Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Μια Μυθωδία, παρακαλώ! - One Mythodea, please!


Ο αττικός ουρανός εκείνο το βράδυ πλημμύρισε ήχους και φως.
Όσοι ήμασταν τυχεροί να ζήσουμε αυτή την εμπειρία
δεν νομίζω ότι θα την ξεχάσουμε ποτέ!
Καθισμένοι στα αιώνια μάρμαρα του Παναθηναϊκού Σταδίου,
30,000 άνθρωποι κοιτούσαμε έκθαμβοι σε γιγαντοοθόνη
τον μαγικό χορό κοσμικών εικόνων και ήχων.

Σε δύσκολες ώρες σαν κι αυτές που ζει η χώρα μας σήμερα,
γυρίζω εκεί, στην όμορφη συμμετρία τέτοιων στιγμών:
στις μουσικές του Βαγγέλη Παπαθανασίου
που συνεχίζουν να δίνουν αξία στον άνθρωπο
παρά την αναξιοπρέπεια των καιρών μας...


Μυθωδία - για την Αποστολή της NAΣΑ, 2001 Οδύσσεια στον Άρη

Στις 28 Ιουνίου 2001, το διαστημόπλοιο της ΝΑΣΑ
 έμπαινε σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Άρη.
Την ίδια μέρα, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου
παρουσίαζε τη Μυθωδία του στο κοινό,
μια χορωδιακή συμφωνία που έλαβε χώρα 
στον Ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα.
Ο Βαγγέλης όχι μόνο συνέθεσε τη μουσική, 
αλλά έγραψε και τους στίχους στα Αρχαία Ελληνικά.

Το θέαμα ήταν φαντασμαγορικό με 224 μουσικούς επί σκηνής:
τον συνθέτη, δύο αρπίστριες, την 75μελή Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου,
την 120μελή Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και
 τα ελληνικά Σύνολα Κρουστών Σείστρων και Τυμπάνων.

Στο βάθος, μια γιγάντια οθόνη προβολών έδειχνε εικόνες 
του πλανήτη Άρη από τη ΝΑΣΑ, σε συνδυασμό με στοιχεία 
από την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία. 
Μαγεία και μεγαλείο...


ΥΓ: Για πάντα συντονισμένη με τη μουσική του Παπαθανασίου για την ταινία Blade Runner...

________________________________________________

Mythodea - for the NASA Mission, 2001 Mars Odyssey

On June 28, 2001, NASA's spacecraft
was entering the orbit of planet Mars.
On that same day, Vangelis Papathanasiou
was presenting his Mythodea to the public,
a choral symphony which took place 
at the Ancient Temple of Olympian Zeus in Athens, Greece.
Vangelis not only composed the music, but also
wrote the lyrics in Ancient Greek.

The whole spectacle involved 224 musicians on stage:
the composer, two harpists,
 the 75-person London Metropolitan Orchestra,
the 120-person chorus of the Greek National Opera and 
Greek Percussion Ensembles Seistron and Tympanon.

In the background, a projection screen showed images
of planet Mars supplied by NASA, combined with elements
of Ancient Greek Mythology.
Magic and grandieur...

The Attic sky that night flooded with sounds and light.
Those of us fortunate enough to have lived that experience
will never forget it, I reckon!
Seated on the eternal marbles of the Panathenian Stadium,
30,000 people gazed in total amazement
at the mystical dance of cosmic images and sounds.

In rough times like the ones our country is currently experiencing,
I go back then, to the beautiful symmetry of such moments:
to the music of Vangelis Papathanasiou
that continue to give value to man
despite the indignity of out times...


PS: Forever in sync with Vangelis Blade Runner music...
        


Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: 7ο Ταξίδι - Free Library: 7th Journey



Τίτλος: Ιμαρέτ
Συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος


Άλλο ένα βιβλίο των ραφιών μου αφήνει το Κανάλι 1 - Ινώ
για τον Πρώτο του Σταθμό, εγκαινιάζοντας το 7ο Ταξίδι

Εύχομαι το ταξίδι του να είναι μακρύ και συναρπαστικό!

Ευχαριστώ την Ινώ - το ακάματο Κανάλι μου σ' αυτή την Ιδέα,
για τον ενθουσιασμό  και το πάθος της.


Η Ινώ γράφει (σ' ένα εξαιρετικό συνοδευτικό κείμενο):

Άρτα 1854

Μια πόλη, τρεις φυλές. Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι. Κάθε φυλή ένας ξεχωριστός κόσμος με κώδικες και κανόνες.

Τρία ποτάμια που η μοίρα τα ’φερε να ενωθούν και κοινή πορεία να΄χουν.

Μα κάθε ποτάμι οφείλει να γνωρίζει τις πηγές του. Πίσω να κοιτάζει να οπλίζεται και να μαθαίνει. Ύστερα να οραματίζεται το μέλλον κοιτώντας πάντα μπροστά, γιατί κάποτε ο κύκλος θα κλείσει, σαν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Έτσι προστάζει το κισμέτ…

Δυστυχώς οι φυλές είναι όπως το λάδι με το νερό. Να γίνουν ένα δεν μπορούν. Κάποιος πρέπει να ’ναι από κάτω. Και το λάδι το είχαν οι μουσουλμάνοι.

Μα επειδή η ζωή γράφεται σε χρόνο παρόντα, έπρεπε να αφήσουν στο πλάι  πάθη, μίση, έχθρες, διαμάχες, διαφορές και να συμπορεύονται χωρίς να βάζουν ετικέτες.
Εγώ και ο “άλλος’’…

Η εικόνα του “άλλου’’ δεν κατάφερε να γίνει εμπόδιο σε μια μεγάλη φιλία ανάμεσα σε έναν  Έλληνα και έναν Τούρκο. Ακόμη κι όταν το νερό της Οθωμανικής  αυτοκρατορίας στέρεψε, και ο κατακτητής κατακτήθηκε από τον δούλο του, οι δυο φίλοι ήπιαν μαζί τις τελευταίες σταγόνες.

Τα ποτάμια κυλάνε παρασύροντας όλους σ’ έναν δρόμο.

Τα ρολόγια χτυπάνε δείχνοντας σε όλους τον χρόνο.

Οι άνθρωποι πορεύονται ξέροντας  καλά πως  τα πάθη , τα λάθη, η γλύκα και η πίκρα της ζωής, την ίδια γεύση αφήνει σε όλες τις φυλές.

Οι δυο κόσμοι γίνονται ένας. Ίδια μοιρασιά  στη χαρά και στη θλίψη. Οι ψυχές το ίδιο χαίρονται ή ματώνουν . Η ζωή είναι ίδια, είτε κάτω από τη σκέπη του Θεού, είτε  κάτω από τη σκέπη του Αλλάχ!

Όλοι έχουν τη θέση τους στο Ιμαρέτ των Θεών…

Υ.Γ.  Το εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη  Καλπούζου,  προσφέρει ιστορική γνώση, συγκίνηση, τρυφερότητα και έντονο προβληματισμό για τις σχέσεις ανθρώπων και λαών.
Έκανα ένα υπέροχο ταξίδι στο παρελθόν και μια  γνωριμία με τον παππού Ισμαήλ, που σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη! Ευχαριστώ θερμά τον συγγραφέα, όπως  και τη Βασιλική για την παραχώρηση του συγκεκριμένου βιβλίου!
                                                                                                             Μπραϊνώ  Μαθηνού                                                                                   20/2/2016


Title: Imaret
Author: Yiannis Kalpouzos


One more book of my shelves is leaving Canal 1 - Ino
for its First Station, inauguarating the 7th Journey

May its journey be long and exciting!

I thank Ino - my infatiguable Canal in this Idea,
for her enthusiasm and passion.

Ino writes (in an exceptional accompanying text):

Arta, Greece 1854 A.D

One city, three races. Greeks, Turks, Jews. Each race one separate world with codes and rules.

Three rivers which fate decided to unite and have a common route.

Still each river ought to know its sources, to look back, to build armour and learn. Then it ought to envisage the future, always looking forward, because sooner or later the cycle will close, in the fullness of time. So orders the kismet…

Unfortunately races are like oil and water. They cannot be one. One has to be at the bottom. And the oil belonged to the Muslims.

But because life is written in present time, they had to leave aside passion, hatred, hostility, conflict, dispute and walk together without putting labels.
Me and the “other”…

The idea of the “other” could not stand in the way of a great friendship between a Greek and a Turk. Even when the water of the Ottoman Empire dried up, and the conqueror was conquered by his slave, the two friends drank the last drops together.

The rivers flow dragging everyone along one direction.

The clocks strike telling everyone the time.

The people go on fully aware that passions, mistakes, the sweetness and bitterness of life leave the same taste to all races.

The two worlds become one. The same share in joy and sorrow. The souls rejoice or bleed the same way. Life is the same, whether under the roof of God or that of Allah!

All people have their place in the Imaret of Gods…

P.S. This outstanding book by Yiannis Kalpouzos offers historical knowledge, emotion, tenderness and deep speculation on the relations between men and people.
I had a wonderful journey to the past and made the acquaintance of grandpa Ismael, which will definitely remain unforgettable! I warmly thank the writer, as well as Vassiliki for giving me the specific book!

Braino Mathinou

20/2/2016

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Καλό ταξίδι, κύριε Έκο! - Have a good journey, Mr. Eco!

source: www.italymagazine.com

Γνώρισα τον Ουμπέρτο Έκο, όπως και πάρα πολλοί άλλοι ανά τον κόσμο, κάπου στη δεκαετία του '80, όταν όλοι μιλούσαν για ένα νέο μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε και ήταν τόσο διαφορετικό από οτιδήποτε είχαμε διαβάσει έως τότε. 

Η αλήθεια ήταν ότι "Το όνομα του Ρόδου" σημάδεψε την εποχή του, αλλά και την μετέπειτα, ακριβώς γιατί μιλούσε για πράγματα άγνωστα στους περισσότερους. Επίσης, αλήθεια είναι ότι δημιούργησε ένα νέο λογοτεχνικό είδος με φανατικούς οπαδούς σε όλο τον πλανήτη. Προσωπικά, το λάτρεψα!

Το περίεργο είναι ότι ο κύριος Ουμπέρτο Έκο δεν ήταν καθόλου μυθιστοριογράφος. Υπήρξε μεγάλος Ιταλός γλωσσολόγος (Σημειολογία), φιλόσοφος και στοχαστής. Γνώριζε 5 γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και Αρχαία Ελληνικά. 

Φυσικά, υπήρξε όχι μόνο συγγραφέας και ακαδημαϊκός, αλλά ένας ακάματος αναγνώστης. Πριν δύο μέρες, όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, ανακάτεψα λίγο τα ράφια μου για να ξαναβρώ εκείνο το βιβλίο. Δεν ήταν εκεί. Πρέπει να χάθηκε κάπου στις διαδρομές μου από τότε...

Καλό ταξίδι σ' αυτόν τον οικουμενικό άνθρωπο...

source: en.wikipedia.org

"Όποιος δε διαβάζει, στα 70 του θα έχει ζήσει μόνο μία ζωή, τη δική του!
Όποιος διαβάζει, θα έχει ζήσει 5000 χρόνια:
ήταν εκεί όταν ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ,
όταν ο Ρέντσο παντρεύτηκε τη Λουτσία,
όταν ο Λεοπάρντι θαύμαζε το άπειρο...
Γιατί η ανάγνωση είναι μια αθανασία προς τα πίσω."

Ουμπέρτο Έκο (1932-2016)



I met Umberto Eco, like many, may others around the globe, at some point in the '80s, when there was a lot of talk around about a new novel in the market, one that was so very different from anything we had read so far.

The truth was that "The Name of the Rose" marked its time, and the one following it, exactly because it spoke of things unknown to most. Additionally, what is also true is that it created a new literary genre with dedicated fans all over the planet. I, personally, adored it.

The strange thing is that Mr. Umberto Eco was not a novelist at all. He was an Italian linguist (Semantics), a philosopher and a thinker. He knew 5 languages, among which Ancient Greek.

Of course, he had been not only an author and an academic, but an infatiguable reader. Two days ago, when his death became public, I searched through my shelves to find that book again. It was not there. It must have gone missing somewhere in my routes since then...

A good journey to that universal man...

"S/he who does not read, by the age of 70, will have lived only one life, their own!
S/he who reads will have lived 5000 years:
s/he was there when Cain killed Abel,
when Rencho married Lucia,
when Leoparti gazed at infinity in amazement...
Because reading is immortality backwards."

Umberto Eco (1932-2016)

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

eTwinning: Παροιμίες σε Δράση - Proverbs in Action

Our project logo

eTwinning project 2015-16

Τίτλος έργου: Οι Παροιμίες στην Ευρώπη
Συμμετέχουν: Δ2 τάξη (1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου)
Εκπαιδευτικοί: Μπραϊνώ Μαθηνού (δασκάλα), 
                                                 Βασιλική Παναγιωτέλη (Αγγλικής γλώσσας)
Συνεργαζόμενες χώρες: Ελλάδα (3 σχολεία), Ιταλία (2 σχολεία), 
Ισπανία (2 σχολεία), Σλοβενία, Ουκρανία, Ηνωμένο Βασίλειο

Δραστηριότητα Φεβρουαρίου:

Επιλογή παροιμιών που σχετίζονται με τη θεματολογία του μήνα (Φαγητά).
Οπτικοποίηση και δραματοποίησή τους.
Ανάρτηση στον συνεργατικό τοίχο του έργου στο Twinspace.



Project title: Proverbs in Europe
Participants: D2 class (1st Primary School of Skiathos, Greece)
Teacher participants: Braino Mathinou (class teacher), 
                                            Vassiliki Panagioteli (EFL educator)
Partner countries: Greece (3 schools), Italy (2 schools), 
                      Spain (2 schools), Slovenia, Ukraine, United Kingdom

February Task:

Selection of proverbs related to the subject matter of this month (Food).
Visualisation and dramatisation of those chosen.
Posting on the collaborative wall of the project on Twinspace.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Σκέψεις για τη Νέα Γενέθλια Χρονιά μου - Thoughts on my New Birth Year


Υψώνεις καθρέπτες μπροστά στους ανθρώπους
για να βλέπουν το πρόσωπό τους,
ή τους δίνεις νέα μάτια για να κοιτούν 
τον συνάνθρωπο με αυθεντικό ενδιαφέρον.

Δημιουργείς γερές μνήμες για να μη χάνονται
στη λήθη τα πεπραγμένα.
Δυνατές καρδιές - γερά μυαλά -ανάλαφρες ψυχές.

Ακούω τον παλμό της γης και συντονίζομαι
με τον χτύπο του σύμπαντος
και η καρδιά μου μαθαίνει να χτυπά μαζί τους.
Δένονται σε έναν κοσμικό χορό.

Να στέκουμε ψηλά παρ' όλες τις τρικλοποδιές.

Να μη γεμίσει η καρδιά από τον φθόνο και
τις κακές σκέψεις που κυκλοφορούν ελεύθερες στο σκοτάδι.

Να πέσει φως και να φυσήξει άνεμος
για να διώξει τις σκόνες και τις αράχνες της κλεισούρας.


Thank you, Leonard, so much for this song...

"Είναι μια ψυχή που δεν έχει χάσει την αθωότητά της, μπορεί να παίζει, να εκπλήσσεται, να με αγαπάει και να με δέχεται, χωρίς κριτική, όπως αγαπούν τα παιδιά. Από τότε που είμαστε μαζί κάτι έχει ανοίξει μέσα μου, άλλαξα, βλέπω τον κόσμο με άλλο τρόπο κι εγώ η ίδια αγαπώ τον εαυτό μου περισσότερο, γιατί τον βλέπω μέσα από τα μάτια του."
Πάουλα, Ιζαμπέλ Αλιέντε


You raise mirrors in front of people
so that they see their faces
or give them new eyes to see
their fellw man with authentic interest.

You create solid memories to keep deeds
from lapsing into oblivion.
Strong hearts - healthy minds - light souls.

I hear the pulse of the earth and synchronise myself
with the beat of the universe
and my heart learns to beat along with them
as they unite in a cosmic dance.

May we stand tall albeit all the trip-ups.

May our hearts not fill with envy
and the ugly thoughts that circulate freely in the dark.

May light fall and wind blow
to send away the dust and cobwebs of enclosure.


"He is a soul that has not lost his innocence, he can play, be surprised, love me and accept me, without judgement, like children do. Ever since we are together, something has opened up inside me, I've changed, I look at the world in a different way and I love myself more, because I see me through his eyes."
Paula, Isabel Allende

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Πάμε για έναν καφέ; - Shall we go for a coffee?

Source: pinterest.com

Μια συνηθισμένη, αλλά καθόλου απλή ερώτηση!

Πάμε για έναν καφέ;

...θέλω να πω, να μιλήσω για αυτά που με βαραίνουν
...θέλω να περάσω λίγο χρόνο μαζί σου χωρίς να σκέφτομαι, 
χωρίς να χρειάζεται να πιεστώ
...θέλω μόνο μια παρουσία δίπλα μου, 
γιατί μόνος-η μου θα ήταν παράξενο
...θέλω να μη γυρίσω σπίτι, να μην κάνω παρέα με τον εαυτό μου
...θέλω να σε πλησιάσω, να μάθω για σένα γιατί μ' ενδιαφέρεις
...θέλω να σε ακούσω, να ακουστώ, να συνδιαλλαγούμε, 
να παράγουμε ιδέες, να ανταλλάξουμε μυαλά.

Πόσες αποφάσεις έχουμε πάρει πάνω από ένα φλιτζάνι ή ποτήρι καφέ;
Πόσες αγάπες είδαμε να φεύγουν ή να έρχονται;
Πόση αμηχανία κρύφτηκε στις ζεστές γουλιές 
και στα δροσερά παιχνίδια με τα παγάκια και το καλαμάκι;

Είναι αλήθεια!
Ο καφές πράγματι λέει μια ιστορία 
κάθε φορά που φτάνει στα χείλη των ανθρώπων.

Bourtzi, Skiathos - coffee with a view

An ordinary yet not at all simple question

Shall we go for a coffee?

...I want to speak, talk about those that burden me in life
...I want to spend some time with you without thinking, 
without feeling pressed
...All I want is a human presence beside me,
because on my own it would seem weird
...I don't want to go home, to be with myself
...I want to reach out to you, to know you
because you interest me
...I want to listen to you, to be listened to,
to interact with each other, to produce ideas, to exchange minds.

How many decisions have we made over a cup or glass of coffee?
How many sweethearts have we watched leave or come?
How much awkwardness hid in the hot sips
or cool play with the icecubes and straw canes?

It's true!
Coffee does tell a story each time it reaches human lips.

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Η Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου - The Elegance of the Hedgehog

της Μυριέλ Μπαρμπερί / by Muriel Barbery

Πρόκειται για έναν λογοτεχνικό θησαυρό, ο οποίος ήταν κρυμμένος για πολλά χρόνια 
στα ράφια μου, πίσω από άλλα, πιο ογκώδη βιβλία.

Αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να το διαβάσω, αν και δεν ήξερα τίποτα 
για τη συγγραφέα και παρόλο που ο τίτλος μού ήταν λίγο απωθητικός.

Ανακάλυψα έναν αναπάντεχο θησαυρό!
Μη μπορώντας να το αφήσω από τα χέρια μου, 
για 3 μέρες ζούσα στους ρυθμούς των λέξεων της κυρίας Μπαρμπερί,
ανακαλύπτοντας την κομψότητα της γλώσσας, του ύφους 
και της Τέχνης του Λόγου που οδηγεί στην Ομορφιά -
- μακριά από τη μιζέρια της καθημερινότητας
και των κοινωνικών συμβάσεων.

Είναι από τα ωραιότερα διαβάσματα που έχω κάνει
την τελευταία δεκαετία.
Με δυσκολία επέλεξα κάποια αποσπάσματα για αυτό εδώ το κείμενο.
Όλο το βιβλίο είναι υπέροχο...

"Εγώ όμως κατάλαβα πολύ νωρίς πως μια ζωή περνάει μέσα σε απειροελάχιστο χρόνο, παρατηρώντας απλά τους ενήλικες γύρω μου, τόσο βιαστικούς, τόσο πιεσμένους από τον χρόνο, τόσο άπληστους για το τώρα ώστε δε σκέφτονται το αύριο...
Αλλά φοβόμαστε το αύριο, επειδή δεν μπορούμε να χτίσουμε το παρόν, λέμε στον εαυτό μας πως θα τα καταφέρουμε αύριο και το παιχνίδι είναι χαμένο..."

"Τι θα πει αριστοκράτισσα;
Μια γυναίκα που δεν την αγγίζει η χυδαιότητα, παρότι την περιβάλλει."

"Ας έχεις μία και μοναδική φίλη, αρκεί να την διάλεξες σωστά."

"Εκείνες τις μέρες, χρειάζεσαι απελπισμένα την Τέχνη. Ευελπιστείς διακαώς να επανασυνδεθείς με την πνευματική σου ψευδαίσθηση, επιθυμείς παθιασμένα κάτι που θα σε σώσει από το βιολογικό πεπρωμένο, ώστε να μην εκδιωχθούν από τούτο τον κόσμο η ποίηση και το μεγαλείο."

"Τότε ένιωσα ένα δυνατό συναίσθημα ευτυχίας. 
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντώ κάποιον, 
το πεπρωμένο του οποίου δεν είναι προβλέψιμο, 
που οι δρόμοι της ζωής παραμένουν ανοιχτοί γι' αυτόν, 
κάποιον γεμάτο φρεσκάδα και πιθανότητες."

Είμαι ευγνώμων στη συγγραφέα ειδικά για το τελευταίο απόσπασμα. Κατάφερε με λίγες μόνο λέξεις να περιγράψει έναν κόσμο που μάταια πάλευα να εξηγήσω...


It is about a literary treasure, which remained hidden for many years 
on my shelves, behind other, more voluminous books.

I decided that it was time for me to read it, although I knew nothing 
of the author and the title seemed a little repelling.

I discovered an unexpected treasure!
Not being able to put it down, I spent 3 days
living by the beat of Madame Barbery's words,
rediscovering the elegance of the language, the style
and the Art of Words which leads to Beauty -
far from the misery of everyday life
and social conventions.

It is one of the most marvellous readings I have done
this past decade.
It was with difficulty that I chose a few extracts for this article.
The whole of the book is beautiful...

"However, I realised too early that a life passes by in infinitesimal time, 
only by observing the adults around me, always being in such a haste, 
under such pressure from time, 
so greedy for the present that they cannot think of tomorrow...
But we are afraid of tomorrow, because we can't build the present, 
so we tell ourselves that we will make it happen tommorrow and the game is lost..."

What is a lady of class?
A woman not touched by vulgarity, despite being surrounded by it."

"It doesn't matter having one sole friend, as long as you have chosen her wisely."

"Those days, you are in desperate need of Art. You fervently seek to reunite with your spiritual illusion, you passionately long for something that will save you from your biological destiny, so that poetry and grandeur are not evicted from this world."

"It was then that I felt a powerful sentiment of happiness. 
It is the first time in my life that I meet someone, 
whose destiny is not predictable, 
whose roads of life remain open for them, 
someone filled with freshness and potential."

I am grateful to the author particularly for this last extract. In only a few words she managed to describe a world I strove in vain to express...


Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

eTwinning: Δημιουργική Ανάγνωση - Creative Reading




Στα πλαίσια του έργου για τη σχολική βιβλιοθήκη, όλα τα σχολεία-συνεργάτες δουλέψαμε πάνω στη δραστηριότητα "Δημιουργική Ανάγνωση": διαβάσαμε αλυσιδωτά την παρακάτω ιστορία.
Στο βίντεο που ακολουθεί, οι μαθητές του σχολείου μας (Στ'1 - 1o Δημοτικό Σκιάθου) διαβάζουν το τέλος της ιστορίας.

 ΤΟ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑΚΙ ΤΟΥ ΛΟΡΕΝΖΟ
της Ιζαμπέλ Καριέρ

Πρόκειται για μια ιστορία με ελαφρώς διαφορετικούς ανθρώπους
που αντιμετωπίζουν προβλήματα ή εμπόδια στην καθημερινή τους ζωή.
Όταν εμείς βλέπουμε μόνο τις διαφορές, 
τότε αυτές μετατρέπονται σε αρνητικά πράγματα,
και υψώνονται ανάμεσα στους ανθρώπους τείχη,
τα οποία δεν μας επιτρέπουν να δείξουμε έναν καλύτερο εαυτό.

Ευχαριστώ όλους τους συνεργάτες αυτού του έργου - τη Ρενάτα, τη Ντορότα και τον Λούις -  για τις υπέροχες ιδέες τους και την ενθάρρυνσή τους.



In the context of the project for the school library, all school-participants worked on the activity "Creative Reading": we chain-read the following story. 
On the video, the pupils of our school 
(6th grade - 1st Primary of Skiathos, Greece) are reading the end of the story. 

LORENZO’S SAUCEPAN
by Isabelle Carrier 

Lorenzo´s saucepan is a tale about slightly different people 
who find certain problems or barriers in their daily lives. 
When we only see the differences, 
they turn into negative things,
 and then walls are built among people
which we don’t let us bring out our better selves.

I thank all partners of this project - Renata, Dorota and Luis - for their wonderful ideas and encouragement!

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Άλλο ένα βιβλιο-ταξίδι ξεκινά - Free Library: One more book-journey begins


Άλλο ένα βιβλίο αφήνει τη βιβλιοθήκη μου και μπαίνει στο Κανάλι 1 
για την ελεύθερη διαδρομή του στον κόσμο.


Τίτλος: Ιμαρέτ
Συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος

Το βιβλίο ξεκινά με έναν χάρτη - τον χάρτη μιας πόλης.
Πάντα μου άρεσαν τα βιβλία που αρχίζουν
τοποθετώντας τον αναγνώστη στον τόπο και τον χρόνο της ιστορίας.

Διαβάζω το οπισθόφυλλο: Άρτα 1854
Κοιτάζω ξανά τη φωτογραφία στο εξώφυλλο.
Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω στον κόσμο του -
έναν κόσμο που ήδη ξέρω ότι είναι γνωστός του DNA μου.

Διαβάζω την αφιέρωση με τα ωραία, καλλιγραφικά γράμματα
στην πρώτη σελίδα...

Μα, καλά...; 
Αφήνω να φύγει ένα βιβλίο που μου χαρίστηκε με τόση αγάπη;
Στάθηκα να το σκεφτώ λίγο...
μα, όσο κι αν το ανάλυσα, η απόφασή μου δεν άλλαξε.

Ακριβώς επειδή ξεχειλίζει από αγάπη,
ακριβώς γι' αυτό θέλω να το αφήσω ελεύθερο...

"Μυστήριο τρένο είσαι!"
που θα έλεγε και κάποιος που μάλλον με ήξερε καλά...


One more book is leaving my library to enter Canal 1
for its free ride in the world.

Title: Imaret
Author: Giannis Kalpouzos

The book begins with a map - the map of a city.
I have always been fond of books that start
by putting the reader on the time and place of the story.

I read on the back cover: Arta 1854
I look again at the photo on the front cover.
I open the door and enter its world -
a world that I already know is familiar to my DNA.

I read the dedication with the beautiful, calligraphic handwriting
on the first page...

But, wait...!
Am I letting go of a book given to me with so much love?
I stopped to think about it for a while...
yet, as much I analysed it, my mind would not change.

It was precisely because it was brimming with love, 
precisely for this that I wish to let it free...

"You are some weird type!"
would say someone who possibly knew me rather well...

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

eTwinning: Το Θέατρο στην Τάξη - Classroom Theatre


eTwinning project 2015-16

Τίτλος έργου: Η Βιβλιοθήκη στο σχολείο
Συμμετέχουν: Στ1 και Στ2 τάξεις (1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου)
Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Βασιλική Παναγιωτέλη (Αγγλικής γλώσσας)
Συνεργαζόμενες χώρες: Ελλάδα, Ισπανία, Πολωνία (2 σχολεία)



Δραστηριότητα Φεβρουαρίου:

Είχαμε να επιλέξουμε μια σκηνή από ένα διάσημο βιβλίο 
και να το αποδώσουμε θεατρικά.
Επιλέξαμε το "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" του Σαίξπηρ 
(από το βιβλίο Αγγλικών της 6ης Δημοτικού).

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Αρχαία Ελλάδα.
Στο Βασίλειο των φανταστικών πλασμάτων, ένα άτακτο ξωτικό - ο Πακ -
αποφασίζει να κάνει μια φάρσα στους ανθρώπους 
που βρίσκονται στο μαγικό δάσος 
αυτό το βράδυ του καλοκαιριού...
...να ρίξει στα μάτια τους τον χυμό από το μαγικό λουλούδι
για να ερωτευθούν το πρώτο πλάσμα που θα αντικρίσουν
μόλις ξυπνήσουν το πρωί...

Οι μαθητές μας αντάλλαξαν ρόλους, απέδωσαν το κείμενο 
χωρίς καθόλου σκηνοθετική καθοδήγηση 
κι έφτιαξαν μόνοι τους τα χάρτινα καπέλα και τα στέμματα  
για να ξεχωρίζουν στη σκηνή.

Εγώ, απλά, κατέγραψα τις σκηνές και επιμελήθηκα τα βίντεο.
Είμαι ιδιαίτερα περήφανη για τα υπέροχα Αγγλικά τους και
τους ευχαριστώ για τη συνεχή προσπάθειά τους στο πρόγραμμα
και για το συνολικό έργο τους στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας.


 Take 1


 Take 2

Project title: The Library in the school
Participants: both classes of the 6th Grade (1st Primary School of Skiathos)
Supervising teacher: Vassiliki Panagioteli (EFL educator)
Partner countries: Spain, Greece, Poland (2 schools)



February task:

We had to choose a scene from a famous book
and perform it on stage.

We chose "Midsummer Night's Dream" by Shakespeare
(from our 6th grade English coursebook).

The story is set in Ancient Greece.
In the Kindom of imaginary creatures, a naughty sprite - Puck -
decides to play a trick on the people who are 
in the magic forest this summer night...
...to throw onto their eyes the juice of the magic flower
so that they will fall in love with the first creature they see 
when they wake up the next morning...

Our pupils exchanged roles, performed their parts 
without any directing guidance
and made the paper hats and crowns themselves
in order to distinguish among each other on stage.

I simply recorded and edited the videos.
I am particularly proud of their marvellous English and 
I thank them for their continuous effort in this programme
and for their total work in our school library.