Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

eTwinning: Ας παίξουμε με τις παροιμίες - Let's play with proverbs



Δραστηριότητα Μαρτίου:

Διοργάνωση και φιλοξενία τηλεδιάσκεψης 
με σκοπό την επικοινωνία
με τα σχολεία-συνεργάτες (μέσω της πλατφόρμας eTwinning Live).

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δ2 τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Σκιάθου φιλοξενήσαμε τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του Δημοτικού Σχολείου Ripalimosani της Ιταλίας και του 4ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου σε διαδικτυακή συνάντηση την Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016.

Στην παρουσίασή μας, δραματοποιήσαμε το τραγούδι "Αν όλα τα παιδιά της γης" και το αποδώσαμε σε δύο γλώσσες - Αγγλικά και Ιταλικά.

Στη συνέχεια, όλοι οι μαθητές παίξαμε παιχνίδια με τις παροιμίες που είχαμε ετοιμάσει με θέμα "Φαγητά", που ήταν η εργασία μας για τον μήνα Φεβρουάριο:
Τα παιδιά παρουσίασαν τις παροιμίες με διαδραστικό τρόπο (απεικονίσεις, ζωγραφιές, δραματοποιήσεις) με σκοπό τα άλλα παιδιά να μαντέψουν σωστά. Οι μαθητές του Ιταλικού σχολείου άκουσαν με ενθουσιασμό να λέμε τις παροιμίες τους στα Ιταλικά!!!

Είδαμε και ακούσαμε τις παρουσιάσεις και τα τραγούδια των συνεργατών μας με πολύ ενδιαφέρον και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τον Μάιο, σε μια διαφορετική συνάντηση, όπου θα ανταλλάξουμε ευχές για το καλοκαίρι και θα καταθέσουμε τις εντυπώσεις μας για το σύνολο του έργου μας.

Το βίντεο επιμελήθηκε η δασκάλα της Δ2 τάξης, Μπραϊνώ Μαθηνού. Την ευχαριστώ για τις ιδέες της, την σκληρή δουλειά και την στήριξή της. Ευχαριστούμε όλους τους συνεργάτες μας, ιδίως την Μαρία-Κοντσέτα και την Τζίνα από το Ripalimosani για την υπέροχη δουλειά τους σ'αυτό το έργο.



Project title: Proverbs in Europe

March Task:

Organization and hosting of a videoconference with the aim of 
communication between partner-schools (via the eTwinning Live platform).

The pupils of Class D2 of the 1st Primary School of Skiathos hosted pupils and teachers from the Primary School of Ripalimosani, Italy, and the 4th Primary School of Volos during a Live Meeting on Tuesday, 22 March 2016.

For our presentation, we dramatized the song "If all the children of the world" and sand it in two languages - English and Italian.

Later, all pupils played games with proverbs we had prepared under the subject "Food", which was our February task:
Pupils presented the proverbs in an interactive way (depictions, drawings, dramatizations), so that the other pupils could guess them right. The pupils from the Italian school watched with great enthusiasm our pupils say the proverbs in Italian!!!

We saw and listened to our parnters' presentations and songs with great interest and renewed our appointment for May, in a different live meeting, when we will exchange wishes for the summer and give our impressions for the project as a whole.

The video was made by the teacher of Class D2, Braino Mathinou, who I thank for her ideas, hard work and support. We have to thank all our partners, particularly Maria-Concetta and Gina from Ripalimosani for their marvellous work in this project.



Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Περί φόβου, της χειρότερης επιδημίας - About fear, the worst epidemic

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αντέξουν ούτε ώρα μόνοι τους - χωρίς την παρουσία άλλων ανθρώπων γύρω τους, χωρίς ομιλίες, χωρίς τους καθημερινούς θορύβους της ζωής.

Είναι και οι άλλοι - αυτοί που βρίσκουν καταφύγιο στη σιωπή, στην έλλειψη ανθρώπινης παρουσίας γύρω τους και βιώνουν αυθεντική χαρά στην επαφή με τον εαυτό τους.

Σχεδόν όλοι μας, όμως, βιώνουμε με το πέρασμα των χρόνων την ασχήμια του φόβου που είναι καθολικός, αναπόδραστος και πολύ ανθρώπινος.


Σύμφωνα με τον διάσημο ψυχίατρο, ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα Ίρβιν Γιάλομ, τέσσερα είναι τα μελαγχολικά μας δεδομένα που, όμως, εμπεριέχουν τους σπόρους της σοφίας και της λύτρωσης για όλους όσους συμφιλιωθούν μαζί τους:

1. Το αναπόφευκτο του θανάτου για όλους μας προσωπικά 
και για αυτούς που αγαπάμε.

2. Η ελευθερία να φτιάξουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε.

3. Η έσχατη μοναχικότητά μας.

4. Η απουσία οποιασδήποτε προφανούς σημασίας 
ή νοήματος στη ζωή.

Η μάγοι των λέξεων έχουν έναν πιο ποιητικό τρόπο να περιγράψουν την τραγικότητα του ανθρώπινου φόβου:

Η πιο απόλυτη απ'όλες τις ερήμους - ο μοναχικός θάνατος. (Σαραμάγκου)

Έπασχε από την ασθένεια της μοναξιάς, που το εμφανέστερο σύμπτωμά της ήταν
η αίσθηση ότι παντού ήταν παρείσακτος. (Σαλδίβαρ, για τον Μάρκες)


Στο εξαίρετο βιβλίο του "Όταν έκλαψε ο Νίτσε", ο Γιάλομ αναφέρει:

Πιστεύω πως οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι.
Αντίθετα, είναι μάλλον σαν τ' αστέρια -
βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της μέρας.

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο:

Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει
έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του.
Έζησες τη ζωή σου;
Ή σε έζησε αυτή;
Την επέλεξες;
Ή σε επέλεξε αυτή;
Την αγάπησες;
Ή μετάνιωσες για αυτήν;
Αυτό εννοώ όταν ρωτώ αν εξάντλησες τη ζωή σου.
Την κατανάλωσες;
Ανάλωσε τη ζωή σου.
Μην αφήνεις αβίωτη ζωή πίσω σου.


Οι μεγάλοι της λογοτεχνίας λένε με πιο λακωνικό και ποιητικό λόγο:

Μη φοβάσαι τόσο τον θάνατο όσο μια ανεπαρκή ζωή. (Μπρεχτ)

Στο θάνατο να μην αφήνουμε τίποτα άλλο παρά ένα κατεστραμμένο κάστρο. (Καζαντζάκης)


Διαβάζω με ανεξάντλητη περιέργεια αυτούς τους σύγχρονους μάγους της ανθρώπινης φυλής, ακούω προσεκτικά τα μηνύματά τους και διώχνω μακριά τους αρχέγονους φόβους. Με το πέρασμα των χρόνων, αντιλαμβάνομαι ότι στην αναπόφευκτη "απόλυτη έρημο" μας συνοδεύουν οι λέξεις, οι μουσικές και οι εικόνες που φροντίσαμε να μαζέψουμε στη ζωή. 

Κλείνω με ένα Νοητικό Πείραμα που περιγράφει ο Γιάλομ στο βιβλίο του και ένα υπέροχο τραγούδι που συνεχίζει να με συνοδεύει από πολύ παλιά:

Μπορείς να φανταστείς τα δάκρυά σου να έχουν φωνή;
Δώσε στα δάκρυά σου φωνή!
Τι θα έλεγαν;





There are people who cannot bear one single hour on their own - without the presence of other people around them, without voices, without the everyday noises of life.

And, then, there are the others - those who find refuge in silence, in the lack of human presence around them and experience genuine joy when in contact with themselves.

Yet, nearly all of us experience, over the passage of the time, the ugliness of the fear which is universal, inescapable and all too human.

According to the famous psychiatrist, psychotherapist and author Irvin D. Yalom, four are our sad facts, which altoghether contain the seeds of wisdom and liberation for all who reconcile with them:

1. The inevitable fact of death for all of us individually
and for our beloved ones.

2. The freedom to build a life for ourselves 
as we wish it to be.

3. Our ultimate loneliness.

4. The absence of any obvious significance 
or meaning in life.

The wizards of words have a more poetic way to describe the tragicalness of human fear:

The most absolute of all deserts - lonely death. (Saramago)

He was suffering from the illness of solitude, whose most apparent symptom was
the feling that he was an outsider in all places.
(Marquez biography - Dasso Saldivar)



In his exceptional book "When Nietzsche wept", Yalom mentions:

I believe fears are not born in the dark.
On the contrary, they are more like the stars -
always there but hidden by the daylight.

A characteristic extract from the same book:

Death loses its horror when someone dies having exhausted their life.
Have you lived your life?
Or has it lived you?
Have you chosen it?
Or has it chosen you?
Have you loved it?
Or have you regretted it?
This is what I mean when I ask if you have exhausted your life.
Have you consumed it?
Spend your life!
Do not leave behind any unlived life.

The great ones of literature speak with more laconic and poetic words:

Do not be afraid so much of death as of an inadequate life. (Brecht)

Let us leave to death nothing more than a ruined castle. (Kazantzakis)

I carry on reading, with inexhaustible curiosity, these medicine-men of the human tribe, I listen closely to their messages and send away all primeval fears. With the passage of time, I have come to realize that in the inescapable "absolute desert" we are accompanied by the words, the music and the images we cared to collect in life.

Rounding off, here's a Mind Experiment Yalom describes in his book and a song which keeps accompanying me for many years now:

Can you imagine your tears to have a voice?
Give voice to your tears!
What would they say?



Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος; - Is king Alexander alive?


Κοιτώντας με δέος τα καραβάνια των προσφύγων να παίρνουν τον αναπόφευκτο δρόμο της "Βαλκανικής Οδού", δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: 
Πού πήγαν οι Μεγάλοι; 
Εκείνοι οι άνθρωποι που στα σταυροδρόμια της ιστορίας έστεκαν σαν φάροι, αληθινοί βράχοι για να σπάνε πάνω τους τα κύματα της απελπισίας και να ξεθυμαίνουν... αυτοί που ανέρχονταν στο ύψος των περιστάσεων και ενέπνεαν τους λαούς να δημιουργούν αντί να καταστρέφουν...

Η ιστορία, δυστυχώς, δεν μαθαίνεται στα σχολεία, αλλά πολύ αργότερα, όταν το άτομο αποφασίσει να βρει τις ρίζες του, απαλλαγμένο από τις υποδείξεις και την μονομερή αντίληψη της καθεστηκυίας νοοτροπίας.

Το ιστορικό μυθιστόρημα είναι ένας σχεδόν μαγικός τρόπος να ξαναζωντανέψει το παρελθόν και, αδιαμφισβήτητα, αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για τον συγγραφέα, ο οποίος οφείλει να εντρυφήσει στις ιστορικές πηγές και να μείνει πιστός στα γεγονότα, βάζοντας φρένο στην ορμή της φαντασίας του.

source: pinterest.com

Τέτοια είναι η περίπτωση της Μαίρης Ρενώ. Διάβασα την τριλογία της για τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου πριν πολλά χρόνια και τη διαβάζω τώρα ξανά. Μέσα από το κείμενό της, ξαναζωντανεύει με πλήρη καθαρότητα εκείνο το φωτεινό πλάσμα που άφησε το ίχνος του στην ανθρώπινη ιστορία και που κομμάτια του υπάρχουν ακόμα στα κύτταρα αυτών που διασχίζουν σήμερα τα νερά μας σε αναζήτηση του δικού τους Αγίου Δισκοπότηρου.

Αλέξανδρος για μας - Ισκαντέρ για αυτούς - όλοι ξέρουμε ποιος ήταν !

source: Wikimedia Commons


Η Μαίρη Ρενώ έκανε το χρέος της και η "Αλεξανδριάδα της είναι ένα από τα πιο απροσδόκητα πρωτότυπα έργα τέχνης αυτού του αιώνα." Αναζητήστε το από τις Εκδόσεις Κάκτος και εμπιστευτείτε τη μελέτη της και τα λεπτομερή της σημειώματα στο τέλος κάθε τόμου, όπου εξηγεί τις ιστορικές πηγές και την έρευνά της.

ΤΟΜΟΣ Ι: Φωτιά από τον ουρανό

"Αφήγηση της ζωής ενός μικρού παιδιού 
που προοριζόταν να κατακτήσει τον αρχαίο κόσμο,
 μέχρι τα είκοσί του που αρχίζει η βασιλεία του." 

ΤΟΜΟΣ ΙΙ: Ο μικρός Πέρσης

"Αφηγείται τα τελευταία 7 χρόνια του Αλέξανδρου,
τις νικηφόρες επελάσεις του και την προσωπικότητα 
που έμελλε να αφήσει το σημάδι της στον κόσμο."

ΤΟΜΟΣ ΙΙΙ: Επιτάφιοι Αγώνες

"Ο Αλέξανδρος είναι νεκρός. Η φωτιά από τον ουρανό έσβησε.
Καθώς η φλογερή του παρουσία περνάει στον χώρο του μύθου,
οι επιτάφιοι αγώνες αρχίζουν με μεγάλο ανταγωνισμό."


Μερικά αποσπάσματα από την τριλογία:

"Με τον ήλιο που έγερνε προς τη δύση πίσω και τις σκιές των βουνών 
να σκοτεινιάζουν τα νερά της λιμνοθάλασσας, 
ένιωσε την ανάσα του πεπρωμένου, 
μια αλλαγή στην κίνηση του τροχού της μοίρας."

"Η αθανασία για τον άνθρωπο δεν είναι το να ζει για πάντα.
Αυτή η επιθυμία γεννιέται απ' τον φόβο.
Κάθε στιγμή ελεύθερη απ' τον φόβο, κάνει τον άνθρωπο αθάνατο."

"Η βασική αρχή του Αλέξανδρου:
ό,τι κάνεις, καν' το με μεγαλοπρέπεια."

"Είναι ωραίο να είσαι καθαρός από χρέη 
απέναντι στους ανθρώπους."

"Αυτός είχε επενδύσει στην αγάπη
και είχε κερδίσει."

Τι θα έκανε άραγε ο Αλέξανδρος σήμερα;


source: goodreads.com

Gazing in awe at the caravans of refugees taking the inescapable road of the "Balkan Route", I can't help wondering:
"Where have the Great ones gone?"
Those people who, at the crossroads of history, stood like beacons, real rocks for the waves of despair to crash on them and die down... those who rose to the occasion and inspired people to create instead of destroying.

History, unfortunately, is not learned in schools, but much later, when the individual decides to trace his/her roots, free from the instructions and the one-sided perception of established mentality.

Historical novels are an almost magical way to revive the past and, indisputably, pose a great challenge for authors, who owe to delve into the historic sources and stay faithful to the facts, putting a break on the momentum of their imagination.

Such is the case of Mary Renault. I read her trilogy on the life of Alexander the Great many years ago and I am reading it again these days. Through her writing, she breathes life, with all clarity, to that enlightened creature who left his mark on human history and whose traces are still there in the cells of all those who are crossing our waters today in search of their Holy Grail.

Alexander to us - Iskander to them - we all know who he was !

Mary Reanult paid her dues and her "Alexandriad is one of the most unexpectedly original works of art of this century". Seek it with Cactus Editions and trust her study and detailed notes at the end of each volume, where she explains her historic sources and research.

VOLUME I: Fire from heaven

"Narration of the life of a small child 
destined to conquer the ancient world,
until his 20s, when his reign began."

VOLUME II: The Persian Boy

"Narration of the last 7 years of Alexander,
his victorious campaigns and his personality
that was meant to leave his mark."

VOLUME III: Funeral Games

"Alexander is dead. The fire from heaven has gone out.
As his fiery presence passes on to the region of legend,
the funeral games commence 
with great competition."

A few extracts from the trilogy:

"With the sun setting to the west behind
and the shadows of the mountains
obscuring the waters of the lagoon, 
he felt the breath of destiny,
a change in the turning of the wheel of fate."

"Immortality for man is not to live forever; 
this desire is born out of fear.
Every moment free of fear is what makes man immortal."

"Alexander's foundamental principle:
whatever you do, do it with grandieur."

"It is nice to be free of debts before your fellow men."

"He had invested in love
and he had won."

I wonder what Alexander would do today...

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

Βιβλία σε Αέναα Ταξίδια - Books on Perpetual Journeys

Η λέξη "ταξίδι" ήταν πάντα στο μυαλό μου συνδεδεμένη με το νερό, παρόλο που είμαι στεριανή. 
Η εικόνα που κυριαρχεί είναι ποταμόπλοια να ανεβοκατεβαίνουν ήρεμα, πράσινα νερά, να σταματούν σε ξύλινες αποβάθρες και να συνεχίζουν το ταξίδι τους πάνω-κάτω στον ποταμό... όπως αυτά στον ποταμό Μαγκνταλένα του Μάρκες.

Ίσως γι'αυτό η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου ταξιδεύει σε Κανάλια και τα Βιβλία Που Ταξιδεύουν σταματούν στους Σταθμούς για να αλλάξουν χέρια, χωρίς να εγκαταλείπουν το ποταμόπλοιο που θα τα κουβαλάει μαζί του στο αέναο πηγαινέλα του.



Στέλνοντας το βιβλίο "Ιμαρέτ" του Γιάννη Καλπούζου στον Επόμενο Σταθμό, η Δήμητρα γράφει, συνοδεύοντας τα λόγια της με αυτή την υπέροχη φωτογραφία:

Σκιάθος, 9/3/2016

Με μεγάλη χαρά έλαβα ένα από τα βιβλία που ταξιδεύουν, από την Ινώ.

Είναι εξαιρετική και πρωτότυπη η ιδέα σου, αγαπημένη Βασιλική,  να μοιράζεσαι τα βιβλία που διάβασες και σε συντρόφεψαν κάποιο διάστημα της ζωής σου,  με άλλους ανθρώπους  και αυτό να γίνεται η αφορμή σε κάθε σταθμό να γεννιούνται σκέψεις , εικόνες, συναισθήματα , ιδέες.

Το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου, «Ιμαρέτ, στη σκιά του ρολογιού», με ταξίδεψε σε μία μακρινή εποχή που, παρά τις μεγάλες εντάσεις  και ανατροπές, η συμβίωση των ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτισμούς και με διαφορετική θρησκεία και συνήθειες κυλούσε ειρηνικά. Υπήρχαν βέβαια όπως πάντα και παντού και οι ακραίοι και  οι φανατισμένοι .

Μέσα από τη ζωή του Νετζίπ  και του Λιόντου, του Τούρκου και του Έλληνα, βλέπουμε, εκτός από την αξία της πραγματικής και βαθιάς φιλίας τους ,τη ζωή μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας .

Ο παππούς  Ισμαήλ, ο σοφός παππούς που έλεγε αλήθειες και νουθετούσε: 
«Ένα Ιμαρέτ είναι η γη που τους χωρά όλους.»

Πόσο επίκαιρο είναι σήμερα το μήνυμα που ο σοφός παππούς διακήρυττε!

___________________________________________________

The word "journey" in my mind has always been connected with water, although I am a landswoman. The picture that prevails is that of river boats going up and down the tranquil, green waters, making their stops at wooden docks and continuing their joureny up and down the river... like the ones on river Magdalena in Marquez.

Perhaps that's why my Free Library travels on Canals and the Travelling Books stop at Stations in order to change hands, without ever leaving the river boat which will always carry them along 
on its perpetual going and coming.

Passing the book "Imaret" by Yiannis Kalpouzos on to the Next Station, Dimitra writes, accompanying her words with this marvellous photograph:

Skiathos, 9/3/2016

It was with great joy that I received one of the travelling books, from Ino.

It is an excellent and original idea of yours, dear Vassiliki, to share the books you have read and have accompanied you for some period of your life, with other people and this becomes the springboard in every station for thoughts, images, emotions and ideas to be born.

The book by Yiannis Kalpouzos, “Imaret, in the shadow of the clock tower”, travelled me to a distant era where, despite the great tensions and overturns, people from different cultures and different religion and habits lived in peace together. There were, of course, as in all places and all times, those fanatics and extremists.

Through the lives of Netzip and Liondos, the Turk and the Greek, we witness not only the value of their true and deep friendship, but the life of a multi-cultural society.

Grandpa Ismael, the wise old man, who spoke the truth and advised:
“The world is just an Imaret that has room for us all.”

How timely is the message that the wise old man preached!

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Ταξιδεύοντας τις ιδέες - Free Library: Travelling ideas

Πριν 7 μήνες, όταν έβαλα σε εφαρμογή την Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης, δεν θα μπορούσα να φανταστώ τις προεκτάσεις μιας τέτοιας δράσης, ούτε φυσικά και τη μεγάλη απήχηση που θα είχε, όχι μόνο στον κύκλο των φίλων μου (που από αγάπη και μόνο θα δέχονταν να συμμετάσχουν), αλλά κυρίως σε ανθρώπους άγνωστους μέχρι σήμερα, από όλα τα μέρη της χώρας μας και του εξωτερικού.

Λένε πως μια ιδέα πρέπει να περάσει καιρός για να δεις αν είναι επιτυχημένη ή όχι - και αυτό είναι αλήθεια, γιατί μόνο η διάρκεια είναι το αλάνθαστο κριτήριο σε πρακτικές που δεν έχουν προηγούμενο μέτρο σύγκρισης. Όμως, όταν κάτι αφήνει ωραία αίσθηση στην καρδιά - μια ηρεμία ότι κάνεις το σωστό -  τότε ο χρόνος έρχεται απλά για να αποδείξει το αυτονόητο.

Έτσι αισθάνομαι - ότι μέσα από τις λέξεις των βιβλίων, που με κόπο και χαρά (και χρήματα) και χρόνο μάζευα για πολλά χρόνια, επικοινωνώ με ανθρώπους του είδους μου - αυτούς που δεν αφήνονται τόσο εύκολα στην ευκολία των καιρών μας, αυτούς που επιμένουν να αντιστέκονται στην ταχύτητα και το "χρονολόγιο" μιας ανελεύθερης κοινωνίας, όπου οι λέξεις δεν σημαίνουν τίποτα και οι ανθρώπινες σχέσεις περιορίζονται σε αλληλοεπιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα  και μια απέραντη μοναξιά. 

Τα Κανάλια μου σ' αυτό το εγχείρημα στάθηκαν βράχοι! Η Ινώ και η Δέσποινα έδωσαν υπόσταση στο Ταξίδι των Βιβλίων, αφιερώνοντας χρόνο για να διαβάσουν, να σχολιάσουν, να αναλογιστούν τον Επόμενο Σταθμό, να δώσουν ζωή σ' αυτή την Ιδέα. Επίσης, κατέθεσαν τις δικές τους ιδέες: το τετράδιο που συνοδεύει τα βιβλία ήταν ιδέα της Ινώς - η προσθήκη της πόλης του Επόμενου Σταθμού ήταν σημερινή ιδέα της Δέσποινας. 

Δεν μπορώ παρά να νιώθω ευτυχής ( με την βαθιά έννοια της λέξης - ότι προσφέρεις και αυτή η προσφορά σού επιστρέφεται με "τόκο"), και περισσότερο βέβαιη από ποτέ ότι στο δρόμο της ζωής, αργά ή γρήγορα, θα συναντηθείς με τους ομοίους σου.


Η Δέσποινα γράφει:


Η Γυναίκα της Πρώτης Σελίδας
Της Αίσέ Κουλίν

Θύελλα; Μελτεμάκι; Αύρα;

Μια γυναίκα με τα άπειρα πρόσωπα της θάλασσας… μια γυναίκα που δεν χωρούσε πουθενά κι όμως ήταν παντού γεμίζοντας τον χώρο, τον χρόνο, την σκέψη των γύρω και κοντά της… μια γυναίκα που έζησε πάμπολλες ζωές σε μία, που βίωσε όλη την γκάμα των αισθημάτων, που αξιώθηκε την λατρεία…

Πλησιάζει η Γιορτή της Ημέρας της Γυναίκας κι αναρωτιέμαι πόσες γυναίκες έχουν αφήσει, ή, καλύτερα, σε πόσες γυναίκες έχει επιτραπεί να φτιάξουν και ν’ αφήσουν τέτοια σφραγίδα… η Αϊλήν άνοιγε, έφτιαχνε δρόμους, δεν περίμενε να φτιαχτούν… και μετά περπατούσε αγέρωχη γνωρίζοντας την συνεισφορά της…

Πόση φαντασία έχει η ζωή!

‘Όλα του κόσμου τα καλά’ σ’ ένα κορίτσι και μάλιστα γεννημένο στην Τουρκία of all places – το λες και καπρίτσιο της μοίρας, το λες κισμέτ

Ένα μυθιστόρημα για μια ζωή ‘σαν μυθιστόρημα’ ή ‘πόσες ζωές χωρούν σε μία μόνον’…

Αδυνατώ να κατανοήσω το τι σήμαινε να συνυπάρχεις με μια τέτοια προσωπικότητα, for better or for worse – υποθέτω πως όσο θα την επιθυμούσα για σύμμαχο, άλλο τόσο ισχυρή αντίπαλος θα ήταν…

Αδυνατώ, ομοίως, να αντιληφθώ την ανάγκη της να βρίσκεται μαζί με κάποιον άντρα, κατά προτίμηση σύζυγο – ό,τι κ να σήμαινε αυτό για κείνην… για κάποιον λόγο, μου βγαίνει πιο εύκολο να συνταυτιστώ με τους άντρες της, να τους συνδράμω, να τους συμπονέσω μετά το πέρασμα του οδοστρωτήρα Αϊλήν…

Αν και γυναίκα συγγραφέας, η γραφή μου φάνηκε πολύ matter-of-fact, ίσως λόγω της δημοσιογραφικής της ιδιότητας – με ξένισε στην αρχή: ποιος ξέρει τι περίμενα από μια Τουρκάλα συγγραφέα… στη συνέχεια, συνήθισα, παρασύρθηκα και οι τελευταίες σελίδες με άφησαν on my toes παρόλο που ήξερα εξ αρχής την κατάληξη…

Παράξενο!

Ενώ ξεκίνησα το διάβασμα γνωρίζοντας πως επρόκειτο για βιογραφία – έχοντας διαβάσει το οπισθόφυλλο, στην πορεία βεβαιώνομαι πως έχω κάνει λάθος: αποκλείεται, δεν γίνεται νάχουν συμβεί όλα αυτά σε μια γυναίκα! Αλλά, πάλι, αναγνωρίζω γεγονότα, πρόσωπα… ε, ‘μυθοπλασία βασισμένη σε ιστορικά γεγονότα’, επιμένω… μέχρι που, κάπου στη σελίδα 350, αξιώνομαι να δω τυχαία τις φωτό στο τέλος του βιβλίου – άρα, ΗΤΑΝ αληθινή ιστορία! Σαν ψέμματα…

Η Βασιλική δείχνει ν’ αγαπά τα μεγάλα πολυπρόσωπα μυθιστορήματα, αφού έτσι δίνεται η δυνατότητα στον/ στην συγγραφέα να πλάσει τους ήρωες και τις ηρωίδες, να τους αγαπήσει, να τους ολοκληρώσει, να τους φτάσει όσο ψηλά ή χαμηλά επιλέξουν – σπουδαίο προνόμιο να δύνασαι ν’ απολαύσεις το ξετύλιγμα του χρόνου! Αλλά και η ευθύνη μεγαλύτερη: να σεβαστείς την έννοια του χρόνου μιας και μειώνονται οι δυνατότητες δικαιολογίας ή διαφυγής…

Η Ιωάννα, φίλη από το Πανεπιστήμιο, στην Αθήνα, είναι η επόμενη που θα γνωριστεί με την Αϊλήν… πανεύκολη επιλογή: διαβάζει πολύ, φτάνει βαθιά και οι αισθητήρες της πάντα ευαίσθητοι… επιπλέον, ζει στην Αλεξανδρούπολη πια, επισκέπτεται την γείτονα χώρα συχνά και δεν δείχνει να την χορταίνει… μάλιστα, εδώ και καιρό εντρυφεί στην τουρκική γλώσσα, έχει φίλους Τούρκους… μιλά για την Πόλη με λατρεία, πάντα..

Μαζί της πρωτοταξίδεψα εκεί, οπότε δικαιωματικά η σκυτάλη είναι δική της!

Ιωάννα, enjoy!

Βασιλική, Ευχαριστώ!

Δέσποινα, Βόλος, 5/ 03/ 2016


The Bookshop, by Anton Pieck, 1930

Seven months ago, when I put the Idea of the Free Library in motion, I could neither have foreseen the ramifications of such an action, nor, as is natural, the great acceptance it would have, not only in my circle of friends (who would accept to participate out of love), but mostly to people unknown to me till today, from all parts of our country and from abroad.

They say that it takes time to see whether an idea is successful or not - and that is true, because the only infallible criterion in practices without prior measure of comparison is duration in time. Yet, when something leaves a nice feeling in the heart - a peacefulness that comes from doing the right thing - then, time comes only to prove the self-obvious.

This is how I feel - that, through the words of books, which I have collected over the years with labour and joy (and money) and time, I am communicating with people of my kind - those ones who do not surrender so easily to the ease of our times, those who insist on resisting to the speed and the "timeline" of an unfree society, where words have no meaning and human relationships are restricted to interactions through the social media and an immense loneliness.

My Canals in this venture have proven to be rock solid! Ino and Despina gave life to the Journey of Books, dedicating time to read, to comment, to consider the Next Station, to breathe air to this Idea. Also, they have deposited their own ideas: the notebook that accompanies the books was Ino's idea - the addition of the city of the Next Station was Despina's idea just today.

I cannot but feel blessed (in the deep meaning of the word - that you offer and this offer is returned to you with "interest"), and more certain than ever that on the path of life you will , sooner or later, meet with your equals.



Despina writes:

The Woman of the Front Page
By Ayse Kulin

A storm? A yearly wind? A breeze?

A woman with the infinite faces of the sea… a woman that could fit nowhere and, yet, she was everywhere filling the space, the time the thoughts of those around and near her… a woman who lived multiple lives in one, who experiences all the gamut of feelings, who was fortunate with adoration…

As the celebration of the Woman’s Day is nearing, I wonder how many women have left, or, rather, how many women has been permitted to make and leave such a mark… Aylin opened, paved ways, did not expect to be made… and then she walked along them fully aware of her contribution.

How much imagination does life have!

“All the goods of the world” in a girl, born in Turkey of all places – you can call it a whim of fate, or kismet

A novel for a life “like a novel” or “how many lives can fit in just one”…

I cannot begin to grasp what it meant to co-exist with such a personality, for better or for worse – I guess the more I would have wanted her my ally, the stronger an opponent she would have been…

I, equally, fail to conceive her need to be with a man, preferably a husband – whatever this might have meant to her… for some reason, it seems to me easier to identify myself with her men, to assist them, to sympathize with them after the passing of the road-roller Aylin

Although a woman author, the writing seemed to me very matter-of-fact, perhaps due to her journalistic capacity – it felt odd in the beginning: who knows what I expected from a Turkish write… later, I got used to it, got carried away and the last pages left me on my toes although I knew from the start how things would end up.

Odd!

Even though I began reading knowing that it was a biography – having read the back cover, on the way I am sure that I have made a mistake: there’s no way, it is impossible for all these to have happened to one woman! Still, again, I recognize the facts, the faces… well, “fiction based on historical facts” I insist… until, somewhere on page 350, I happen to see the photos at the end of the book – so, IT WAS a true story! Like a fairytale…

Vassiliki seems to love voluminous multi-character novels, since in this way the author gets the chance to mould heroes and heroines, love them, complete them, get them to choose how high or low they will reach – a great privilege to be able to savour the unfolding of time! But the responsibility is equally heavy: to respect the notion of time since the potential for excuses or evasion are dwindling.

Ioanna, a friend from the University in Athens, is next to meet Aylin… too easy a choice: she reads a lot, reaches deep and her sensors are always sensitive… plus, she lives in Alexandroupoli now, frequently visits the neighbouring country and she seems not to get enough of it… as a matter of fact, for quite some time now she indulges in the Turkish language, has Turkish friends… speaks of Istanbul with adoration, always…

Together with her I first travelled there, therefore, the scytale is rightfully hers!


Ioanna, enjoy!

Vassiliki, Thank you!

Despina, Volos, 5/ 3/ 2016