Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Η Ώρα του Ζοζέ Σαραμάγκου - The Time for José Saramago


Source: https://
grupoespiritaisladelapalma.
wordpress.com
Ανακάλυψα τον Ζοζέ Σαραμάγκου πολύ αργά και η γνωριμία μας ήταν δύσκολη. Σε μια έμπνευση της στιγμής, αποφάσισα να αγοράσω το βιβλίο του συγγραφέα με το κακόηχο όνομα και να ανακαλύψω τι ήταν αυτό που τον ξεχώρισε για να βραβευτεί με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Δύσκολος, πολύ δύσκολος... σε προκαλούσε να του γυρίσεις την πλάτη - με την εξωφρενική έλλειψη σημείων στίξης, χρήσης κεφαλαίων, οποιουδήποτε κανόνα διευκόλυνσης της ανάγνωσης - κι όμως, με μια μαγική σχεδόν δύναμη στο λεξιλόγιο και τη σύνταξη. Χάθηκα στις προτάσεις του που πολλές φορές ξεπερνούσαν σε μήκος και τη μια σελίδα, ψάχνοντας  να βρω το νήμα σ' αυτόν τον λαβύρινθο που με μαεστρία έχτιζε γύρω μου, καθώς πάλευα να μην εγκαταλείψω...

Αυτό ήταν το τεστ που έπρεπε να περάσεις για να σου επιτρέψει ο κύριος Σαραμάγκου να μπεις στον κόσμο του και, πιστέψτε με, ήταν το ωραιότερο ταξίδι της ζωής μου παρέα με έναν απαιτητικό, μα τόσο υπέροχο φίλο.

Έτρεξα να αγοράσω όλα του τα βιβλία - δεν νομίζω ότι μου ξέφυγε κανένα - και άρχισα να τον διαβάζω με μανία. Μου άλλαξε τη ζωή, μπορώ να το πω με ειλικρίνεια. Ήταν ένα από τα σταυροδρόμια μου και τώρα, όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα, όταν η ζωή φέρνει εμπόδια, όταν η καθημερινότητα γίνεται βαριά,... τότε επιστρέφω στα βιβλία του και τον διαβάζω ξανά και ξανά...

Παρόλο που έφυγε από αυτή τη ζωή πριν πέντε χρόνια, για μένα θα είναι πάντα ένας φάρος, ένας από τους λόγους, όχι μόνο για να διαβάζεις, αλλά για να χαίρεσαι που έζησες.


"Η έρημος δεν είναι αυτό που κοινότυπα σκεφτόμαστε, 
έρημος είναι τα πάντα απόντων των ανθρώπων, 
και ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι σπάνιο 
να συναντήσει κανείς έρημο θανάσιμη 
στο μέσο του πλήθους."

"Ως γνωστόν, τις λέξεις που προφέρονται από καρδιάς
δεν υπάρχει γλώσσα να τις αρθρώσει,
τις συγκρατεί ένας κόμπος στον λαιμό
και μόνο στα μάτια διαβάζονται."

The desert is not what we common think,
the desert is everything in the absence of people,
and let's not forget that it's not rare
one to come upon a deadly desert
in the middle of a crowd."

"As known, the words that are spoken from the heart
there is no language to utter,
they are stuck as a lump in the throat
and can only be read in the eyes."


I discovered Jose Saramago too late and our acquaintance was hard. In the spur of the moment, I decided to buy a book by the author with the ill-sounding name and discover what it was that distinguished him so as to be awarded with the Nobel Prize for Literature.

Difficult, very difficult... he was challenging you to turn your back at him - with the outrageous lack of punctuation, use of capital letters, any rule whatsoever to ease reading - and, still, with an almost magical power in vocabulary and syntax. I got lost in his sentences, many of which exceeded one page in length, looking for the string in this labyrinth he was masterly building around me, as I was struggling not to give up...

This was the test you had to pass, so that Mr. Saramago would allow you into his world and, believe me, it was the most beautiful journey of my life in the company of a demanding, yet so wonderful friend.

I rushed to buy all his books - I don't think I missed any - and began to read him obsessively. He changed my life, I can honestly declare it. He was one of my crossroads and now, when things get tough, when life brings obstacles, when everyday life becomes heavy, ....then, I return to his books and I read him over and over again...

Although he left this life five years ago, to me he will always be a beacon, one of the reasons, not only to read, but to be glad you have lived.


Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Η Αντιγόνη, η Ινώ και η Βασιλική - Antigone, Ino and Vassiliki

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου ανοίγει πανιά με άνεμο ούριο - το πάθος και την αναγνωστική δεινότητα της Ινώς. Πλέουν τα βιβλία που αφήνουν τα ράφια μου χωρίς εμπόδια, χωρίς χρονοτριβή, με αγάπη για τις λέξεις και το πνεύμα.

Ο Πόλεμος της Αντιγόνης του Νίκολας Νικάστρο δεν άργησε να αφήσει το Κανάλι 1 - την Ινώ και ταξιδεύει ήδη για τον επόμενο Σταθμό!


Η Ινώ γράφει:


                    ΣΟΦΟΚΛΗΣ! ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Υπάρχει άραγε έστω κι ένας άνθρωπος, λάτρης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, που να του δινόταν η ευκαιρία να ταξιδέψει για λίγο με τη μηχανή του χρόνου  στην αρχαία  Ελλάδα και να αρνιόταν;

Προσωπικά, πιστεύω πως όχι…

Να αναπνεύσεις τον ίδιο αέρα, να περπατήσεις στα ίδια σοκάκια, να σταθείς στην Εκκλησία του Δήμου δίπλα στον Περικλή ή στον Σοφοκλή…

Όνειρο θα πείτε!

Κι όμως, με όχημα το βιβλίο "Ο πόλεμος της Αντιγόνης" ζωντανεύουμε τα όνειρά μας!

Αν και γεννημένος στην Αστόρια της Νέας Υόρκης ο συγγραφέας Νίκολας  Νικάστρο,  μας ξαφνιάζει ευχάριστα παίρνοντας την απόφαση να ασχοληθεί με τη συγγραφή ενός βιβλίου που προϋποθέτει  ιστορική έρευνα σε βάθος και επίπονη μελέτη μέσα από πηγές, 
ώστε να δοθούν με ακρίβεια τα ιστορικά γεγονότα.

Πραγματεύεται τον πόλεμο Αθήνας-Σάμου κατά το 440 π.Χ., κάτι με το οποίο οι σύγχρονοι μελετητές δεν έχουν ασχοληθεί αρκετά.

Στον πόλεμο εμπλέκεται ο Περικλής , καθώς και ο Σοφοκλής με την ιδιότητα του  στρατηγού.
Δίνονται πλούσιες ιστορικές πληροφορίες και για το νησί της Σάμου, 
που ίσως είναι άγνωστες για πολλούς αναγνώστες.

Στο κομμάτι της ιστορικής μυθοπλασίας, ο συγγραφέας εμβαθύνει στην καθημερινότητα της εποχής και κατορθώνει να παρασύρει τον αναγνώστη. 
Οι ήρωες "αποκαθηλώνονται" από τον Όλυμπο, όπου δίκαια τους έχουμε τοποθετήσει πνευματικά, και γίνονται τόσο γήινοι  με λάθη, πάθη, οικογενειακά προβλήματα, πόνο! 
Θνητοί, ευάλωτοι, σχεδόν όμοιοι με μας!

Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς, ώστε να εμπλουτίσει τις ιστορικές του γνώσεις, μα και να καταλήξει στο συμπέρασμα πως από την αρχαιότητα ως σήμερα, δυστυχώς...
 η ιστορία αγαπάει να επαναλαμβάνει τα οδυνηρά γεγονότα, 
όπως ο άνθρωπος αγαπάει να διαιωνίζει τη μικροψυχία και τη ζήλια.

Το βιβλίο ταξιδεύει στον φίλο συγγραφέα Γιώργο Σανιδά, ο οποίος στα δικά του βιβλία αριστοτεχνικά πραγματεύεται ανάλογα ιστορικά θέματα, με άξονα το νησί της Σκιάθου.
Καλή συνέχεια…
                                                                                           
Μπραϊνώ  Μαθηνού      24/1/2016


Εγώ θα κλείσω αυτή την ανάρτηση με μια φράση του Σοφοκλή:
"Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ."

Skiathos

My Free Library sets sail with tailwind - the passion and reading skill of Ino. The books that leave my shelves sail without obstacles, without waste of time, with love for the words and the human spirit.

Antigone's Wake by Nicholas Nicastro did not take long to leave Canal 1 - Ino and is already travelling to the next Station!

Ino writes:


SOPHOCLES! AN UNKNOWN GENERAL

I wonder whether there is even one person, a lover of the ancient Greek spirit, who, given the chance to travel for a while in a time machine to ancient Greece, would say no.

I, personally, believe there wouldn’t …

To breathe the same air, to walk the same narrow streets, to stand at the Ecclesia of Ancient Athens near Pericles or Sophocles…

A dream, you would say!

Still, having as a vehicle the book “Antigone’s Wake”, our dreams come to life!

Although being born in Astoria, New York, author Nicholas Nicastro surprises us pleasantly deciding to be involved in the writing of a book which presupposes historical research and painstaking study through sources, so that historical facts can be given with accuracy.

The book deals with the war between Athens and Samos circa 440BC, a subject contemporary historians have not touched much.

Pericles is involved in this war, as well as Sophocles with his capacity as a general.
There are also given plenty of historic information about the island of Samos, which are possible unknown to many readers.

On the part of historic fiction, the author delves into the everyday life of that era and manages to take the reader with him. The heroes “are brought down from their pedestal” in Olympus, 
where they had righteously been put spiritually, 
and become really human with their errors, passions, family troubles, pain! 
Mortal, vulnerable, almost just like us!

It is a book worth reading for anyone wishing to enrich their historical knowledge, as well as reach the conclusion that since antiquity, sadly...
 history loves repeating its painful facts,
 just like man loves perpetuating meanness and envy.

The book is already travelling to friend author Giorgos Sanidas, who equally masterly deals with similar historical issues in his books, having as central axis the island of Skiathos.
May it travel on…

                                                                                                  
Braino Mathinou   24/1/2016

Ι will close this post with a phrase by Sophocles:
"I was born not to hate, but to love."

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Ζυμωτό Ψωμί Επιτέλους! - Home made Bread Finally!



Υλικά (για 3 περίπου καρβέλια)

2 - 2,5 κιλά σκληρό αλεύρι καλά κοσκινισμένο
1 κομμάτι μαγιά (περίπου 20 γραμμάρια)
μισό κουταλάκι ζάχαρη
μια κουταλιά αλάτι
χλιαρό νερό

Διαδικασία εκτέλεσης

Από το προηγούμενο βράδυ:

Σε ένα μεγάλο τάπερ βάζουμε το 1/4 του αλευριού (περίπου μισό κιλό), 
το προζύμι (αν το είχαμε στην κατάψυξη, πρέπει να το ξεπαγώσουμε 2-3 ώρες νωρίτερα
 βάζοντάς το σε ζεστό μέρος) και λίγο χλιαρό νερό.
Τα ανακατεύουμε απαλά με το χέρι, κλείνουμε το καπάκι, 
βάζουμε το τάπερ σε μια πλαστική σακούλα 
και το σκεπάζουμε με μια κουβέρτα όλη νύχτα.

Το επόμενο πρωί (7-8 ώρες μετά):

Λιώνουμε τη μαγιά σε ένα ποτήρι χλιαρό νερό 
και το ρίχνουμε στο τάπερ με το μείγμα που ετοιμάσαμε από το προηγούμενο βράδυ.
Ανακατεύουμε απαλά με το χέρι. 

Σε μια λεκάνη βάζουμε το υπόλοιπο αλεύρι, 
τη ζάχαρη, το αλάτι και τα ανακατεύουμε.
Κάνουμε μια λακκούβα στο κέντρο 
κι εκεί ρίχνουμε το μείγμα που ετοιμάσαμε νωρίτερα. 
Δίπλα μας πρέπει να έχουμε πάντα 
ένα μπολ χλιαρό νερό και λίγο αλεύρι. 


Τώρα αρχίζουμε να ζυμώνουμε
προσθέτοντας λίγο νερό για να βραχεί όλο το αλεύρι.
Αν κολλάει ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάτο της λεκάνης.
Αν το ζυμάρι είναι πολύ ξερό, βρέχουμε τα χέρια μας στο χλιαρό νερό.

Ζυμώνουμε για περίπου 15'
μέχρι να μην μείνει αλεύρι στη λεκάνη
και να γίνει η ζύμη ενιαία.

[Θυμόμαστε να βγάλουμε μια χούφτα ζύμη, 
να την βάλουμε σε ένα ταπεράκι
και να την αφήσουμε να φουσκώσει για 5-6 ώρες.
Όταν γίνει, την βάζουμε στην κατάψυξη 
και αυτό είναι το προζύμι μας για την επόμενη φορά.]

Με μαχαίρι κόβουμε τη ζύμη σε κομμάτια.
Κάθε κομμάτι το ξαναζυμώνουμε ελαφρά 
και του δίνουμε σχήμα με λίγο αλεύρι πάνω στο τραπέζι.

[Εάν πρόκειται για πρόσφορο (δείτε εδώ), τότε πατάμε πάνω τους τη σφραγίδα.
Εάν πρόκειται για εορταστική κουλούρα, 
τότε δεν χρειάζεται να κόψουμε τη ζύμη σε κομμάτια.]



Τα ψωμιά τα βάζουμε ανάμεσα σε κουβέρτες 
και τα αφήνουμε να φουσκώσουν.
Χρειάζονται 1 ώρα περίπου το καλοκαίρι ή 2 τον χειμώνα. 
Μπορούμε, επίσης, να τα βάλουμε στην ηλεκτρική κουζίνα στους 30 βαθμούς 
για να γίνουν στον μισό χρόνο.

Εορταστική κουλούρα
Όταν έχουν γίνει, λαδώνουμε το ταψί ή τα αλουμίνια ταψάκια,
βάζουμε τα ψωμιά μέσα και τα τρυπάμε με ένα λεπτό πιρούνι.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για περίπου 45'-60'.
Όταν είναι έτοιμα, τα σκουπίζουμε με ένα υγρό πανί 
από πάνω για να γυαλίσουν.


[Η συνταγή εκτελείται και χωρίς προζύμι, μόνο με μαγιά, 
Το ψωμί, όμως, δεν είναι τόσο νόστιμο, ούτε διατηρείται για πολλές μέρες.]




Ingredients (for about 3 loaves)

2 - 2,5 kilos of well-sifted durum flour
1 piece of yeast (about 20 grams)
half teaspoon of sugar
one tablespoon of salt
lukewarm water

Procedure

From the previous night:

In a large plastic container we put 1/4 of the flour (about half a kilo),
 the leaven (if we had it in the freezer, we have to defrost it 2-3 hours earlier 
by putting it in  a warm place) and some lukewarm water.
We gently mix them together by hand, we place the lid on the airtight container,
we put it in a plastic bag and cover it with a blanket all night.

The next morning (7-8 hours later):

We dissolve the yeast in a glass of lukewarm water
and pour it in the mixture we have prepared in the plastic container from the previous night.
We mix them together gently by hand.

In a large plastic bowl we put the rest of the flour, 
the sugar, the salt and we mix them.
We make a small hole in the middle and in there 
we pour the mixture we prepared earlier.
Nearby we should always have 
a bowl of lukewarm water and a little flour.

We now start kneading by adding some lukewarm water 
in order for the whole flour to get wet.
If the dough is sticky, we put some extra flour at the bottom of the bowl.
If our dough is too dry, we wet our hands in the lukewarm water
 and continue to knead. 

We knead for about 15' 
until there is no flour left in the bowl
and the mixture becomes a solid dough.


[We should remember to remove a handful of dough,
 put it in a small plastic container and let it rise for 5-6 hours. 
When it's ready, put the lid on and store it in the freezer. 
This will be our leaven for our next bread.]

With a knife we cut the dough into pieces.
We knead each piece again gently 
and give it a shape with some flour on the kitchen table.

[If we are making Offer Bread (see here), then we press the bread seal on them.
If we are making festive bread, 
then we don't have to cut the dough into pieces.]


The back side of the bread seal




We put the pieces of bread under blankets and let them rise.
They need about 1 hour in summer or 2 hours in winter.
We can also do this in half time if we put them
 in the oven at 30 degrees.

Festive Bread
When they have risen, we oil the baking tray, 
we place them in and pinch holes onto them with a small fork.
We bake them for 45'-60' in pre-heated oven at 200 degrees.
When they are ready, we wipe their surface with a wet cloth
in order to make them shiny and crispy.



[The recipe can also be done without leaven, with yeast only.
Yet the bread will not be so tasty, 
nor will it be preserved for as many days.]

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Δύο ακόμη βιβλία φεύγουν για ταξίδι - Two more books are off on their journey

Η κίνηση και στα δύο Κανάλια της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου αυξάνεται μέρα με τη μέρα!

Τα Βιβλία Που Ταξιδεύουν χαράζουν την απρόσμενη πορεία τους, περνώντας από Σταθμό σε Σταθμό χάρη σε εσάς, στους πρόθυμους αναγνώστες που τροφοδοτείτε το ταξίδι τους με τη φαντασία σας, το πάθος σας και τη δύναμή σας.

Σας ευχαριστώ όλους - όλους εσάς που γίνατε ή θα γίνετε μέρος αυτής της αλυσίδας. Είμαι ευγνώμων στα Δύο Κανάλια μου - την Ινώ και τη Δέσποινα - για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αγκάλιασαν την Ιδέα μου και, κυρίως, για την πίστη τους σ΄αυτό το φιλόδοξο έργο.

ΚΑΝΑΛΙ 1 ΙΝΩ - CANAL 1 INO

Ο Πόλεμος της Αντιγόνης / Antigone's Wake
ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΑΣΤΡΟ / NICHOLAS NICASTRO




ΚΑΝΑΛΙ 2 ΔΕΣΠΟΙΝΑ - CANAL 2 DESPINA

Η Γυναίκα της Πρώτης Σελίδας / The Woman of the Front Page
ΑΪΣΕ ΚΟΥΛΙΝ / AYSE KULIN



Traffic in both Canals of my Free Library is increasing day by day!

The Travelling Books are mapping out their unexpected routes, passing from Station to Station thanks to you, the eager readers who fuel their journey with your imagination, your passion and your strength.

I thank you all - all of you who have become or will become parts of this chain. I am grateful to both my Canals - Ino and Despina - for the enthusiasm they have embraced my Idea with and, above all, for their faith in this ambitious project.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Προζύμι το "άπιαστο" - Leaven the "elusive"


Μέρος Β: Πώς πιάνουμε προζύμι!

Στις 14 Σεπτεμβρίου, την ημέρα εορτασμού της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού
στους πιστούς μοιράζονται κλώνοι βασιλικού,
με τον οποίο οι νοικοκυρές συνηθίζουν να φτιάχνουν 
το προζύμι της χρονιάς.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας:

Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε λίγο νερό μαζί με τον βασιλικό
ή σε λίγο χλιαρό νερό βουτάμε τον βασιλικό 3 φορές 
και μετά τον αφαιρούμε.

Μέσα σε αυτό το νερό και μέσα σε ένα πλαστικό μπολ
ρίχνουμε σκληρό αλεύρι λίγο-λίγο 
και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι 
ώσπου να γίνει ένας παχύρρευστος χυλός.

Κλείνουμε το μπολ με το καπάκι και το τυλίγουμε
με μια πετσέτα και μια κουβέρτα
και το αφήνουμε σε ένα ζεστό μέρος να "γίνει".

Το επόμενο πρωί:

Το πρωί "ξαναπιάνουμε" το προζύμι
ρίχνοντας λίγο νερό και λίγο αλεύρι ανακατεύοντάς το
και το αφήνουμε πάλι σκεπασμένο στο ίδιο ζεστό μέρος.

Το απόγευμα:

Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία για τρίτη φορά.
Το προζύμι μας είναι έτοιμο για να φτιάξουμε ζυμωτό ψωμί!


Να θυμόμαστε ότι:
  1. Το πρόσφορο απαιτεί αποκλειστικά προζύμι, όμως, γενικά στο ζυμωτό ψωμί μπορούμε να βάλουμε και προζύμι και μαγιά για να μη γίνει τόσο ξινό.
  2. Το προζύμι διατηρείται στο ψυγείο για λίγες μέρες ή στην κατάψυξη για πολύ περισσότερο καιρό.
  3. Κάθε φορά που ζυμώνουμε πρέπει να θυμόμαστε να κρατάμε μια μπάλα ζύμη σε ένα ταπεράκι στο ψυγείο. Αυτό θα είναι το προζύμι μας για την επόμενη φορά.
  4. Φυσικά, αν η διαδικασία μάς φαίνεται περίπλοκη, μπορούμε να πάρουμε το προζύμι που χρειαζόμαστε από τον φούρνο της γειτονιάς μας! 

Θα επανέλθω σύντομα με την τελική φάση 
για την παρασκευή ζυμωτού ψωμιού!




On 14 September, on the feast of the Exaltation of the Holy Cross
the congregation is handed twigs of basil (royal)
with which the housewives customarily make 
the leaven of the year.

In the afternoon of that day:

In a small pot we heat a little water along with the basil
or in a bowl of lukewarm water we dip the basil 3 times
and then we remove it.

In this water in the bowl we slowly put durum flour
and mix it with a spoon
until it becomes a thick mush.

We put a lid on the bowl and wrap it
with a napkin and a blanket
and leave it in a warm place to "become".

The next morning:

In the morning we "revive" the leaven
by adding a little water and a little flour mixing it
and we leave it again covered in the same warm place.

In the evening:

We repeat the procedure a third time.
Our leaven is ready to make home-made bread!


We should remember that:
  1. The "offer bread" is made exclusively with leaven, but in general, home-made bread can also be made with both leaven and yeast to prevent it from tasting sour.
  2. The leaven is preserved in the fridge for a few days or in the freezer for longer. 
  3. Every time we make bread, we have to remember to keep a small ball of dough in a plastic container in the fridge. This will be our leaven for the next time.
  4. Of course, if we find the whole procedure too complicated, we can always purchase leaven from our nearest bakery! 

I will be back with the final stage of 
how to make home-made bread!

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Το Σμήνος πετάει μακριά μέσα από το Κανάλι 2 (Δέσποινα)- The Cloud flies away through Canal 2 (Despina)

Πολύ μεγάλη χαρά για την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου!
Το Σμήνος των Σπουργιτιών του Τακάσι Ματσουόκα πετάει ήδη μακριά μέσα από το Δεύτερο Κανάλι μου - τη Δέσποινα.

Η Δέσποινα γράφει:


1/01/2016

Άργησε πολύ να ολοκληρωθεί το διάβασμα αυτού του βιβλίου: πολυσέλιδο, πολυπρόσωπο και, φορές, οδυνηρό…

να συνυπολογιστεί, επίσης, πως μαζί ολοκληρώθηκε κι ένα οδοιπορικό – κι όλα όσα κουραστικά κι ενδιαφέροντα το συναπαρτίζουν, σε μια χώρα που ποτέ δεν επεδίωξα να επισκεφθώ…

και παρακολούθησα τον τρόπο ζωής ενός λαού στα όρια του μύθου, έμαθα, θαύμασα και τρόμαξα με την ανθρώπινη φύση, την ύπαρξη και την έλλειψη ορίων της, το μεγαλείο της, το φως και τα σκοτάδια της…

και υποχρεώθηκα σε αναθεώρηση ιδεών και αξιών… και αναρωτήθηκα, πάλι, για το φορτίο που φέρουν οι λέξεις αξίες, δικαίωση, υπόσχεση, αποδοχή, απώλεια, δογματισμός κι ένα σωρό άλλες σπουδαίες και ασήκωτες…

Αλήθεια, πόσα χωρά άραγε μια ανθρώπινη ζωή;!

Άπειρα, αφού εμπεριέχονται και τα μη μετρήσιμα, τα μη απτά, τα μη αμέσως αντιληπτά, τα μη ανιχνεύσιμα, τα εν δυνάμει… ίσως, κατανοώντας, αποδεχόμενοι τα αναρίθμητα εντυπώματα στην ψυχή, να καταφέρουμε να λιγοστέψουμε τις απαιτήσεις από τον εαυτό μας, να απαλύνουμε τις, όποιες, τύψεις και να επουλώσουμε τα τραύματα που φέρουμε – εκείνα τα κρυφά, τα επιμελώς κρυμμένα… και ίσως καταφέρουμε να αποδεχθούμε εαυτόν… και, ακόμη – ακόμη, να τον αγαπήσουμε και λιγουλάκι δίχως τόσες πολλές ενοχές και αντιστάσεις…

Στο κάτω-κάτω ήμασταν/ είμαστε σε αποστολή… και οι εντολές βαρύ φορτίο…

Άργησε να κλειστεί το επόμενο ταξίδι αυτού του βιβλίου… ο λόγος; Ένοιωθα πως άντρας ‘έπρεπε’ να το διαβάσει μετά από μένα και δεν το διαπραγματευόμουν επ’ ουδενί…

Ναι, αλλά ποιος;!

Μεγάλη η ευθύνη, αρκετοί οι υποψήφιοι και ξαφνικά ήξερα και ήταν απολύτως προφανές – μα γιατί αναρωτιόμουν τόσον καιρό;!

Ο Νίκος - φίλος κι αδελφός, θα κατανοούσε αμέσως όλα όσα φώναζε ή αποσιωπούσε – κυρίως αυτά, το βιβλίο: ο ίδιος φέρει ένα ισχυρό αξιακό σύστημα παραμένοντας πολεμιστής, του φωτός τώρα πια… του το παραδίδω με την ευχή να συγχωρήσει κ να συγχωρηθεί και με την ελπίδα να είναι πολύ εύκολη η επόμενη σκυτάλη…

Ευχαριστώ, Βασιλική!


Εγώ ευχαριστώ, Δέσποινα, για το υπέροχο κείμενο - παρόλο που μου έβαλες αρκετά δύσκολα όταν ήρθε η ώρα να το μεταφράσω - και για τη συμμετοχή σου στην Ιδέα μου!




A great joy for my Free Library!
The Cloud of Sparrows by Takashi Matsuoka is already flying away through my Second Canal - Despina.

Despina writes:

1/01/2016
It took too long to complete the reading of this book: multi-paged, multi-faced and, at times, painful…

also count in that together with it, there was completed a pilgrimage – and all those tiring and interesting things that come together with it, to a country I never intended to visit…

and I followed the way of life of a people on the border of a myth, I learned, I admired and got scared with human nature, the presence and lack of its limits, its grandeur, its light and darknesses…

and I was forced to a revision of ideas and values…

and I wondered, once again, over the load being carried by words like values, justice, promise, acceptance, loss, dogmatism and so many other ones so great and unbearable…

How much can a human life take, I wonder?!

Infinite, since there are also included the non-countable ones, the intangible, the not-so-rapidly perceptible, the would-be ones… perhaps, comprehending, accepting the innumerable imprints on the soul, we could cut short the demands we have from ourselves, we could appease the whatever quilt and heal the wounds we bear – those hidden ones, the meticulously concealed ones… and we could perhaps manage to accept ourselves… and even more, love ourselves a bit without so much guilt and inhibitions.

After all, we were / are on a mission… and the orders a heavy burden…

It took long to book the next travel of this book …the reason? I saw fit that a “man” should read it after me and I would not negotiate it in any way…

Yes, but who?!

Heavy the responsibility, many the candidates and all of a sudden I knew and it was totally obvious – why was I pondering for so long?!

Nikos – friend and brother – would immediately understand all these that this book was shouting or silencing – mainly these: he himself bears a strong value system insisting on being a warrior, of light now… and I am handing it to him with the wish to forgive and be forgiven and the hope for the next baton to be very easy…

Thank you, Vassiliki!


I thank you, Despina, for this wonderful text - although you gave me a hard time when I had to translate it - and for your participation in my Idea!

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Ψωμί: Πρόσφορο ή Λειτουργιά - The Offer Bread

Μια συνταγή για ζυμωτό ψωμί σάς υποσχέθηκα και βρέθηκα να παλεύω με πληθώρα πληροφοριών, να γράφω και να σβήνω, να ψάχνω σε λεξικά και σε μνήμες... που ούτε η πιο απαιτητική εργασία δεν θα μου έπαιρνε τόσο χρόνο. Τελικά, τα κατάφερα να βγάλω άκρη και να βάλω σε μια σειρά αυτή την πεντανόστιμη διαδικασία, την οποία θα σας παρουσιάσω σε συνέχειες... γιατί, πολύ απλά, θέλει τον χρόνο της!




Μέρος Α: Ιστορία και Παράδοση

Το ψωμί που προσφέρεται στη Θεία Ευχαριστία για να αγιαστεί 
ονομάζεται πρόσφορο ή λειτουργιά.

Το πρόσφορο ζυμώνεται με σταρένιο αλεύρι 
και παρασκευάζεται με προζύμι. Ο άρτος, λοιπόν, είναι ένζυμος.

Αφού ετοιμαστεί το προζύμι, ακολουθεί το ζύμωμα
και, όταν αυτό τελειώσει, θα πλαστεί το στρογγυλό καρβέλι 
για να τοποθετηθεί πάνω του η σφραγίδα.

Όταν το πρόσφορο ψηθεί στον φούρνο, 
τυλίγεται σε μια καθαρή πετσέτα 
κι έτσι προσφέρεται στον ιερέα για τη Θεία Λειτουργία.

Η συγκεκριμένη σφραγίδα ανήκει στην προγιαγιά (πάνω από 100 χρόνων)
The specific seal belongs to my great-grand mother (over 100 years old)

Θα επανέλθω με τον τρόπο που μπορούμε να "πιάσουμε" προζύμι!!!


I promised you a simple recipe for home-made bread and found myself struggling with a plethora of information, writing and erasing, searching in dictionaries and memories... so much that not even the most demanding task would take me so much time. Eventually, I managed to make head and tails of it and put an order in this delicious procedure, which I will present to you in pieces... because, very simply, it needs its time!

Part A: History and Tradition

The bread that is offered for the celebration of the Eukarist 
in order to be consecrated is called "offer bread".

This "offer bread" is made with wheat flour
and is prepared with leaven. The bread, therefore , is leavened.

When the leaven is ready, there follows kneading
and, after it is complete, the dough will be formed into a round loaf
onto which the bread seal will be pressed.

After the "offer bread" has been baked in the oven,
it is wrapped in a clean napkin and offered to the priest for the Holy Service.



I will be back with how we can "make" leaven!!!

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Το Χρυσό Σημειωματάριο αρχίζει το ταξίδι του - The Golden Notebook begins its journey

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη εξαπλώνεται με γρήγορους ρυθμούς. Τα βιβλία αφήνουν τα ράφια μου χαρούμενα, ανασαίνοντας φρέσκο αέρα, βρίσκοντας ικανούς αναγνώστες και άξιους συνεχιστές της αρχικής μου ιδέας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που υποδέχεστε τα βιβλία με ενθουσιασμό, που καταθέτετε τις σκέψεις σας στα συνοδευτικά τετράδια και με πολλή φροντίδα αποφασίζετε για τον επόμενο σταθμό. Μικρά ή μεγάλα, τα ίχνη μας αφήνουν το σημάδι τους σε έναν κόσμο που στέκεται πιο πολύ στην επιφάνεια παρά στην ουσία.

Η Ινώ γράφει:


ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ

Μέσα στο βραβευμένο με Νόμπελ  βιβλίο της Ντόρις  Λέσινγκ, ο αναγνώστης κάθε εποχής, μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από  τον εαυτό του και τη ζωή του. Κάτι που έδωσε ή πήρε…
Φιλία, επίκριση, αγάπη,  προδοσία...
Πίστη σε ιδανικά και πολιτικά πιστεύω που αμφισβητήθηκαν…
Πάλη ανάμεσα στα δύο φύλα…
Εμπειρία, πόνο, λύτρωση, ελευθερία…
Όλα αυτά ,εύστοχα δοσμένα, μέσα σε χρωματιστά σημειωματάρια!
Μα κάπως έτσι, με χρώματα ,γράφεται η  ζωή μας.
Στόχος μας είναι το χρυσό σημειωματάριο, μα για να το ζήσεις, περνάς από το φάσμα πολλών χρωμάτων. Έτσι μόνο απολαμβάνεις τη  δύναμη της  γνώσης.
Σημασία  έχει το ταξίδι, για να σε ικανοποιήσει  ο "χρυσός"  προορισμός.
Και το ταξίδι αυτό υπόσχεται περιπέτειες…
                                                                                                                
                                                                                               
                                                                                                 Μπραϊνώ  Μαθηνού
                                                                                                     6/1/2016

Το βιβλίο ταξιδεύει προς στην Αναστασία…  

                                           


The Free Library is expanding with rapid paces. The books leave my shelves filled with joy, breathing in fresh air, encountering skilled readers and capable followers of my original idea. A huge thank-you to all of you who welcome the books with enthusiasm, who deposit your thoughts in the accompanying notebooks and with great care decide on their next station. Small or great, our tracks leave their mark in a world that gives more importance to the surface of things than their essence.

Ino writes: 

THE GOLDEN NOTEBOOK

In this Nobel Prize winning book of Doris Lessing, the readers of all eras can see something from themselves and their lives. Something they gave or took...
Friendship, judgement, love, betrayal...
Faith in ideals and political beliefs that were challenged...
The struggle between the two sexes...
Experience, pain, redemption, freedom...
All these, successfully given in coloured notebooks!
In this very way, in colours, our life is written.
Our goal is the golden notebook, but in order to live it, we have to go through the spectrum of many colours. Only in this way do we enjoy the power of knowledge.
What matters is the journey in order to be satisfied by the "golden" destination.
And this journey promises adventures...

                                                                                                                
                                                                                              Braino Mathinou
                                                                                              6/1/2016

The book is travelling to Anastasia...
                                             

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Τροφή όχι μόνο για σκέψη - Food not only for thought



Πριν πέντε μήνες, όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, πρόθεσή μου ήταν να γράφω τις σκέψεις μου για θέματα που με απασχολούν - ένα είδος ηλεκτρονικού ημερολογίου όπου θα προσπαθούσα να καταγράψω απόψεις, τμήματα της δουλειάς μου, λόγια των φίλων μου, εικόνες που λένε μια ιστορία, μουσικές που μένουν στον χρόνο και οτιδήποτε άλλο θεωρούσα ενδιαφέρον τη δεδομένη στιγμή. 

Ποτέ δεν θα ήθελα αυτός ο ιστοχώρος να είναι ένα μόνο πράγμα, γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι δεν είμαστε μόνο το επάγγελμά μας ή οι σχέσεις μας ή η καταγωγή μας ή αυτό που προβάλλουμε. Είμαστε πολλά πράγματα μαζί κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς. Πρόθεσή μου, λοιπόν, εξ' αρχής ήταν να είναι το "ψηφιακό μου σπίτι" ένα κοκτέιλ όλων αυτών των πραγμάτων που με καθορίζουν.

Ξεκινώντας το 2016, λοιπόν, εγκαινιάζω μια καινούργια στήλη που ίσως σε πολλούς φανεί παράταιρη με το ήδη υπάρχον περιεχόμενο των αναρτήσεών μου, αλλά που είμαι σίγουρη ότι πολλοί φίλοι μου θα εκτιμήσουν δεόντως: τις Συνταγές της Γιούλας!

Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Δεν σκοπεύω να δημοσιοποιήσω άλλη μια στοίβα από συνταγές μαγειρικής που υπόσχονται θαυμαστές γεύσεις για απαιτητικούς ουρανίσκους και ευκολία στην παρασκευή και εκτέλεσή τους. Εξάλλου, είναι ένας τομέας που ποτέ δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα - εννοώ τη μαγειρική, όχι το φαγητό!!

Αυτό που θέλω να κάνω εδώ είναι να δημοσιοποιήσω κάποιες παραδοσιακές ελληνικές συνταγές - μερικές καθόλου εύκολες στην δημιουργία τους - που με τα χρόνια περνούν στη λήθη, είτε γιατί απαιτούν πολύ χρόνο στην παρασκευή τους είτε γιατί η εποχή μας δεν επιτρέπει την ενασχόληση με τέτοια πράγματα. Φυσικά, όλες οι πληροφορίες προέρχονται από τη Γιούλα (δηλαδή, μαμά), η οποία συνεχίζει να κρατά κάποια πράγματα ζωντανά. 

Αναρωτήθηκα ποια θα ήταν η πιο κατάλληλη συνταγή για αρχή και αποφάσισα να είναι αυτή του ζυμωτού ψωμιού. Σε λίγες μέρες θα έχω συγκεντρώσει όλο το υλικό - κείμενο και εικόνες - και θα το μοιραστώ μαζί σας.



Five months ago, when I started this blog, it was my intention to write down my thoughts about issues that intrigued me - a kind of electronic diary where I would attempt to document views, parts of my job, words by my friends, pictures that tell a story, music that stands the test of time and anything else that I would find interesting at the given time.

I never wanted this blog to be just one thing, because, to put it very simply, we people are not only our profession or our relationships or our origin or what we project. We are many things together and that's what makes us special. Therefore, from the very beginning, my intention was for my "digital home" to be a cocktail of all these things that define me.

Stepping foot into 2016, I inaugurate a new column which may seem to many of you not matching to the existing content of my posts, but which certainly many of my friends will duly appreciate: Gioula's Recipes! 

Do not jump to conclusions, please. I have no intention of publishing yet another pile of cooking recipes that promise wonderful flavours for demanding palates and ease in their preparation and procedure. Besides, this is a section which has never really appealed to me much - meaning the cooking, not the eating!!

What I want to do here is to publish some traditional Greek recipes - some of them not at all easy in creating - which are passing on to oblivion over the years, beacause they either require a lot of time in doing them or our modern times do not allow us to occupy with such things. Of course, all the information come from Gioula (that is, mum), who insists on keeping some things alive.

I have been wondering which recipe would be more appropriate for starters and decided to be that of home-made bread. In a few days I will have collected all the material - text and photos - and I will share it with you.

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Εγκλήματα και Τιμωρίες - Crimes and Punishments

Vincent van Gogh, Oleanders, 1888

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, οι Ερινύες ήταν χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Ήταν η Αληκτώ ( η οργή και η μανία), η Μέγαιρα (το μίσος και ο φθόνος) και η Τισιφόνη (η εκδίκηση του φόνου).

Τα μικρά, καθημερινά πταίσματα, οι αδικίες και οι πρόχειρες, "κατά συνθήκην" κριτικές ανθρώπων και συμπεριφορών φαίνεται να εισχωρούν στον πυρήνα της προσωπικότητάς μας, αλλοιώνουν και μεταλλάσσουν τους ηθικούς μας κώδικες, μετατρέποντάς μας σε πικρόχολα, μνησίκακα ανθρωπάκια που κοιτούν πιο πολύ το έδαφος από τον ουρανό.

Οι Ρασκόλνικωφ της εποχής μας έχουν απολέσει ένα πολύ βασικό συστατικό της ανθρώπινης φύσης - την αίσθηση του δικαίου - που δεν σχετίζεται με την ποινική τιμωρία, αλλά με την ηθική αντοχή και ανοχή του εσωτερικού κώδικα κάθε νοήμονος όντος. 

Ο Ρεντιόν του Ντοστογιέφσκι παλεύει με τις "ερινύες" του, με τον φόβο, όχι τόσο του νόμου των ανθρώπων, αλλά με τον φόβο του εαυτού του, που απεγνωσμένα θέλει να απαλλαγεί από τα δεσμά της "ατιμωρισίας". Γιατί μέσα στον ανθρώπινο πυρήνα υπάρχει αυτό που λέμε "συνείδηση" - μια βαθιά, γνωστή μας φωνή που δεν παύει να μας κρίνει για κάθε μας πράξη ή απουσία πράξης και ορίζει - είτε το θέλουμε είτε όχι - το μέτρο της ανθρωπιάς μας.

Ανακαλώντας τους Ρασκόλνικωφ, τους Ιαβέρηδες και τους Ορέστες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει τη δύναμη της συνείδησης στο ανθρώπινο είδος, που ακόμα και στους πιο διεφθαρμένους ανάμεσά μας παραμένει το αγκάθι που αναστατώνει τον φαινομενικά μακάριο ύπνο τους.



According to the Greek mythology, the Erinyes (also known as the Furies) were infernal deities who pursued those who had committed crimes against the natural and ethical order of things. They were Alekto (unceasing in anger), Megaera (grudging and jealous) and Tisiphone (avenger of murder).

Our little, everyday misdemeanors, the faults and light-hearted, circumstantial judgements of people and beahaviours seem to leak into our core of personality, corrupt and alter our moral codes, turning us into acrimonious, resentful little people who look more to the ground than the sky.

The Raskolnikovs of our time have lost a very basic ingredient of human nature - the sense of fairness - which has nothing to do with penal punishment, but with the ethical resilience and tolerance of each intelligent being's inner code.

Dostoyevski's Redion struggles with his "erinyes", with the fear, not so much of human law, but the fear of himself who desperately seeks to get rid of the bonds of "non-punishment". Because inside every human core lies what we call "conscience" - a deep, familiar voice that never ceases to judge our every action or lack of action and defines - whether we like it or not - the measure of our humanity.

Recalling the Raskolnikovs, the Javerts and the Orestes of world literature, one cannot help but acknowledge the power of conscience in human nature, which even in the most corrupted among us is the thorn that disrupts their seemingly blissful sleep.