Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Βιβλία σε Ταξίδια Ψυχής - Books on Soul Journeys


Vincent van Gogh

Blossoming Almond Branch in a Glass with a Book, 1988

Κλαδί Ανθισμένης Αμυγδαλιάς σε Ποτήρι και ένα Βιβλίο

Με τη δύναμη της ψυχής και του μυαλού της Ινώς
ανοίγει τα φτερά της έξω από τη χώρα μας
για να συναντήσει αναγνώστες - πολίτες του κόσμου.

Πριν καλά-καλά κλείσει ένας χρόνος από την έμπνευση αυτής της 
τρελής Ιδέας, οι Λέξεις ήδη χορεύουν ελεύθερες
σαν πεταλούδες γύρω από ανθρώπους 
που ξέρουν να "βλέπουν" με τα μάτια της ψυχής.

Αυτός ο Χορός των Λέξεων αγγίζει και απελευθερώνει,
μέρα τη μέρα, την Ινδιάνικη ψυχή μου...

Δείτε τι γράφει η Ινώ αποχαιρετώντας ένα δύσκολο, μα τόσο συναρπαστικό, βιβλίο:

Λένε πως τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Κανείς δεν το αμφισβητεί, πόσο μάλλον εγώ που δηλώνω άρτι αφιχθείσα από ένα ταξίδι νοητικής περιπλάνησης, στα βάθη και τα ύψη της Κίνας!

Όταν όμως κάποιος έχει τη δυνατότητα και την τύχη να ταξιδεύει  με το σώμα και το μυαλό μαζί, τότε αναμφισβήτητα είναι προνομιούχος.

Όταν δε αυτή την εμπειρία του ταξιδιού, σε μια χώρα όπως η εξωτική Κίνα, την κάνει μυθιστόρημα και μάλιστα βραβευμένο, σίγουρα είναι αξιοζήλευτος.

Ο Γκάο  Ξινγκγιάν είναι ο συγγραφέας που αναζήτησε την ομορφιά και την απόλυτη γνώση μέσα από την περιπλάνησή του, η οποία στην ουσία έγινε για να ξεφύγει από τη λογοκρισία του συστήματος.

Σύμφωνα με την κινέζικη παράδοση, ο κάθε άνθρωπος έχει μια πνευματική ψυχή (χουν) και μια επίγεια ψυχή των αισθήσεων (πο). Σ’ αυτό το ταξίδι στα βάθη της Κίνας, η επίγεια ψυχή του συγγραφέα, αναζητούσε την πνευματική.

Και επειδή το ‘’εγώ’’ είναι τόσο δαιμονικό και αγαπάει τον εαυτό του μέχρι θανάτου,  σ΄ αυτό το μακρύ ταξίδι ο συγγραφέας προβάλλοντας την αντανάκλασή του, επέλεξε το ‘’εσύ’’ ως σύντροφο στη μοναξιά του και ως συνομιλητή στις συζητήσεις του. Με τον ίδιο τρόπο, αποκύημα κι αυτό της φαντασίας, επέλεξε και το ‘’εκείνη’’ ως παράγωγο του ‘’εσύ’’.

Ο Γκάο  ήταν ένας αληθινός ταξιδιώτης, γιατί στις περιπλανήσεις του δεν είχε κανένα σκοπό, παρά μόνο την αναζήτηση που κι αυτή σκοπός είναι. Μέσω της αναζήτησης έγινε ο ύψιστος ταξιδιώτης.
Αναζητούσε το βουνό της ψυχής, τοπωνύμιο επιβεβαιωμένο από μυθολογικά κινέζικα γραπτά. Το βρήκε; Σύμφωνα με την τελευταία πρόταση του βιβλίου, δείχνει πως απάντηση δεν υπάρχει…

Διαβάζοντας το βιβλίο και συσχετίζοντάς το με τον τίτλο, ας μου επιτραπεί η απορία:
Μήπως η ψυχή μας κατοικεί τόσο ψηλά, που είναι σχεδόν αδύνατο να τη βρούμε ή είναι τόσο μεγάλη όσο ένα τεράστιο βουνό και αυτό την καθιστά ανεξερεύνητη;
Ποιος ξέρει; Καθένας   δίνει διαφορετική ερμηνεία…

Το βιβλίο αυτό η μοίρα όρισε να περάσει μετά από μένα στα χέρια ενός ανθρώπου, που σε αντίθεση με τα δικά μου ταξίδια που τα περισσότερα είναι της φαντασίας, η φύση του επαγγέλματός του τον καθιστά τον πλέον ταξιδεμένο ανάμεσα στους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου! Παραδίδω λοιπόν το βιβλίο στον Γιώργο, το οποίο μπαίνει στις αποσκευές για τη Γερμανία, ως πρώτο σταθμό!

    Καλό σας ταξίδι!                                         
Μπραϊνώ Μαθηνού  26/6/2016


Ένα βιβλίο φεύγει και ένα άλλο μπαίνει γοργά στο Κανάλι Ινώ για τη δική του περιπέτεια.

Πανιά ανοιχτά, σε γαλανά νερά για μια ιστορία πανέμορφη...


Ντάσταρ
της Μάρας Μεϊμαρίδη

Τροία Τουρκίας, 1853
Ντάσταρ, η θεά της αρχαίας Τροίας, που ξανάρθε στη ζωή αναζητώντας τον χαμένο έρωτά της.
Μια ιστορία αγάπης 3000 χρόνων με την ικανή πένα της Μάρας Μεϊμαρίδη.

Είναι βιβλίο που διαβάζεται πολλές φορές, γιατί απλά είναι μια αιώνια ιστορία. Μοιάζει με παραμύθι, όμως, κοιτώντας το βιογραφικό της συγγραφέως, την βλέπουμε να μας κλείνει το μάτι συνωμοτικά: βασίζεται σε πραγματικά αρχαιολογικά ευρήματα, που μέσα από τα μάτια της φαντασίας, αποκτούν ζωή και εξηγούν γεγονότα που η τετράγωνη λογική αφήνει άλυτα.

Από την πρώτη στιγμή θαύμασα το μυαλό της κυρίας Μεϊμαρίδη και το θάρρος της να ιππεύει τη ζωή. Για μένα, η Ντάσταρ είναι υπαρκτά πρόσωπα, αρκεί να ξέρεις να "κοιτάξεις"!



___________________________________________

With the power of the sould and mind of Ino - my First Canal -
my Free Library is opening its wings out of our country
in order to meet readers - citizens of the world.

Before the inpiration of this crazy Idea completing 
one year of being, the Words are already dancing freely
like butterflies around people 
who know how to "see" with the eyes of the soul.

This Dancing with Words is day-by-day toucing and 
releasing my Indian soul...

See what Ino has to write as saying goodbye to a difficult, yet so overwhelming, book:

The Mountain of the Soul
by Gao Xingjian

It is said that the best journeys are the ones of the mind. No one can doubt this, much less myself just retruning from a journey of mental wandering, in the depths and heights of China!

However, those with the potential and fortune to be able to travel with body and mind are indisputably privileged.

What's more, when the experience of travel to a country like exotic China is made into a novel, then the traveller is definitely admirable.

Gao Xingjian is the writer who sought beauty and absolute knowledge through his wanderings, which, in essence, took place during his attempt to escape the regime's censorship.

According to the Chinese tradition, every human has a spiritual soul ( the "hun") and an earthly soul of senses (the "po"). In this journey to the far end of China, the writer's earthly soul sought to unite with his spiritual one.

And, because the "I" is so evil and loves itself to death, in this long journey the writer, projecting his reflection, chose the "you" as a companion to his loneliness and as an interlocutor in his conversations. In the same manner, a figment of his imagination as well, he also chose the "she" as a derivative of the "you".

Gao was a true traveller, because in his wanderings he had no purpose other than the search, which is purpose itself. Through this search he became the ultimate traveller. He was searching for the Mountain of the Soul, a place-name confirmed by mythological Chinese writings. Did he find it? According to the last sentence of the book, it seems there is no reply...

Reading the book and relating it to its title, let me express a query:
Could our soul be living so high above that it's almost impossible to find or could it be so great as a massive mountain, making it inexplorable?
Who knows? Each one can give a different interpretation.

Fate had decided for this book to pass on, after me, to the hands of a man who, unlike my mostly imaginary journeys, is by profession one of the most travelled in my environment!

I am, therefore, handing the book over to Giorgos, ready to travel in his luggage to Germany, as its First Station!

May you both have a nice journey!
Braino Mathinou  26/06/2016


One book is leaving and another is swiftly entering Canal Ino for its own adventure.

Sails open, on blue waters for a beautiful story...



Dastar
by Mara Meimaridi

Troy of Turkey, 1853
Dastar, the goddess of ancient Troy, returning to life for her lost love.
A love story of 3000 years, written with the skillful pen of Mara Meimaridi.

It's a book that can be read many times, simply because it tells an eternal story. It resembles a fairytale, but looking at the writer's biography, we see her winking at us in a conpiratorial way: it is based on true archeological findings, which, through the eyes of imagination, take life and explain facts that common sense leaves unresolved.

From the first moment I adored Mrs. Meimaridi's mind and courage to ride life. To me, Dastar is real individuals, as long as you know where to "look"! 

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Η δική μας Κορνουάλλη - Free Library: Our Cornwall


Με τη Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι μου σ'αυτή την περιπέτεια 
πρέπει να έχουμε γνωριστεί κάπου παλιά
ή ίσως και σε μία άλλη ζωή, διότι δύσκολα εξηγείται
αυτή η ταύτιση σκέψεων, αναμνήσεων, ιδεών...
Καταφεύγω στη μεταφυσική για να πάψω να σκέφτομαι 
το πώς γίνεται να φτάνει κανείς να νιώθει τόσο οικεία
με έναν άνθρωπο που δεν έχει συναντήσει ποτέ!

Το ίδιο αισθάνομαι και με το Πρώτο μου Κανάλι - την Ινώ
και ίσως, αν επιδιώξω να συναντηθούμε οι τρεις μας,
να μάθουμε στη στιγμή ή να αισθανθούμε
ποια είναι αυτά τα σημαντικά της ζωής
που δένουν τους ανθρώπους και κάνουν τη φιλία
τη σπουδαιότερη έκφραση της κοινωνίας των ανθρώπων.


Η Δέσποινα γράφει, όπως πάντα, ζωγραφιστά:

Φωνές το καλοκαίρι
της Ρόζαμουντ Πίλτσερ

Το θέμα, μάλλον, σήκωνε παρεξήγηση – τόσα βιβλία μού έχει στείλει η Βασιλική κ να μην έχουμε ‘συμπέσει’ σε κανένα;! Δηλαδή τι διαβάζω τόσα χρόνια;!

Κ ανοίγοντας τον φάκελο, βλέπω Ρόζαμουντ Πίλτσερ – πονηρό χαμόγελο: επιτέλους, Βασιλική, συντονιστήκαμε και παίζω στην έδρα μου! Ένα ολόκληρο ράφι γεμάτο με τα εκδομένα στην Ελλάδα βιβλία της, όλα με το ασημένιο εξώφυλλο της Ωκεανίδας – στις νέες επανεκδόσεις, βλέπω, έχει αντικατασταθεί από ωραίες ζωγραφιές αποφεύγοντας πλέον την τυποποίηση που, όμως, καθόλου δεν μας ενοχλούσε, αντιθέτως…

Τότε, στα φοιτητικά χρόνια, στην Αθήνα του ‘90, την διάβασα και στην αγγλική γλώσσα αφού τύχη αγαθή μού έφερε μαζεμένα τα βιβλία της (ένας ολόκληρος τόμος σε μαλακό εξώφυλλο, παρακαλώ – άνετα το λες κ ‘ορισμό της ευτυχίας’), μια κ η Αγγλίδα φίλη που τα διάβαζε εδώ, στην Ελλάδα, μου τα χάρισε…  διάβαζα τα βιβλία της πριν εκδοθούν στην Ελλάδα! Ακολούθησε ο δεύτερος τόμος, όταν πήγα εγώ εκεί – συμπληρώθηκαν τα Άπαντα!

Πόσες φορές τα βιβλία της Πίλτσερ έχουν βολτάρει σε φίλες… κ πάντα η ίδια ικανοποίηση, αυτή της εγγύησης του ‘βουτάω στις σελίδες κ γλυκαίνει η ψυχή μου που ταξιδεύει’, κυρίως στην Κορνουάλλη, αλλά κ αλλού στον κόσμο…

Η Κορνουάλλη – ένα μέρος που η Πίλτσερ μάς έχει κάνει να αγαπήσουμε τόσο πολύ, που πλέον ‘γνωρίζουμε’ αρκετά καλά κ νοιώθουμε τόσο οικεία… κ ας είναι τόσο αλλοιώτικες οι δικές μας ακτές… πάντα οι περιγραφές της, τόσο γλαφυρές, τόσο ζωντανές, σα να βρίσκεται κάπου εκεί η αναγνώστρια - θεωρώ πως το αναγνωστικό της κοινό είναι γυναικείο, σε πολύ μεγάλο ποσοστό… ο καιρός… ο ορίζοντας…  οι κρυφοί κολπίσκοι – πάντα χρειάζονται τέτοιοι… η θάλασσα που, φυσικά,  είναι πάντα παγωμένη… τα χρώματά της… οι γλάροι… οι ήχοι… τα υπέροχα σπίτια με τους φροντισμένους κήπους, ασφαλώς… να διαβάζεις κ ‘να είσαι εκεί’… κ να ενώνεσαι κ να παρασύρεσαι κ να ταυτίζεται με τους ήρωες, μ’ έναν μαστόρικο τρόπο… ήρεμα, αβίαστα, με σεβασμό κ γλυκύτητα, με αποδοχή…

Έπρεπε να πάω σ’ εκείνα τα μέρη αφού είχα αρχίσει να διαβάζω τα βιβλία της, όχι πριν – θάταν αλλοιώτικη η ματιά μου… κρίμα!

Σε όλα της τα βιβλία θα βρεις τις σταθερές:

Τις αξίες, τις εξαιρετικές περιγραφές των χαρακτήρων, την εγγύτητα, την αθωότητα – το αντιλαμβάνομαι τώρα έχοντας ξαναδιαβάσει το βιβλίο, 3η φορά, εν έτει 2016… φυσικά και δεν θα μπορούσα να το παραδώσω στην επόμενη αναγνώστρια δίχως να το τιμήσω…

Μα πόσα έτη φωτός μάς χωρίζουν από κείνη την ασημένια σειρά;!

Τι απόγινε εκείνη η ξεγνοιασιά;

Μπαίνουμε πια τόσο εύκολα σε μια ξένη κουζίνα ‘για ένα ζεστό ή κρύο τσάι κ λίγο κέικ ή ένα φρεσκοψημένο κουλουράκι ή ένα ποτηράκι σέρυ πριν το φαγητό’;

Κ εκείνη η εξοικείωση με τους χαρακτήρες της! Είτε ανήκαν στην 3η ηλικία είτε στη δεύτερη είτε στην εφηβεία, όλοι αφήναν το αποτύπωμά τους κ θυμόσουν το όνομα για πάντα – πόσες φορές συμβαίνει αυτό σε μυθιστόρημα;! Κ πόσο συχνά συγχωρείς την ‘κακιά’; Που συνήθως ήταν απλώς ματαιόδοξη ή εγωκεντρική – τίποτε παραπάνω!

Μετά το Ψάχνοντας Για Κοχύλια (πόσες φορές το έκανα καλοκαιρινό δώρο, πόσες φορές με έβγαλε,  ως επιλογή, ασπροπρόσωπη!), δεν υπήρξε φορά στην παραλία – όποια κ νάταν αυτή, που να μη μου ήρθε στο νου το συγκεκριμένο βιβλίο ενθυμούμενη την Πηνελόπη – το πιο αναγνωρίσιμο βιβλίο της, αυτό που άνοιξε διάπλατα τον δρόμο της επιτυχίας για τα επόμενα…

Μετά τις Φωνές το Καλοκαίρι κ την πρόσφατη 3η ανάγνωσή τους στα 25 περίπου χρόνια γνωριμίας με την συγγραφέα, φαντάζομαι πως μπορώ να ξανασυναντηθώ με την αγγλική έκδοση φέτος το καλοκαίρι – έτσι για μια τονωτική δόση αγνού συναισθήματος κ θαλασσινής αρμύρας, εκεί στις βραχώδεις ακτές της Κορνουάλλης κ τα ποτάμια της Σκωτίας… μπορεί να πιάσω κ γω κάναν σολωμό, ποτέ δεν ξέρεις…

«Αν οι ιστορίες μου δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος, έχουν πάντα ένα ελπιδοφόρο τέλος», γράφει η  Ρόζαμουντ Πίλτσερ (γεν. 1924).

Η Αθανασία, υπέροχο συναισθηματικό πλάσμα, φίλη καρδιάς κι άξια  συνάδελφος, θα παραλάβει το βιβλίο… πολύ βολική επιλογή: δεν έχει ξαναδιαβάσει Πίλτσερ κ το καλοκαίρι είναι μπροστά μας, άρα έχει όλον τον καιρό να ‘ταξιδέψει’ μέχρι την Κορνουάλλη…
και ξέρω ποιο δώρο θα της κάνω για τα γενέθλιά της, το καλοκαίρι, στα μέσα Ιουλίου…

Αθανασία, καλά νοερά ταξίδια!
Βασιλική, ευχαριστώ για όλα! Ξέρεις εσύ!



With Despina - my Second Canal in this adventure
of the Free Library, I must have met sometime in the past
or even in another life, because I find it hard to explain
this coincidence of thoughts, memories, ideas...
I resort to metaphysics in order to stop thinking
about how it is possible to feel that familiar 
with a fellow human I have never met before!

I feel the same with my First Canal - Ino, as well,
and perhaps, if I pursue a meeting of the three of us,
we will instantly know or feel 
which are the important elements of life
that bond people and make friendship
the most significant expression of the society of humans. 

Despina writes, as always, painting:

Voices in summer
by Rosamunde Pilcher

It was, I guess, a matter of taking offence – so many books sent by Vassiliki and not one of them to have coincided in choice?! I mean, what on earth have I been reading all these years?!

On opening the last envelope, I saw Rosamunde Pilcher – cunning smile: finally, Vassiliki, we synced and now I am at home! A whole shelf stuffed with her books published in Greece, all with the silvery cover of Oceanida Publications – in the new editions I see they have been replaced with beautiful paintings, thus avoiding that standardization which, nevertheless, did not bother us at all, on the contrary…

Back then, in our university years, in Athens of the ‘90s, I read her in the English language as well, since good luck brought all her books together to me (a whole volume in soft cover, I might add – you could easily call it “the definition of happiness”), since an English friend who had been reading them here in Greece, gave them all away to me… I had been reading her books long before they were published in Greece! A second volume followed, when I went there myself – the Complete Works were completed!

So many times Pilcher’s books have wandered around friends… and always the same content, that of certainty of “diving into the pages and my soul sweetens while travelling”, mainly to Cornwall, as well as to other places in the world…

Cornwall – a place Pilcher has made us love so very much that we now “know” well enough and feel familiar with… even though our coasts are so different… her descriptions are always so lively, so alive, as if the reader is somewhere around there – I think her audience is mainly female, to a great extent… the weather… the horizon… the secret bays – always handy… the sea, which is, naturally, always too cold… its colours… the seagulls… the sounds… the marvelous houses with tendered gardens, of course… to read and “to be there”… and to join and get carried away and identify with the characters in a masterly way… peacefully, without force, with respect and sweetness, with acceptance…

I should have gone to those place after starting to read her books, not before – my view of the world would have been different… pity!

In all her books you will find the constants:

The values, the exceptional descriptions of characters, the proximity, the innocence – I realize it now having read the book for the 3rd time in the year 2016… I could not have passed it on to the next one without honouring it…

How many years separate us from that silvery book series?!

What has become of that freedom from care?

Do we so easily come into a strange kitchen “for some hot or cold tea and some cake or a freshly baked cookie or even a little glass of cherry before dinner?”

And that familiarization with her characters! Whether they belonged to the 3rd age or the second or puberty, they all left their mark and you would remember their names forever – how often does this happen in a novel?! And how often do you forgive the “villain”? – who was usually simply vain and self-centered- nothing more!

After The Shell Seekers (how many times have I given it as a present, and how many times has it proven me right, as a choice!), there has been no time at a beach that this specific book did not come to mind, recalling Penelope – her most renowned book, the one that opened widely the path to success for the next ones…

After Voices in Summer and its recent 3rd read, in these 25 years of acquaintance with the author, I imagine I can meet again this summer with its English edition – just for an energizing dose of pure emotion and sea saltiness, there on the rocky coasts of Cornwall and the rivers of Scotland… I might as well catch myself a salmon, too, you never know…

“When my stories have no happy end, they always have a hopeful end”, writes Rosamunde Pilcher (born 1924).

Athanasia, a wonderful sentimental creature, a friend of the heart and esteemed colleague, will receive the book … a very convenient choice: she has never read Pilcher and the summer is ahead, therefore she has all the time in the world to “travel” as far as Cornwall…

And I know what present I will give her for her birthday, in the summer, mid-July…

Athanasia, happy mind wanderings!
Vassiliki, thanks for all! You Know!

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Βιβλία-Καραβάκια σε καλοκαιρινά νερά / Book-Boats on summer waters

Skiathos island, Greece

Νέο ταξίδι με δύο καινούργια καραβάκια αρχίζει στο Κανάλι 2 –τη Δέσποινα – αυτής της θάλασσας που ονόμασα Ελεύθερη Βιβλιοθήκη.

Δύο καραβάκια – δύο ταξιδιάρικα βιβλία, γιατί πολύ απλά το πρώτο ήταν ήδη γνωστό της Δέσποινας και έφυγε αμέσως για τον Επόμενο Σταθμό.

Με ανοιχτά τα πανιά τους και ελαφρύ το σκαρί τους, μπαίνουν τα καραβάκια μου στα καλοκαιρινά νερά, ελεύθερα και ανέμελα…

 Βιβλίο Που Ταξιδεύει, Νούμερο 11
Φωνές το Kαλοκαίρι
της ΡΟΖΑΜΟΥΝΤ ΠΙΛΤΣΕΡ




Γραφή που ρέει…
Ιστορίες που συμβαίνουν γύρω μας στην καθημερινότητα…
Οι σχέσεις των ανθρώπων…

Μια αναποδιά στη συνηθισμένη πορεία της ρουτίνας, που αρκεί για να αντιληφθούν οι ήρωες πως ήρθε η ώρα να διεκδικήσουν τη ζωή που θέλουν…
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα θέματα με τα οποία καταγίνεται η κυρία Πίλτσερ στα βιβλία της, τα οποία διαβάζονται σαν νερό.

Όμως, αυτό που προσωπικά με γοητεύει είναι οι εικόνες της, οι περιγραφές της μοναδικής «αγγλικής υπαίθρου», που λειτουργεί ως καμβάς στην υπόθεση που διηγείται, μέχρι που μερικές φορές να αισθάνομαι ότι αυτές οι εικόνες είναι πιο ελκυστικές από την ίδια την ιστορία.
Όποιος αγαπάει την αγγλική λογοτεχνία, θα βρει στα βιβλία της τα στοιχεία που την κάνουν τόσο μοναδική.

 Βιβλίο Που Ταξιδεύει, Νούμερο 12
Αρκτικός κύκλος
του ΝΤΑΝ ΜΠΡΑΟΥΝ




Ένας μετεωρίτης που κρύβει ένα συγκλονιστικό μυστικό…
Μια συνωμοσία όπου εμπλέκονται επιστήμονες και πολιτικοί…
Μια ευφυέστατη, απρόβλεπτη περιπέτεια που αφήνει τον αναγνώστη με κομμένη την ανάσα. Έρωτας, μυστήριο και ίντριγκα συμπλέκονται για να δημιουργήσουν μια ιστορία με καταιγιστική δράση.

Όπως με όλα τα βιβλία του Νταν Μπράουν (Κώδικας Ντα Βίντσι, Ιλουμινάτι), αυτό που συναρπάζει είναι η ίδια η υπόθεση που εκτυλίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, που σε αναγκάζει να τρέχεις μαζί του μέχρι την τελευταία σελίδα. Ιδανικό ανάγνωσμα για καλοκαίρι, έστω κι αν η συγκεκριμένη ιστορία αφορά τον Αρκτικό Κύκλο.


Skiathos island, Greece

A new journey with two new boats is beginning on Canal 2 – Despina – of this sea I called Free Library.

Two little boats – two travelling books, simply because the first one was already known to Despina and went off to the Next Station right away.

With their sails open and their hull light, my little boats enter the summer waters, free and carefree…


Travelling Book, Number 11
Voices in summer
by ROSAMUNDE PILCHER

Writing that flows…
Stories that take place around us every day…
Relationships between people...

A setback in the usual course of daily routine, which is enough for the characters to realize the time has come to claim the life they long for…
These are only a few of the subjects Mrs. Pilcher deals with in her books, which are read as comfortably as the water down a stream.

Yet, what I am personally attracted by are her images, her descriptions of the unique “English countryside”, which operates as a canvas for the story she is narrating, to a point that sometimes I feel these images are more appealing than the story itself.
Whoever loves English literature will find in her books these elements that make them so very unique.


Travelling Book, Number 12
Deception point
by DAN BROWN

A meteorite hiding a shocking secret…
A conspiracy involving scientists and politicians…
A brilliant, unexpected adventure that leaves the reader breathless. Romance, mystery and intrigue are weaved together in order to create a story with blistering action.

As is the case with all Dan Brown books (The Da Vince Code, Illuminati), what excites is the story itself, which unfolds at a dizzying speed, forcing you to run along with it until the very last page. An ideal read for the summer, even if the specific story takes place in the Arctic Circle.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Τα παιδιά της καρδιάς (αποχαιρετιστήριο) - Children of the heart (farewell)


Τα παιδιά της καρδιάς είναι αυτά που έρχονται στον δρόμο σου απροειδοποίητα... έρχονται να σε συναντήσουν με εκείνα τα καθαρά μάτια και τις ανοιχτές αγκαλιές...
Ήμουν τυχερή που με βρήκαν!
Τα πρωτο-αντίκρισα πριν 6 χρόνια, όταν ήρθαν στην Α' τάξη του δημοτικού σχολείου, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα ότι σήμερα, που φεύγουν για το Γυμνάσιο, θα πάρουν μαζί τους κι ένα μεγάλο κομμάτι από μένα.


Από εκείνη την πρώτη στιγμή πέρασε πολύς χρόνος και τα είδα να μεγαλώνουν και να ανθίζουν πέρα από κάθε προσδοκία.
Στο μάθημα των Αγγλικών, κάναμε τόσα πράγματα μαζί που είναι δύσκολο να χωρέσουν σ'αυτές τις γραμμές: τραγουδήσαμε, χορέψαμε, παίξαμε θέατρο, γράψαμε ιστορίες, εικονογραφήσαμε βιβλία, απαγγείλαμε ποίηση, δώσαμε ζωή στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας, γίναμε φίλοι με ξένα σχολεία και δουλέψαμε μαζί τους...
Μα, πάνω απ' όλα, εμπιστευτήκαμε ο ένας τον άλλον, ακούσαμε τη γνώμη του άλλου και φροντίσαμε για το καλό της ομάδας μας - αυτή που εγώ ονόμασα SuperTeam!



Αυτή η κοινή μας πορεία τελειώνει φέτος, αφήνοντας ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, όπως όλοι οι αποχωρισμοί.
Θα μου λείψει η συντροφιά τους, η φαντασία τους, η εργατικότητά τους και η απόλυτη εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μου. Είμαι ευγνώμων για όλα όσα μου έδωσαν, που ήταν πολύ περισσότερα από αυτά που έδωσα η ίδια.

Τους ευχαριστώ όλους και όλες ξεχωριστά για όλα όσα μοιραστήκαμε, καθώς επίσης και τους γονείς τους για το έργο τους, αφού πίσω από έναν αξιόλογο μαθητή διακρίνεται καθαρά μια αξιόλογη οικογένεια.



Με γεμάτη καρδιά αποχαιρετώ σήμερα τα παιδιά της Στ1 και Στ2 τάξης. Οι ευχές μου θα τους ακολουθούν πάντα...



Children of the heart are those who come along your way unannounced... they come to meet you with those clear eyes and open arms.
I was lucky they found me!
I first saw them 6 years ago, when they came to the A' grade of primary school, without me having the slightest idea that today, on their way to high school, they will take away with them a large piece of me.

Since that first time, there has been a long time and I have watched them grow and flourish beyond any expectation.
During the lesson of English, we have done so many things together that it is hard to fit in these lines: we have sung, danced, performed plays, written stories, illustrated books, recited poetry, given life to the school library, become friends with foreign schools and worked with with them...
But, above all else, we have trusted each other, listened to one another and taken care of our team's well-being - what I have called SuperTeam!


This common course of ours is coming to an end this year, leaving behind a bittersweet emotion, like all goodbyes do!

I will dearly miss their companionship, their imagination, their diligence and their total trust in me. I am grateful for everything they have given me, which is so much more than I have given them.
















I thank each one of the, for all we shared, as well as their parents for their work, since behind a remarkable pupil I clearly see a remarkable family.

With a full heart I say goodbye today to the pupils of both classes of the 6th Grade. My wishes will follow them forever...



Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Αγάπη είναι... - Love is...




"Αγάπη είναι..." είναι το όνομα μιας σειράς κόμικ,
η οποία δημιουργήθηκε από τη Νεοζηλανδή σχεδιάστρια
 Kim Casali την εποχή της δεκαετίας του '60.

"Love is..." is the name of a comic strip collection,
created by New Zealander designer
Kim Casali in the 60s. 



Είναι λάθος να θέλουμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους - έτσι τουλάχιστον αποδεικνύει η ζωή καθημερινά ακόμα και στους πιο δύσπιστους.
Ειδικά με τους ανθρώπους που αγαπάμε, επιδιδόμαστε σε έναν ανώφελο αγώνα να τους πείσουμε να αλλάξουν τα κακά του χαρακτήρα τους - ακόμα κι αν, βαθιά μέσα μας, γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος αλλάζει μόνο όταν και άμα το θελήσει  ο ίδιος.

Τι είναι, λοιπόν, η αγάπη μας, πέρα από μια προβολή του εαυτού μας και της υποκειμενικότητάς μας πάνω στους άλλους;

Ο χρόνος - ανελέητος κριτής - έχει πάντα την απάντηση για όλους μας ξεχωριστά!

Αγαπάμε όταν δεχόμαστε τον άλλο όπως είναι. Αν αυτό που είναι δεν μας ταιριάζει ή μας δυσαρεστεί, τότε καλύτερα να αναρωτηθούμε για τη λάθος επιλογή μας, αντί να προσπαθούμε μάταια να χωρέσουμε τον άλλο στα προσωπικά μας πλάνα και τις προδιαγραφές.

Πέρα και πάνω από την αποδοχή του άλλου, όμως, υπάρχει ακόμα ένα σκαλί που θα χρειαστεί να ανεβούμε - αυτό της ευγνωμοσύνης. Ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, για αυτά τα ωραία και μοναδικά που έχουμε καταφέρει, που είναι ο άλλος δίπλα μας, που είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Πολλές φορές τα ξεχνάμε και επικεντρωνόμαστε μόνο σ' αυτά που δεν έχουμε, σ' αυτά που δεν είναι ο άλλος, συγκρίνοντάς τον/την, άδικα, με την ιδεατή εικόνα του συντρόφου (που, μεταξύ μας, δεν υπάρχει, γιατί δεν είμαστε και οι ίδιοι τέλειοι).

Όλα αυτά, βέβαια, μπορεί το μυαλό και η καρδιά να τα ρυθμίσουν. Προϋποθέτουν, όμως, ένα πολύ σημαντικό και ιδιαίτερο συστατικό: την καθαρή συνείδηση!

Κάθε μέρα θυμίζω στον εαυτό μου αυτή τη μικρή προσευχή:

Δώσε μου την ηρεμία να δέχομαι τα πράγματα 
που δεν μπορώ να αλλάξω,
το κουράγιο να αλλάξω αυτά που μπορώ και
τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά.   



We are wrong to want to change people - at least, this is what life proves daily, even to the sceptical ones. Especially with the people we love, we are given to a futile struggle to persuade them to change the bad things in their character - even if, deep inside, we are fully aware that people can change only when and if they decide it themselves.

So, what is our love other than a reflection of ourselves and our subjectivity onto others?

Time - this relentless judge - always holds the answer for each one of us separately!

We love when we accept the others as they are. If what they are does not suit us or displeases us, then we better wonder about our wrong choice, instead of trying in vain to fit the others into our personal plans and specifications.

Above and beyond the acceptance of others, however, there is still one more step we need to climb: that of gratitude. Gratitude for all we have, for the beautiful and unique things we have accomplished, for those the person next to us is, for what we ourselves are.

Many times we forget all this and focus only on the things we don't have, on the things our partner is not, comparing him/her unfairly to the ideal image of a partner (which, between us, does not exist, simply because we ourselves are not perfect, either).

All these, of course, can be regulated by the mind and the heart. Yet, they presuppose a very crucial and special ingredient: a clear conscience!

Every day I remind myself of this little player:

Give me the peace to accept the things I cannot change,
the courage to change the things I can
and the wisdom to know the difference.