Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Ω! Γλυκύ μου Έαρ! - Oh! my Sweet Spring!



Ένας από τους ωραιότερους ορθόδοξους ύμνους,
που στο άκουσμά του, μυαλό και καρδιά υποβάλλονται 
σε μια πιο εσωτερική θέαση της ζωής.
Αυτό είναι το Πάσχα για μένα - μια γλυκιά θλίψη,
μια μελαγχολική γαλήνη, μια βαθύτερη επαφή με τους ανθρώπους.

Συντροφιά μου σε αυτή εδώ την ανάρτηση,
εκτός από τη μουσική του Β.Παπαθανασίου και τη φωνή της Ειρήνης Παππά,
η ποίηση κι οι φωτογραφίες της Μπραϊνώς και η ζωγραφική της Μαίρης.
Η καθεμία, με τον ξεχωριστό της τρόπο,
απέδωσε περίφημα αυτό ακριβώς το συναίσθημα
που επιχείρησαν να περιγράψουν οι λέξεις μου.
Τις ευχαριστώ για την προσφορά τους!

Το Φως καταφέρνει πάντα να φτάνει μέχρι τα βαθύτερα σκοτάδια,
αρκεί οι καρδιές να είναι ανοιχτές στο θαύμα.

Μια μικρή σημείωση για τις μεταφράσεις των δικών μου, αλλά και των έργων των φίλων που φιλοξενώ σ' αυτόν τον χώρο: Επιχειρώ πάντα να αποδώσω, όχι μόνο τις λέξεις, αλλά κυρίως το νόημα που αυτές φέρουν. Η μετάφραση στη λογοτεχνία είναι μια άπιαστη έννοια - δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλοι λογοτέχνες μάθαιναν μια γλώσσα για να μπορούν μόνοι τους να μεταφράζουν τα έργα τους. Ο αγώνας μου με τις λέξεις είναι άνισος, αλλά έχω μάθει να τις σέβομαι και να κοιτάζω μέσα τους λίγο παραπάνω, γι'αυτό και οι μεταφράσεις μου είναι προϊόντα πολύωρης και λεπτομερούς εργασίας. Το οφείλω, εξάλλου, σε όσους με εμπιστεύονται και με τιμούν με τα έργα τους. (Β.Π)

"Πνευματική Αναζήτηση" - πίνακας
της Μαίρης Αρμαμέντου


“ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ  ΑΝΕΣΠΕΡΟ  ΕΑΡΙΝΟ ΜΟΥ ΦΩΣ!’’

Είκοσι μία του Μαρτιού!
Εκεί που η μέρα δίκαια τις ώρες της μοιράζει,
στη φύση υποκλίνομαι , με δώρα ξελογιάζει!
Δε γράφω, δε μιλώ, δε σκέφτομαι…
Ακούω, βλέπω, οσμίζομαι, νιώθω και συμμερίζομαι…

 

Ακούω χαρούμενο κελάρυσμα νερού
που με λαχτάρα αποζητά τη θάλασσα να συναντήσει.
Μελωδικό τραγούδισμα των γλάρων, που ανάσες παίρνουν
βιαστικές, καθώς το πέλαγο αγναντεύουνε
απ’ την κορφή των φάρων!
Γλυκό και το παράπονο του παιχνιδιάρη ανέμου
τώρα τη μάχη έχασε, μα τρυφερά γελάει
το σκήπτρο παραδίδοντας, σε λίγο ξεψυχάει.


Βλέπω Ανάσταση εκεί που μόνο θάνατος πλανιόταν,
γεννήματα η γη τριγύρω της σκορπάει και υφαίνει
πλουμιστό χαλί με χίλια δυο στολίδια,
που ανθρώπου χέρι  δεν μπορεί ποτέ να αντιγράψει.
Ελπιδοφόρο, ανέσπερο ελληνικό μου Φως
χιλιάδες φέρνεις θάματα στης γης τα μονοπάτια.


Δίπλα στα βράχια οσμίζομαι  φασκόμηλο και ρίγανη
και φρέσκια άγρια μέντα και ταπεινό χαμόμηλο,
θυμάρι και λεβάντα!
Οσμίζομαι το μυρωδάτο  έαρ !

Μα συμμερίζομαι τον πόνο της μάνας  Παναγιάς
που έχασε τον Γιο της, και τη χαρά της μάνας  Θεάς,
γιατί ήρθε η  μαγική στιγμή, που η προσμονή δικαίωση ζητάει.
Η Δήμητρα την αγκαλιά θ’ ανοίξει, την Περσεφόνη να δεχτεί
την άνοιξη να υποδεχτεί, χαρά θεϊκή, αγάπη μητρική
θαύματα κάνει, όλα τα μπορεί.


Φτωχές οι λέξεις, τι να πεις μπροστά στο μεγαλείο…
Όλα για σένα, όλα για μας,
άνοιξη και Περσεφόνη καλώς ήρθατε κοντά μας!

Μπραϊνώ   Μαθηνού
21/3/2015



One of the most beautiful orthodox hymns,
upon whose listening, mind and heart are subjected to
a more internal and spiritual view of life.
This is what Easter is to me - a sweet sadness,
a melancholic peacefulness, a deeper contact with people.

My companions in this post are,
apart from the music of Vangelis Papathanasiou and the voice of Irene Papas,
the poetry with photos of Braino and the painting of Mary.
Each one, in her special way, 
interpreted exceptionally this exact feeling
that my words attempted to describe.
I thank them for their offer!

The Light always manages to find its way even in the deepest darkness,
as long as the hearts are open to the miracle.

A small note for the translations of mine as well as the works of friends that I host in this blog: I always attempt to deliver not only the words, but, mainly, the meaning they bear. Translation in literature is an illusive notion - after all, it's no secret that great novelists and poets chose to learn a language in order to be able to translate their works themselves. My struggle with words is unequal, but I have learnt to respect them and to look inside them a little longer, that's why my translations are the product of a long and thorough work. I owe this much to those who trust and honour me with their works. (V.P)



“MY HOPEFUL NEVER-FAILING SPRING LIGHT”

On the twenty-first of March!
When the day equally shares its hours,
I bow to nature, seductive with its gifts!
I do not write, I do not speak, I do not think…
I hear, see, smell, feel and sympathise…

I hear the joyful purling of the water
eagerly seeking to meet with the sea.
The melodious singing of the seagulls taking deep breaths
as they gaze at the open sea
from the top of lighthouses!
Sweet is the murmur of the playful wind
now losing the battle, but tenderly smiling
as it surrenders the scepter, dying soon.


I see Resurrection where only death was once hovering,
crops scattered all around the land as earth weaves
an embroidered carpet with plenty adornments,
which no human hand can ever imitate.
My hopeful, never-failing Greek Light
bringing myriads of miracles on earth’s paths.

Beside the rocks I smell sage and oregano
and fresh wild mint and humble chamomile,
thyme and lavender!
I smell the fragrant spring !


Yet I sympathise with the pain of Mother Virgin
who lost her Son, and the joy of mother Goddess,
for the magic time has come when anticipation asks for vindication.
Demeter will open up her arms to embrace Persephone,
to welcome the spring, divine joy, maternal love
working miracles, capable of all.

Poor are the words, not much to say before this grandeur…
All for you, all for us,
spring and Persephone welcome to our side!

Braino Mathinou
21/3/2015  



Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

eTwinning: Τηλεδιάσκεψη με τις Ομάδες Βιβλιοθήκης - Videoconference with the Library Teams


Στα πλαίσια του έργου μας Η Βιβλιοθήκη στο Σχολείο
οργανώσαμε σήμερα μια συνάντηση με τα Ευρωπαϊκά σχολεία
που συνεργαζόμαστε για να διαβάσουμε ποίηση
και να γνωριστούμε ακόμη καλύτερα.

Τα παιδιά προετοίμασαν την απαγγελία του ποιήματος 
και έφτιαξαν τις ζωγραφιές για να οπτικοποιήσουν
τις εικόνες που έφτιαξε με τις λέξεις του
ο Γιώργος Σεφέρης στο "Φύλλο της Λεύκας".

Το βίντεο που ακολουθεί έχει για μένα προσωπικά
μια ιδιαίτερη σημασία,
γιατί καταγράφει το τελευταίο στάδιο αυτού του προγράμματος
και σηματοδοτεί το τέλος μιας υπέροχης συνεργασίας
που κράτησε έξι χρόνια.

Του χρόνου αυτά τα παιδιά θα βρίσκονται στο γυμνάσιο
και δεν μπορώ παρά να συγκινούμαι βαθιά
με τα ταλέντα τους, την ευγένειά τους, τον ενθουσιασμό τους
 για κάθε καινούρια μας προσπάθεια
και, φυσικά, για την αγάπη και την αφοσίωσή τους
στο έργο της βιβλιοθήκης.
Τους ευχαριστώ έναν-έναν και μία-μία από καρδιάς!



In the context of our project The Library in the School
we organised today a meeting with the European schools 
we have been working together in order to read poetry
and get to know each other even better.

The children prepared the recital of the poem
and made the drawings in order to visualise
the images made with his words
by Giorgos Seferis in "The Leaf of the Poplar".

The video that follows has for me personally
a special importance
because it documents the last stage of this project
and marks the end of a beautiful cooperation
that lasted six years.

Next year these children will be in hight school
and I can't help being deeply moved 
by their talents, their kindness, their enthusiasm
for our every new effort
and, of course, their love and dedication
to the work of the school library.
I thank each and every one of them from the heart!


Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Ανεμοδαρμένα Ύψη, από την ΑΓΡΑ (με ανάσες) - Wuthering Heights, from AGRA (with breathing)

Η γνωριμία μου με τις αδερφές Μπροντέ έγινε πολύ νωρίς, όταν ακόμα το μυαλό ήταν ανοιχτό στη γλώσσα και έψαχνε διόδους έκφρασης. Η Σάρλοτ και, αργότερα, η Έμιλυ εισέβαλαν με την φαντασία τους και τις μυστήριες λέξεις τους στον κόσμο μου, και με οδήγησαν να κοιτάξω με άλλα μάτια. Είναι ακόμα εδώ και, όταν ξαναδιαβάζω τα βιβλία τους, είναι σαν να μπαίνω σε ένα οικείο, αγαπημένο σπίτι. 


Αυτή την εποχή διαβάζω πάλι τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ, 1847, και δεν μπορώ να μην νεύσω επιδοκιμαστικά, με θαυμασμό, στην ικανότητα αυτής της γυναίκας να λέει ιστορίες με έναν υποβλητικό τρόπο. Δεν ξέρω αν είναι το εύρος της γλώσσας που χρησιμοποιεί ή η δύναμη των λέξεών της ή η ιστορία καθεαυτή ή όλα αυτά μαζί που δημιουργούν έναν κλοιό γύρω από τον αναγνώστη και δεν τον αφήνουν να δραπετεύσει παρά μόνο στο τέλος. 

Το να διαβάζει κανείς αυτό το βιβλίο από το πρωτότυπο είναι μια μοναδική εμπειρία, καθώς η γλώσσα στήνει η ίδια το σκηνικό για τη δημιουργία αυτής της μοναδικής ιστορίας. Παρόλα αυτά, η συγκεκριμένη έκδοση που κρατώ στα χέρια μου (Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Μάρτιος 2009), αποτίει φόρο τιμής στο έργο και τη δημιουργό του. Ξαναδίνει αξία στο αριστούργημα αυτό του 19ου αιώνα με τη νέα μετάφραση του Άρη Μπερλή και την εκτενή εισαγωγή του. Στην εικόνα του εξώφυλλου υπάρχει πορτρέτο της Έμιλυ Μπροντέ φτιαγμένο από τον αδερφό της, Μπράνγουελ, περίπου το 1833.



Πιστή στις δομές και την ιστορία της γλώσσας μας, η ΑΓΡΑ επιμένει στο πολυτονικό σύστημα γραφής. Είναι μοναδική εμπειρία, ύστερα από πολλά χρόνια, να διαβάζεις ξανά τη γλώσσα σου με τους τόνους και τα πνεύματα. Οι λέξεις αποκτούν ξανά προσωπικότητα, επιδεικνύουν το κάλλος τους -στέκεσαι να τις κοιτάξεις και τις ακούς να αναπνέουν. Όσοι αποφάσισαν κάποτε να καταργηθούν αυτά τα σύμβολα από τη γλώσσα μας - μία από τις σημαντικότερες γλώσσες της οικουμένης -  ίσως να μην κατάλαβαν ποτέ ότι της αφαίρεσαν το οξυγόνο, της στέρησαν τη συμμετρία και, κατ' επέκταση, την αξιοπρέπεια.

[ Επιχειρώντας τη μετάφραση αυτής της ανάρτησης, αναζήτησα την αγγλική μετάφραση για τους όρους "δασεία", "ψιλή", "πνεύματα" και με δέος ανακάλυψα ότι η αντίστοιχη απόδοση ήταν "ανάσες" - τραχιά ανάσα (δασεία), απαλή ανάσα (ψιλή). ]

Κλείνω με τα λόγια του Ν. Εγγονόπουλου: "Δεν είναι δυνατόν να μου στερήσουν την ομορφιά της περισπωμένης." Όσο για τα άγρια Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ, αναζητήστε τα. Πρόκειται για ένα κείμενο-κέντημα και, φυσικά, για ένα βιβλίο-κόσμημα! 


My acquaintance with the Brontë sisters was made at an early age, when the mind was still open to the language and was searching for paths of expression. First, Charlotte and, later, Emily burst into my world with their imagination and mysterious words, guiding me to see with different eyes. They are still here and, when I read their books again, it feels like walking into a known, loving home.

These days I am re-reading Emily's Wuthering Heights, 1847, and cannot but nod in approval, in admiration, at the talent of this woman to tell stories in such an emotive manner. I am not sure if it is the broadth of the language she uses, or the power of her words, or the story itself, or all this combined that create a net around the reader and do not allow him/her to escape until the very end.

To read this book from the original, English version is a unique experience, since the language itself sets the scene for this unique story. However, this particular edition I am holding in my hands (Agra Publications, March 2009) pays tribute to the work and its creator. It gives value back to this 19th century masterpiece with the new translation of Aris Berlis and his extensive introduction. On the front cover there is Emily's portrait made by her brother, Branswell, around 1833.


Loyal to the structure and history of the Greek language, AGRA insists on using the polytonic system of writing. It is a unique experience, after many years, to be able to read your language again with its accents and breathings. Words regain their personality, demonstrate their beauty - you stop to gaze at them and hear them breathing. Those who decided one day on abolishing these symbols from our language - one of the most important languages of the world - possible have never realized that they were depriving it of its oxygen, its symmetry and, as a consequence, its dignity.

[ Attempting to translate this post in English, I looked up for the words to describe the terms for these diacritical marks of the Greek orthography. It was with awe that I discovered the words: "rough breathing" and "smooth breathing" for them. ]

I am rounding off with the words of N. Engonopoulos: "It's not possible to take the beauty of the circumflex from me." As for Emily's wild Wuthering Heights, look for it. It is an embroidery-text and, certainly, a jewel-book!

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Περί φιλαυτίας - About self-love


ΦΙΛΑΥΤΙΑ

Το θέμα της σημερινής μου ανάρτησης προέκυψε από μια όμορφη ιστορία,
που έγραψε η καλή μου φίλη, Ινώ, η οποία θα βρίσκει πάντα 
ανοιχτή την πόρτα του ψηφιακού μου σπιτιού
για να φιλοξενώ τις σκέψεις της, τις λέξεις της και τις εικόνες της.

Οι λέξεις είναι αυτές που μας έφεραν κοντά,
οι λέξεις που διηγούνται ιστορίες,
που αναζητούν τη μαγεία της γλώσσας
ως το έσχατο οχυρό μιας αδιαπραγμάτευτης κατάκτησης.

Λένε πως φίλαυτος είναι ο άνθρωπος που λατρεύει τους καθρέπτες,
αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι βλέπουν οι άλλοι σ' αυτούς.
Όταν, όμως, αγαπάς τόσο πολύ τον εαυτό σου,
μήπως δεν γίνεσαι εξαρτώμενος από τη γνώμη των γύρω σου;

Ας δούμε τι μας διηγείται η ιστορία.
Η Ινώ γράφει και φωτογραφίζει: 


ΦΙΛΩ ... ΣΗΜΑΙΝΕΙ  ΑΓΑΠΩ!

Η μέρα ήταν ιδανική για γράψιμο…  Αυτή η βροχή που σιγομουρμούριζε από το πρωί, λες κι έφερνε καταιγισμό ιδεών στο μυαλό της…

Κάθισε αποφασισμένη στο γραφείο της. Σήμερα έπρεπε να βάλει ένα τέλος. Να πέσει η αυλαία σ’ αυτό το μυθιστόρημα που δούλευε εδώ κι έναν ολόκληρο χρόνο. Βρισκόταν στο τελευταίο κεφάλαιο κι όλον αυτό τον καιρό  ένιωθε σαν να ζούσε δυο παράλληλες ζωές. Τη δική της και της ηρωίδας.

Την ένιωθε  να βρίσκεται συνεχώς δίπλα της, έβλεπε  τη σκιά της. Ήταν τόσο έντονη η παρουσία μέσα της και η επίδραση πάνω της, που πολλές φορές ξεχνούσε πως επρόκειτο για ένα μη υπαρκτό, φανταστικό πρόσωπο.   Δεν την  άντεχε άλλο, αν και ήταν δικό της κατασκεύασμα. Ο χαρακτήρας της ήταν τελείως αντίθετος από τον δικό της. Άτομο εγωπαθές,  υστερόβουλο, με αρκετή δόση κακίας, που η υπέρμετρη φιλαυτία της είχε πληγώσει τα αγαπημένα της πρόσωπα, μα και στην ίδια είχε στερήσει  ακόμη και τις μικροχαρές της ζωής. Αυτόν τον χαρακτήρα τον ήξερε πολύ καλά, από πρώτο χέρι, ίσως γι’ αυτό  ήθελε τόσο έντονα να τον διαγράψει για δεύτερη φορά από τη ζωή της. Τότε είχε νικηθεί… Δεν  άντεχε τον ίδιο πόνο δυο φορές.

Σίγουρα με την έκδοση του βιβλίου, θα είχε ακόμη μια επιτυχία στο ενεργητικό της. Όμως το  τίμημα της επιτυχίας που πλήρωνε αυτή τη  φορά, ήταν αυτή η ταύτιση με την κεντρική ηρωίδα σε τέτοιο βαθμό, που η απεξάρτηση  φάνταζε οδυνηρή και αδύνατη. Σήμερα όμως όλα θα τελείωναν…

Έγραφε, έγραφε αδιάκοπα χάνοντας κάθε επαφή με τον χρόνο… Η βροχή συνέχιζε ασταμάτητα να πέφτει, ώσπου ήρθε η λυτρωτική στιγμή που καθόρισε η ίδια το  ΤΕΛΟΣ και πήρε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Επιτέλους έκλεισε τους λογαριασμούς με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Αυτή τη φορά η νίκη ήταν δική της. Τώρα μπορούσε να χαλαρώσει, ακούγοντας αγαπημένα  Jazz κομμάτια!

Σε λίγο ακούστηκε να χτυπά δειλά-δειλά  η πόρτα και αυτό την έφερε σε επαφή με την πραγματικότητα. Ανοίγοντας αντίκρισε το χαρούμενο προσωπάκι της μικρής της κόρης, που κρατούσε στα χέρια της ένα τετράδιο και ένα χαρτάκι.
  • -         Μανούλα, να η πρόσκληση για το σχολικό μας θέατρο! Α! και κάτι άλλο! Έχω μια εργασία για το σχολείο, μα δεν καταλαβαίνω κάτι… Τι σημαίνει η λέξη  φιλαυτία, μαμά;
  • -         Αναλυτικά, θα σου εξηγήσω αργότερα και  σίγουρα θα καταλάβεις περισσότερα στο μέλλον, μα  τώρα θα σου πω κάτι που πρέπει πάντα να θυμάσαι: 
Η φιλαυτία, αγάπη μου, είναι σαν ένα ζευγάρι ξυλοπόδαρα, που κάνουν τον άνθρωπο ψηλό,χωρίς να τον κάνουν μεγάλο!  

Συνωμοσία του σύμπαντος, σκέφτηκε γελώντας, και πήρε στο χέρι το χαρτάκι  να διαβάσει την πρόσκληση…

                                    Μπραϊνώ Μαθηνού       14/3/2016



SELF-LOVE

The subject of today's post came up from a beautiful story
written by my good friend, Ino, who will always find
the door of my digital home open 
so that I can host her thoughts, her words and her images.

It was the words that brought us close to each other,
the words that tell stories,
that seek for the magic of language
as the ultimate fortress of an unnegotiable conquest.

They say that the self-loving person is the one that loves mirrors,
but cannot see what the others see in them.
But, when you love yourself so much,
don't you become dependent on what the others think of you?

Let's see what the story has to say.
Ino writes and phοtographs:

TO KISS … IS TO LOVE!

The day was ideal for writing… That rain that had been murmuring since early morning, as if it meant to bring a brainstorm in her mind…

She decisively sat at her desk. Today she had to put an end, to close the curtain on this novel she had been working on for a whole year now. She was on the last chapter and all this time she felt like living two parallel lives – hers and her heroine’s.

She could feel her beside her all the time, she could see her shadow. Her presence was so intense inside her and such was the impact on her that all too often she would forget this was a non-existent but fictional person. She could not bear with her any longer, despite being her own creation. Her personality was completely the opposite of her own. An egotistical individual, insincere, with a pinch of malice, whose excessive self-love had caused harm to her favourite people and had deprived herself of the little pleasures of life. She knew that kind of character all too well, that’s why she wanted so badly to erase her from her life for a second time. Back then she had been defeated… She could not stand to go through the same pain twice.

With the book being published, she would certainly have one success to her credit. Yet, the price she would pay for this success was exactly this identification she felt with her main character, to such a degree that release from her seemed painful and impossible. Today, however, all this would be over…

She wrote and wrote incessantly, losing all contact with time… The rain kept falling unstoppably, until the liberating moment came to define the END, letting out a deep sigh of relief. She had finally closed all accounts with the phantoms of the past and this time the victory was hers. She could now relax and listen to her favourite jazz music.


In a short while, there was a timid knock on her door, bringing her back to reality. On opening it, she saw the jolly little face of her young daughter holding a notebook and a piece of paper in her hand.
  • ·       Mommy, here is the invitation for our school’s theatrical play! Oh, and something else! I have a project for school, but I can’t understand something… What does the word self-love mean, mom?
  • ·       In detail I will explain it to you later and you will definitely realize more in the future, but for now I will tell you something you should remember always:

Self-love, my love, is like a pair of stilts, which can make someone taller without making them greater!

The universe conspired, she thought smiling, and took the piece of paper to read the invitation…

Braino Mathinou   14/3/2016

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

eTwinning: Οι Παροιμίες και Η Βιβλιοθήκη - The Proverbs and the Library


1. Οι Παροιμίες στην Ευρώπη - Proverbs in Europe

Στην τελική φάση του έργου οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν
απαντούν σε ένα ερωτηματολόγιο αξιολόγησης του συνόλου του έργου,
το οποίο συντάξαμε εμείς στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου 
και θα απαντηθεί από όλα τα ευρωπαϊκά σχολεία που δούλεψαν μαζί μας.
Στο βίντεο που ακολουθεί, το οποίο επιμελήθηκε η δασκάλα της Δ2 τάξης Μπραϊνώ Μαθηνού,
παρουσιάζεται μέρος αυτής της καινοτόμου έρευνας
τη στιγμή που οι μαθητές μας απαντούν στις ερωτήσεις.

In the final stage of our project the pupils and the teachers who participated
will answer an evaluation questionnaire for the total of our project, which
we have constructed here in the 1st Primary School of Skiathos
and will be answered by all European schools we worked with.
In the video that follows, which was taken and edited by the teacher of Class D2 Braino Mathinou,
there is presented part of this innovative survey
at the moment our pupils are answering the questions.





2. Η Βιβλιοθήκη στο Σχολείο - The Library in the School

Ετοιμαζόμαστε για την βιντεοδιάσκεψη στις 15 Απριλίου, όπου θα συναντηθούμε ζωντανά 
με τα σχολεία της Πολωνίας και της Ισπανίας για να διαβάσουμε μαζί.
Με την τάξη του Στ1 τμήματος επιλέξαμε να διαβάσουμε 
"Το Φύλλο της Λεύκας" του Γιώργου Σεφέρη
και στα Ελληνικά και στα Αγγλικά.
Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να δείτε μέρος της πρόβας
την ώρα που τα παιδιά προσπαθούν να απαγγείλουν το ποίημα.

We are getting ready for the videoconference on 15 April, when we will meet Live
with the schools of Poland and Spain to read together.
With the 6th grade we chose to read 
"The Leaf of the Poplar" by Giorgos Seferis
in both Greek and English.
On the video that follows you can watch part of the rehearsal
the moment the children are trying to recite the poem.



The Leaf Of The Poplar –
Poem by Giorgos Seferis
It trembled so, the wind set it sailing

it trembled so, how could it not yield to the wind
far beyond
the sea
far beyond
an island in the sun
and hand gripping oars
dying the last stroke at the sighting of port
tired eyes closing
like sea anemones

It trembled so much
I sought it so much
in the shade of the eucalyptus
Spring to Autumn
bare in the close woods
my God I sought it 

Giorgos Seferis – Greek Poet
(1963 - Nobel Prize for Literature )

Το φύλλο της λεύκας

Γιώργος Σεφέρης

Έτρεμε τόσο που το πήρε ο άνεμος
έτρεμε τόσο
πώς να μην το πάρει ο άνεμος
πέρα μακριά μια θάλασσα
πέρα μακριά ένα νησί στον ήλιο
και τα χέρια σφίγγοντας τα κουπιά
πεθαίνοντας την ώρα που φάνηκε το λιμάνι
και τα μάτια κλειστά σα θαλασσινές ανεμώνες.

Έτρεμε τόσο πολύ
το ζήτησα τόσο πολύ
στη στέρνα με τους ευκαλύπτους
την άνοιξη και το φθινόπωρο
σ’ όλα τα δάση γυμνά
θεέ μου το ζήτησα.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Δύο Νέα Ταξίδια - Free Library: Two New Journeys

Τα κενά στα ράφια της βιβλιοθήκης μου αρχίζουν να γίνονται ευδιάκριτα, όμως αυτό που θα μπορούσε να είναι απώλεια, δεν έχει κανένα τέτοιο χαρακτηριστικό, γιατί από την αρχή είχε μια γεύση πληρότητας κι έναν ενθουσιασμό που, αν τον κοιτάξεις βαθιά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυθεντικό πάθος για την τέχνη του λόγου - για αυτή την μαγική ικανότητα των ανθρώπων να δημιουργούν κόσμους με τις λέξεις τους ή παράλληλα σύμπαντα ή απλά "μύθους".

Εδώ και χρόνια δεν διαβάζω πια βιβλία αλλά συγγραφείς - δεν μ'ενδιαφέρει το μεμονωμένο έργο, αλλά με ενθουσιάζει να κρυφοκοιτάζω από τις χαραμάδες το μυαλό των δημιουργών και να παρατηρώ τον τρόπο που δουλεύει η τέχνη τους.

Η Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης προήλθε από αυτήν ακριβώς την άγρια χαρά της ανακάλυψης των μυστικών της τέχνης του λόγου.

Στη δική μου αντίληψη του κόσμου, δεν υπάρχει πια και πολλή αμφιβολία: οι ήρωές μου είναι αυτοί οι μάγοι των λέξεων.

Οι Μάρκες και οι Σαραμάγκου αυτού του κόσμου... οι ποιητές των ονείρων... ο Ελύτης, ο Νερούντα, ο Λόρδος Βύρωνας... ο Καζαντζάκης, ο Ζολά... τα ξωτικά των μαγικών δασών... ο Σαίξπηρ, οι αδερφές Μπροντέ... οι αιώνιοι σοφοί... ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Νίτσε... οι θεραπευτές της ψυχής... ο Φρόιντ, ο Γιάλομ... μεγάλη η λίστα... αφέσου να προσθέσεις...




ΚΑΝΑΛΙ 1 - ΙΝΩ
Τίτλος: Το Βουνό της Ψυχής
Συγγραφέας: Γκάο Ξινγκγιάν

Κίνα, αρχές της δεκαετίας του '80.
Ο ήρωας του βιβλίου, αναζητώντας το Βουνό της Ψυχής,
ξεκινά ένα ταξίδι για να ξεφύγει από τα προβλήματα της ζωής στην πρωτεύουσα.
Μια αναζήτηση της αλήθειας, της σοφίας και της αγνότητας,
επιστροφή στην παιδική ηλικία.

ΚΑΝΑΛΙ 2 - ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Τίτλος: Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη
Συγγραφέας: Αμάντα Μιχαλοπούλου

Είναι η ιστορία της φιλίας δύο κοριτσιών
που συναντιούνται στην Αθήνα τη δεκαετία του '70.
Μιλάει για την Ελλάδα της μεταπολίτευσης,
για τη "δικτατορία" της γυναικείας φιλίας,
για τις σκοτεινές περιοχές της παραίτησης και της ζήλιας,
για τις σχέσεις που μας καταδιώκουν.




The empty spaces on my library shelves are beginning to show, yet what could be taken for loss, has no such characteristic, because from the very start it had the taste of completion and a spree of enthusiasm which, if looked at more deeply, is nothing more than genuine passion for the art of letters - for this magic ability of men to create worlds with their words or parallel universes or simply "tales".

For years now, I have not been reading books but writers - I am not so much interested in the individual book as I am keen on peering through the cracks into the minds of creators and observe the way their craft works.

The Idea of the Free Library came exactly from this wild joy of discovering the secrets of the art of letters.

In my perception of the world, there is not much doubt left: my heroes are those wizards of words.

The Marquez and the Saramago of this world... the poets of dreams... Elytis, Neruda, Lord Byron... Kazantzakis, Zola... the sprites of magical forests... Shakespeare, the Bronte sisters... the eternal wisemen... Aristotle, Plato, Nietzsche... the healers of the soul... Froyd, Yalom... so long is the list... feel free to add...


CANAL 1 - INO
Title: The Mountain of the Soul
Author: Gao Xingjian

China, early '80s.
In search of the Mountain of the Soul, the central character of the book
embarks on a journey as a means of escaping 
from the problems of living in the capital.
A quest for truth, wisdom and purity,
a return to childhood.

CANAL 2 - DESPINA
Title: Why I killed my best friend
Author: Amanda Michalopoulou

The story of the friendship between two girls
who meet in Athens in the '70s.
It talks about Greece of the political changeover following the 7-year-long junta,
about friendship among women,
about the dark areas of abandonment and jealously,
about the relationships that hunt us down.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Το Χρυσό Σημειωματάριο της κυρίας Λέσινγκ - The Golden Notebook of Mrs. Lessing



Όταν ταξιδεύουν τα βιβλία, τότε ταξιδεύουν κι οι ιδέες, κυκλοφορούν με λέξεις και συναισθήματα, σαν πουλιά που έχουν δεμένα στο πόδι τους μυστικά σημειώματα για πρόσωπα αγαπημένα που ζουν μακριά...

Κάθε φορά που ανοίγω μηνύματα σαν κι αυτό που ακολουθεί, ανακαλύπτω μέσα τους κι έναν μικρό θησαυρό - από λέξεις που μιλάνε μια όμορφη γλώσσα, από εικόνες φτιαγμένες με τόση φροντίδα και, κυρίως, από συναισθήματα που κατακλύζουν αυτό το Ταξίδι από Σταθμό σε Σταθμό.

Με κάθε μήνυμα και εικόνα που φτάνει στο κουτί μου, η φωνή μέσα μου γίνεται όλο και πιο δυνατή: "Κάνεις το σωστό!"



Η Αναστασία φωτογραφίζει και γράφει:

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ
Η Ντόρις Λέσινγκ μέσα από χρώματα και λέξεις υφαίνει πτυχές τής ζωής που αλληλομπλέκονται (συναισθήματα, πολιτικά πιστεύω, κοινωνικά ζητήματα), με φόντο το κλίμα που επικρατούσε στη Βρετανία. Η αποτύπωσή της τόσο πρωτότυπη, διεισδυτική κι απτή, καθιστώντας μπορετό το ν' αφουγκραστούμε, ν' αγγίξουμε και να νιώσουμε την υφή τής ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αυτών των μικρών ρωγμών που απαρτίζουν τον κάθε άνθρωπο στην πορεία τής ζωής του, που τον στιγματίζουν και τον διαμορφώνουν - που τον κάνουν να δέχεται και να χειρίζεται τις αντιφάσεις τής ζωής με τον δικό του τρόπο· να κάνει την υπέρβαση ή να μένει πίσω και στάσιμος. Μας δείχνει πως σκοπός δεν είναι η διατήρηση πολλών σημειωματαρίων, αλλά το να μπορέσουμε ν' αγκαλιάσουμε και να κλείσουμε τις πτυχές μας σ' ένα σημειωματάριο, το χρυσό - αυτό της ολότητας/ολοκλήρωσης, που εν τέλει προσφέρει λύτρωση κι ελευθερία. Μα για να μπορέσουν τα δάχτυλά μας ν' αγγίξουν το χρυσό εξώφυλλό του, θα πρέπει πρωτίστως να περάσουν από άλλες αποχρώσεις· σκοτεινότερες, μα και πιο φωτεινές. Θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο και το κουράγιο να λειάνουμε τις σκληρές, αιχμηρές μας γωνίες και να τινάξουμε από πάνω μας τον κονιορτό προσωπικών παθών και πάσης φύσεως αδυναμιών.

-Βασιλική & Ινώ, είμαι ευγνώμων που, μέσα από εσάς, μου δόθηκε η ευκαιρία να το διαβάσω. Σας ευχαριστώ πολύ!

Αναστασία Γκρέμου
29/3/2016



When books travel, then ideas travel, too, circulating with words and emotions, like birds which have tied around their ankles secret messages for beloved people living away...

Every time I open and read messages like the one following, I discover in them a valuable treasure - of words that speak a beautiful language, of images taken with such care and, mainly, of emotions that overwhelm this Journey from Station to Station.

With every message and image that arrives in my box, the voice inside me becomes stronger and stronger: "You are doing the right thing!"

Anastasia photographs and writes:

THE GOLDEN NOTEBOOK

Doris Lessing, through colours and words, weaves aspects of life which intertwine (emotions, political beliefs, social matters), with a background that of the prevailing atmosphere in Britain then. Her reflection is so genuine, penetrating and tangible, making it possible for us to listen closely, to touch and feel the texture of human psyche, of those small cracks that comprise us on the course of life, which mark and form us – which make us accept and handle the conflicts of life in our own way – take the leap or stay behind and remain stagnant. She shows us that our purpose is not to keep many notebooks, but be able to embrace and enclose our different sides in one notebook – the golden one – that of wholeness/fulfillment, which in the end offers liberation and freedom. Yet, in order for our fingers to touch its golden cover page, we must first go through other shades of colours – darker, as well as brighter ones. We must find the way and the courage to smooth our rough, sharp edges and shake off the dust of our personal passions and all kinds of weaknesses.

-Vassiliki and Ino, I am grateful that, through you, I have been given the chance to read it. Thank you a lot!

Anastasia Gkremou

29/3/2016