τώρα έχει πάρει το πτυχίο του από το ΤΕΙ του, τελείωσε το στρατιωτικό του και μου μίλησε στο δρόμο! Με αγκάλιασε και με φίλησε. Έχουν περάσει 8; 9; χρόνια από τότε; Δεν μπορείς να φανταστείς τι υπέροχο συναίσθημα!
    Σου εύχομαι ολόψυχα όταν σε συναντούν στο δρόμο μετά από χρόνια να σου δίνουν πάντα ένα γλυκό φιλί!
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτά είναι τα παράσημά μας στη ζωή, Αριστέα! Ταπεινά, διακριτικά μα τόσο πολύτιμα. Ήξερα ότι θα καταλάβεις τη λεπτή αυτή γραμμή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή