Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Τα Δώρα του 2016 - The Gifts of 2016


Σε λίγες μέρες το 2016 θα είναι πίσω μας και, 
σε αναμονή του Νέου Έτους,
αντί για τη λίστα με τις Αποφάσεις του 2017, 
σκέφτηκα να αφιερώσω 
λίγο χώρο και σκέψη σε αυτά που μου άφησε το 2016:
(τα πράγματα που εκτίμησα 
στη διάρκεια αυτού του χρόνου,
τα δώρα που μου έφερε, τα μαθήματα που πήρα, 
τα καινούρια πράγματα που ανακάλυψα 
είτε τυχαία είτε όχι και με ενθουσίασαν)
όλα όσα έκαναν τον χρόνο να αξίζει να τον ζήσεις...

💖 Μουσική: https://youtu.be/0Zou2V-e0zo

Η μουσική του Hank Marvin, αυτός ο θεσπέσιος ήχος της Fender Stratocaster κιθάρας του, καθώς παίζει για πολλοστή φορά το θρυλικό Apache του... με γοήτευσε η παραμόρφωση στις χορδές, η ευγένειά του, το στυλ του... ένας αληθινός κύριος! Απολαυστικός!

💖💖 Βιβλία: Επανεκτίμηση της φιλοσοφίας ζωής του Πάολο Κοέλιο
Διαβάζοντας τα βιβλία του ξανά, μετά από πολλά χρόνια, ανακάλυψα έναν θησαυρό που παλιότερα δεν μπόρεσα να εκτιμήσω. Ο Αλχημιστής του, καθώς και τα επόμενα έργα του, ανοίγουν παράθυρα στο μυαλό κι επιτρέπουν μια διαφορετική θεώρηση της ζωής και αυτού που λέμε "πεπρωμένο". Τον ευγνωμονώ που μοιράζεται την καρδιά του!

"Η μαγική στιγμή είναι αυτή όπου ένα "ναι" ή ένα "όχι"
 μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ύπαρξή μας..."

"Πάλεψε για τα όνειρά σου 
και τα όνειρά σου θα παλέψουν για σένα."

💖💖💖 Άνθρωποι: Η ολιγάριθμη μα δυνατή 
φυλή μου
Η θέρμη να έχω γύρω μου (κάποιους λίγους πολύ κοντά, άλλους μακριά) όμορφους ανθρώπους - αυτό το είδος που επιμένει να εμπιστεύεται, να ενθαρρύνει και να αγαπά χωρίς αντάλλαγμα... Έχω υπάρξει και συνεχίζω να είμαι τυχερή - η "φυλή" μου (αν και μικρή σε αριθμό) είναι ικανή για θαύματα, με μόνο εφόδιο την απόλυτη πίστη. Τους ευγνωμονώ που συνεχίζουν να μου δίνουν την ελευθερία να είμαι αυτό που επιθυμώ!

💖💖💖💖 Θεάματα: Κλασικές ιστορίες... αθάνατες!

Φέτος λάτρεψα τον "Ζοφερό Οίκο" του Καρόλου Ντίκενς στο BBC και τον Benedict Cumberbatch ως Σέρλοκ Xολμς στην ομώνυμη σειρά. Μυστήριο, αγωνία, το στοιχείο του απροσδόκητου, υποδειγματική υποκριτική τέχνη, καθηλωτικές ιστορίες - όλα αυτά τυλιγμένα μέσα σε εξαίσια σκηνικά, απαράμιλλη φωτογραφία και υποβλητική ατμόσφαιρα. Ο απόλυτος σεβασμός στον θεατή! 


Αποχαιρετώντας το 2016, ετοιμάζω ήδη 
το Λεύκωμα Των Ευχών
για το 2017... όμως για αυτό θα πούμε αργότερα...



In a few days 2016 will be behind us and, 
in anticipation of the New Year,
instead of the Resolutions List for 2017, I thought of devoting
some space and mind to the things 2016 has left with me: 
(the things I appreciated during this year,
the gifts it brought me, the lessons I took,
the new things I discovered 
by chance or not and enthused me)
all those things that made time worth living...


The music of Hank Marvin, this exceptional sound of his Fender Stratocaster guitar, while playing his legendary Apache for the hundredth time... I fell enchanted with the destortion on the strings, his nobleness, his style... a real gentleman! A delight!


💖💖Books: A re-evaluation of the life philosophy of Paolo Coelho

Reading his books again, after so many years, I discovered a treasure I had not been able to appreciate before. The Alchemist, as well as his following books, open up windows to the mind and allow for a different viewing of life and what we call "destiny". I am grateful to him for sharing his heart!
"The magic moment is that in which a "yes" or a "no"
may change the whole of our existence..."

"Fight for your dreams 
and your dreams will fight for you."

💖💖💖 People: My small-in-number but 
strong tribe
The warmth to have around me (a few very close, others a little far) beautiful people - that species who insist on trusting, encouraging and loving with no return. I have been and continue to be fortunate - "my tribe" (although small in number) is capable of miracles - with absolute faith as their sole tool. I am thankful to them for giving me the freedom to be who I desire to be!



💖💖💖💖 Shows: Classical stories... immortal!

This year I adored the "Bleak House" by Charls Dickens on BBC and Benedict Cumberbatch as Sherlock Holmes on the series by the same name. Mystery, suspense, the element of surprise, exemplary acting art, riveting stories - all these wrapped in exquisite settings, unparalleled photography and subduing atmosphere. The absolute respect for the spectator!


Waving goodbye to 2016, I am already preparing 
the Album of Wishes
for 2017... but more about this later...

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Το σεντούκι με τους θησαυρούς μου - My chest of treasures

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου αφήνει τα βιβλία των ραφιών μου να φεύγουν ελεύθερα σε ένα αέναο ταξίδι από αναγνώστη σε αναγνώστη, χωρίς κανένα αντάλλαγμα... χωρίς να τα δω ποτέ ξανά...

Το Σεντούκι με τους Θησαυρούς μου, όμως, κρύβει όλα όσα είναι για μένα πολύτιμα... αυτά που για μένα άξιζε να ζήσει κανείς... αυτά που θα πάρω μαζί μου στο δικό μου αέναο ταξίδι...


Τα Βιβλία Που Δεν Θα Ταξιδέψουν Ποτέ

...που θα μείνουν μαζί μου ή κοντά μου για πάντα,
...που δεν μπορώ να αποχωριστώ,
που θα μπορώ να βρίσκω καταφύγιο στις λέξεις τους.

Είναι κάποια βιβλία που θαυμάζει κανείς,
που θα ήθελε να ήταν ικανός να τα γράψει ο ίδιος,
που ανοίγουν δρόμους για να κοιτάξεις τη ζωή αλλιώς,
να επανεκτιμήσεις τον εαυτό σου
και να τον γνωρίσεις καλύτερα...

Το 20ο βιβλίο που άφησα να φύγει από τη βιβλιοθήκη μου είναι από τα ωραιότερα αναγνώσματα που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια.

ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ - Ο ζωγράφος του Θεού
του Δημήτρη Σιατόπουλου

Δυσκολεύτηκα πολύ να το αφήσω να φύγει και, ίσως επειδή δεν το ήθελα πραγματικά, τα ταξίδια του θα είναι ελεγχόμενα, έτσι ώστε να γυρίζει πάντα στη βάση του.

Η ζωγραφική του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου και η γλωσσική μαεστρία του Δημήτρη Σιατόπουλου είναι από τα πράγματα που θα βάλω στο σεντούκι για να πάρω μαζί μου (Θησαυρός Νο. 1).

Η Ινώ - το Πρώτο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου - περιγράφει με ακρίβεια τους λόγους που ο ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ του Δημήτρη Σιατόπουλου είναι ένα διαμάντι της ελληνικής πεζογραφίας:

EL GRECO, ο Έλληνας! Το παλικάρι της Κρήτης, ο ζωγράφος του Θεού, που δόξασε την Ελλάδα και άφησε χρυσή σφραγίδα  στον  χώρο της τέχνης!
Ο καλλιτέχνης που μετουσίωνε τους απλούς ανθρώπους  σε εξαϋλωμένες μορφές αγίων.  Που κατάφερε, δουλεύοντας μέσα στην καρδιά του καθολικισμού, να αποδεχτούν την ορθόδοξη ελληνοβυζαντινή τεχνοτροπία του και που δε δίστασε να συγκρουστεί με την παντοδύναμη Ιερά Εξέταση.
Η ζωγραφική υποκλίνεται στον καλλιτέχνη που αγιοποίησε τις ανθρώπινες μορφές…
Προσωπικά υποκλίνομαι και στον συγγραφέα Δημήτρη Σιατόπουλο, που στο βιβλίο του  "ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ" ζωγράφισε με μόνο εργαλείο την πένα του! Ζωγράφισε τη ζωή, το έργο και την ψυχή του Δομίνικου. Στην πραγματικότητα αγιοποίησε τον Δομήνικο…
 Κι αν τα έργα  ζωγραφικής αποτελούν κληρονομιά προς τις επόμενες γενιές,  το ίδιο γίνεται και με τα έργα της τέχνης του λόγου. Και το βραβευμένο αυτό βιβλίο με την εξαιρετική γραφή του, ξεδίπλωσε τη γλώσσα και φανέρωσε όλο της το μεγαλείο! Η ντοπιολαλιά και οι ιδιωματισμοί της Κρήτης, μαγεύουν και αποτελούν την προίκα που άφησε ο Δημήτρης Σιατόπουλος σε όσους αγαπούν τη γλώσσα μας και νοιάζονται για τις ρίζες και την εξέλιξή της …
Και επειδή την τέχνη δεν την περιγράφεις, μα τη νιώθεις και την απολαμβάνεις, καλό είναι αυτό το βιβλίο της Τέχνης και του Λόγου να το διαβάσουμε, γιατί πολλά θα ωφεληθούμε!

Μπραϊνώ Μαθηνού
 2/12/2016

My Free Library lets the books of my shelves go free on a perpetual journey from reader to reader, without any exchange... without me ever seeing them again...

My Chest of Treasures, however, hides all that is precious to me... all that life was worth living for... all that I will take with me on my own perpetual journey...

The Books That Will Never Travel

...that will stay with me or near me forever,
...that I cannot part with,
...that I will be able to find shelter in their words.

There are certain books one admires,
wishes to have been able to write oneself,
books that open up roads to look at life differently,
to re-evaluate oneself
and get to know him/her better...

The 20th book I let go free from my library is one of the most beautiful reads I have done i recent years.

EL GRECO - The Painter of God
by Dimitris Siatopoulos

I had a hard time letting it go and, possibly because I didn't really want to, its journeys will be under control, so that it always returns to its base.

The painting of Dominikos Theotokopoulos and the linguistic artistry of Dimitris Siatopoulos are one of the things I will put in my chest to take with me (Treasure No. 1).



Ino - the Second Canal of my Free Library - describes precisely the reasons why Siatopoulos's EL GRECO is a diamond of Greek prose:

EL CRECO, the Greek! The proud lad of Crete, the painter of God, who praised Greece and left his golden seal on the world of art!
The artist who converted simple men into dematerialised shapes of saints and, working in the heart of Catholicism, managed to make acceptable his orthodox, Greek-Byzantine style of painting, with no hesitation to clash with the almighty Inquisition.
The art of painting bows before the artist who sanctified human faces...
I personally bow before the author Dimitris Siatopoulos, who painted with a sole tool, his pen! He painted the life, the work and the soul of Dominikos. Actually, he sanctified Dominikos...
And, if works of art are a legacy for future generations, such is the case with works of language. This award-winning book with its exceptional writing spread out the language and unveiled all its grandeur! The dialect and idioms of Crete enchant and comprise the dowry left behind by Dimitris Siatopoulos for all those who love our language and care for its roots and evolution...
And since art is not to be described but to be felt and savoured, this book of Art and Word had better be read in order to benefit much!

Braino Mathinou
2/12/2016

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

eTwinning: Μια Υπέροχη Περιπέτεια - A Wonderful Adventure


"Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μάθεις: μέσα από τη δράση! Ό,τι χρειαζόταν να μάθεις, σου το έμαθε το ταξίδι".
There is only one way to learn: through action! The journey has taught you all you needed to know".

Αποφάσισα να ακολουθήσω το Καραβάνι του eTwinning πριν 4 ακριβώς χρόνια, γνωρίζοντας μόνο λίγα πράγματα για το ταξίδι και σχεδόν τίποτα για τον προορισμό. Με ελάχιστες αποσκευές βούτηξα στον μαγικό κόσμο των συνεργατικών εργαλείων και της τεχνολογίας με μόνο εφόδιο την Ευνοϊκή Αρχή, που συνοδεύει κάθε νέο ξεκίνημα, και πολύ ενθουσιασμό.

Σ'αυτή τη διαδρομή ανακάλυψα πολλούς θησαυρούς:


🌟 την εργατικότητα και φαντασία των μαθητών όταν δεσμεύονται για έναν στόχο

🌟 την ευρηματικότητα και ανεξάντλητη έμπνευση των συνοδοιπόρων-συνεργατών

🌟 την πίστη ότι αυτό που γίνεται με αγάπη, θέληση και εντιμότητα θα βρει τον τρόπο να ενώσει διαφορετικές αντιλήψεις.

Ο Πρώτος Σταθμός αυτού του Καραβανιού είναι μια Όαση μετά από δύσκολο ταξίδι.

Ανακουφισμένη και ικανοποιημένη που κατάφερα να φτάσω εδώ, μπορώ για λίγο καιρό να ξαποστάσω και να αποτιμήσω το ταξίδι μου:
όπως όλες οι περιπέτειες, το σημαντικότερο δώρο τους είναι η ίδια η εμπειρία και οι φίλοι που κερδίζεις στη διαδρομή!



Έργο 1: Δημιουργοί Κόσμων - Η Βιβλιοθήκη στο Σχολείο

Εθνική Ετικέτα Ποιότητας 17.08.2016 National Quality Label


Ευρωπαϊκή Ετικέτα Ποιότητας  22.11.2016  European Quality Label


Έργο 2: Οι Παροιμίες στην Ευρώπη

 
Εθνικές Ετικέτες Ποιότητας  17.08.2016  National Quality Labels

Ευρωπαϊκές Ετικέτες Ποιότητας 22.11.2016 European Quality Labels


Συγχαρητήρια! Το σχολείο σας βραβεύθηκε με την Ευρωπαϊκή Ετικέτα Ποιότητας για την τελειότητα της εργασίας σας στο έργο eTwinning "Creators of Worlds - The Library in the school" και στο έργο eTwinning "Proverbs in Europe" . Αυτό σημαίνει πως η εργασία σας, η εργασία των μαθητών και του σχολείου σας έχει αναγνωριστεί στο  υψηλότερο Ευρωπαϊκό επίπεδο.
Thank you all!
Thank you, Braino!

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Η Ιστορία μέσα μας - The History within us


Κάποτε θα ταξιδέψω εκεί, στα μέρη που η φωτιά κατάπιε, μαζί με τα όνειρα, το παρόν και το μέλλον χιλιάδων οικογενειών, μαζί και της δικής μου. Έμαθα για την ιστορία της καταστροφής μέσα από τις διηγήσεις του παππού και βίωσα την κουλτούρα εκείνου του ελληνισμού μέσα από τους τρόπους και τις ιδέες που έφερε εκείνος μαζί του. Όσα βιβλία κι αν διαβάσω για τα γεγονότα του 1921-22, τίποτα δεν θα είναι τόσο ζωντανό όσο η ιστορία που φέρω μέσα μου... 




One day I will travel there, to the places where fire, along with the dreams, swallowed the present and future of thousands of families, including my own. I learned about the history of the catastrophe through my grandpa's narrations and felt in my bones the culture of those Greeks through the manners and ideas he brought with him. No matter how many books I read about what happened in 1921-22, nothing will be more alive than the history I carry within...




Η Κυρά της Σμύρνης
του Θάνου Κονδύλη 

...είναι κομμάτι εκείνης της ιστορίας. Ξεκίνησε το ταξίδι του στα ασφαλή νερά του Δεύτερου Καναλιού μου, με κατευόδιο τα όμορφα λόγια και τις εικόνες της Ινώς:




Κάθε φορά που κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο που το θέμα του έχει να κάνει με τη Σμύρνη και την καταστροφή της, είμαι πάντα σίγουρη πως κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης,  η συναισθηματική φόρτιση  λόγω της φύσης του περιεχομένου,  θα είναι τεράστια. Ένα τέτοιο θέμα  σχεδόν καταφέρνει την ψυχική αποδυνάμωση των αναγνωστών…

Το ίδιο συνέβη και με την Κυρά της Σμύρνης του Θάνου Κονδύλη. Ένα βιβλίο που το διάβασα σχεδόν απνευστί και που η ηρωίδα του αποδείχτηκε ηρωίδα με την κυριολεκτική σημασία της λέξης!

Στο πρόσωπο της Κυράς της Σμύρνης καθρεφτίζονται όλες οι γυναίκες που μέχρι πριν την καταστροφή ζούσαν μια όμορφη ζωή συνυπάρχοντας σχεδόν αρμονικά με τους Τούρκους, σε μια πόλη που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως το Παρίσι της εποχής, έχοντας άφθονα πλούτη, ανέσεις, ανέμελη ζωή.
Και ξαφνικά ανατράπηκαν και χάθηκαν τα πάντα… Σίγουρα τα λόγια πάντα θα είναι πολύ φτωχά, για να περιγράψουν τις εικόνες και να αποδώσουν το μέγεθος της φρίκης που έζησαν οι Έλληνες το 1922. Τι αποθέματα ψυχής έπρεπε να έχουν οι επιζήσαντες, ώστε να ξαναρχίσουν τη ζωή τους απ’ την αρχή, είτε στη Σμύρνη, είτε στην Ελλάδα.  Πώς να χωρέσει ο νους τόση δυστυχία και τόσο πόνο!

Αυτός ο τόπος έχει αφήσει τα αποτυπώματά του ανεξίτηλα στις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων. Σκηνές που  τυπώθηκαν  σε ένα βιβλίο… Το βιβλίο της ζωής τους!  Ιερό κειμήλιο προς τους απογόνους τους…
Μέσα από αυτή την τραγικότητα, αναδεικνύεται η ανάγκη για πανανθρώπινη ειρήνη! Και αν όπως λέγεται  η Ιστορία επαναλαμβάνεται, ας ευχηθούμε να μην συνοδεύεται από  αποτρόπαιες και φρικιαστικές πράξεις  τέτοιου μεγέθους …
                                                                                                                   
 Μπραϊνώ  Μαθηνού
                                                                                                                             
8/11/2016
Υ.Γ. Το βιβλίο παραμένει στη Σκιάθο και  παραδίδεται στη  Μάγδα.


The Lady of Smyrna
by Thanos Kondylis

...is part of that time in history. It started its journey in the safe waters of my Second Canal, having Ino's beautiful words and pictures as a farewell...






Every time I hold a book in my hands which has to do with the catastrophe of Smyrna, I am always certain that, while reading it, my emotional charge will be huge due to the nature of its content. Such a subject matter nearly achieves the psychological debilitation of the readers...
Such is the case with The Lady of Smyrna by Thanos Kondylis. A book which I read with one breath and whose female character proved to be a heroine in the real meaning of the word!

On the face of the Lady of Smyrna are reflected all those women, who, before the catastrophe, lived a beautiful life co-existing almost harmoniously with the Turks, in a city deservedly called the Paris of the east, having abundant wealth, comforts and a carefree lifestyle. And, all of a sudden, all this was overturned and gone forever... The words surely will always be poor to describe the magnitude of horror experienced by the Greeks in 1922. What stock of soul strength was needed to start all over again from scratch, whether in Smyrna or Greece! How can the mind fit such misfortune and pain!

This place has left indelible scars on the souls of thousands of people. Scenes printed in a book... the book of their lives! A sacred heirloom for their off-spring...From within this tragedy surfaces the need for universal peace! And if history repeats itself as they say, let us wish it is not accompanied by hideous and atrocious deeds of such magnitude...

Braino Mathinou
8/11/2016

PS: The book remains in Skiathos and is handed over to Magda.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Πώς χάθηκε η μαγεία του κόσμου; - How was magic of the world lost?


Κάποτε ο κόσμος μας ήταν ένα μέρος μαγικό...
κάποτε... τότε που ο άνθρωπος ένιωθε 
κομμάτι της φύσης και κοιτούσε με δέος
τον ουρανό και τη θάλασσα...

Αν απλώσουμε το βλέμμα, αντί να προχωράμε 
κοιτώντας κοντά ή κοιτώντας τον εαυτό μας
στους καθρέφτες, στις βιτρίνες, 
στις αυτο-φωτογραφίες (selfies)...
ίσως επανακτήσουμε τη μαγεία και ίσως
μπορέσει να μεγαλώσει η ψυχή μας.

Τα μάτια μας μπορούν να χωρέσουν ένα ευρύτερο πεδίο θέασης,
που να περιλαμβάνει βουνά, θάλασσες, ουρανούς , δέντρα...
και όμως, εμείς μαθημένοι και σταθεροποιημένοι
στους τρόπους μας, περιορίζουμε αυτό το χάρισμα
σε ένα πολύ μικρό κύκλο όρασης...

Ένα χάρισμα που έχουν όλοι οι άνθρωποι,
να μπορούν να κοιτούν ψηλά και μακριά
τον ουρανό και τον ορίζοντα...
να έρχονται σε επαφή με τη φύση τους και το σύμπαν.

Ένα χάρισμα που από μόνο του,
χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια, είναι ικανό
να δώσει γαλήνη στην ψυχή και
να επιτρέψει να επανακτήσουμε τη μαγική επαφή
με την εσωτερική μας φωνή...

...αρκεί ένα βλέμμα... πέρα μακριά...
πέρα ψηλά...
προς ένα ηλιοβασίλεμα...
προς ένα δέντρο που λυγίζει στον άνεμο,
όπως οι δύο ευκάλυπτοι που λικνίζονται 
έξω από το παράθυρο
σαν τεράστιες βεντάλιες...


Our world was a magical place once...
once, when man felt part of nature
and gazed with awe at the sky and the sea...

If we open up our gaze, instead of looking close
or looking at ourselves in mirrors, in shop windows,
in our self-photographs...
then we might regain that magic and 
our soul might grow larger.

Our eyes can cover a wider range of sight,
which could include mountains, seas, skies, trees...
yet, trained and fixed in our ways, we narrow this gift
to a very small circle of vivion...

A gift which all people possess,
to be able to look high and beyond
at the sky and the horizon...
to come in contact with their nature and the universe.

A gift which in its own, with no special effort,
is able to give peace to the soul and allow us 
to regain that magical contact 
with our inner voice...

...all it takes is a a gaze... far ahead... far high...
at a sunset... at a tree swinging with the wind...
like the two eucalyptus trees that sway
outside my window...
like gigantic fans...

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου... - Mirror, mirror on the wall...


Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου, αγάπη μου;
Το ερώτημα απευθύνεται σε όλες και όλους
που, από τις πολλές ενεσούλες και τα τραβήγματα,
μεταμορφώνονται σε Φρανκεστάιν του εαυτού τους.

Και καλά αυτές που, στη νεότητά τους, δεν είχαν
αυτό που λέμε όμορφο πρόσωπο...
έλειπε μια γαλλική μυτούλα, 
κάτι τα μάτια ήταν μικρά...
γενικά, οι Μοίρες δεν υπήρξαν και τόσο γενναιόδωρες!

Αυτές να τις καταλάβω!
Ήρθε η επιστήμη να αποκαταστήσει την αδικία
εις βάρος τους και να μπορέσουν "οι φτωχές"
να πάρουν την εκδίκησή τους από την 
"ωραία της παρέας".
Ήρθε η ενεσούλα και αποκατέστησε τη συμμετρία
ως μια τέταρτη, δικαιότερη Μοίρα!

Οι ωραίες, όμως;
Πώς να κατανοήσει κανείς αυτή την αυτοκαταστροφική τάση
να φουσκώνουν τα ζυγωματικά, που με τη σειρά τους
στριμώχνουν τα υπέροχα μάτια σε δύο σχισμές;


Τι σου είναι η ρυτίδα, βρε παιδί μου;
Ο αγώνας ενάντια στη ρυτίδα έκανε όλες και όλους ομοιόμορφους... 
ένα πράγμα όλοι, ίδιες φάτσες παντού, 
τσιτωμένες χωρίς τις "καταραμένες" ρυτίδες... 
και τα χειλάκια του "ροφού" να κυριαρχούν πάνω σ'αυτό το πλαστικό...

Θα μου πείτε: ήταν ωραίο θέαμα η Κάθριν Χέμπορν
που από θεά "κατάντησε" μια γιαγιάκα
και χωρίς ντροπή έπαιζε και στις ταινίες;
Η θεά Κάθριν υπήρξε θεά τότε,
που ξεσήκωνε άντρες και γυναίκες με μια της κίνηση.
Λες να εξακολουθούσε να το θέλει στα 60, 70 ή 80 της,
όταν άκουγε τα κοκαλάκια της να τρίζουν κάθε πρωί; 

Έπραξε σοφά!
Άφησε εκείνη την εποχή πίσω της, άθικτη από τον χρόνο,
και η ομορφιά της παραμένει στο μυαλό αναλλοίωτη
από την μετέπειτα εικόνα της.
Μακάρι οι ενεσούλες να ξαναέκαναν το σώμα
νέο εσωτερικά!
Μέχρι αυτό να γίνει, η εικόνα στον καθρέφτη
είναι μια ψευδαίσθηση, και άντε...
ας ήταν τουλάχιστον όμορφη!
Ε... δεν είναι!!


Και αυτό το "θεά" που ακούτε από όλους τριγύρω
είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Η λέξη έχασε και χάνει το νόημά της,
όταν λέγεται κατά κόρον για όλους και όλες,
παραμορφωμένους ή μη.

Η εκδίκηση της ασχημούλας της παρέας είναι εδώ!!
Που να το φανταζόταν η έρμη ότι θα έφτανε ο καιρός
που θα στεκόταν επί ίσοις όροις δίπλα στην "ωραία", 
η οποία, παρεμπιπτόντως, σε λίγο δεν θα μπορεί 
να δει από το πολύ μάγουλο.
Κρίμα τις πράσινες ματάρες! Πάνε κι αυτές!

Και αυτό το κλισέ: Αν κάτι δεν μου αρέσει πάνω μου,
θέλω να μπορώ να το αλλάξω. Ανοησίες!
Αλλάζεις το ωραίο με το τρομακτικό!
Αυτά είναι μέρος της συνωμοσίας των "ασχημόφατσων"
για να σε κάνουν ίδια με αυτές!
Ξέρεις τι απωθημένα έχουν μαζευτεί με τα χρόνια;
Ξέρεις τι είναι να μπαίνεις σε έναν χώρο
και να μην σε κοιτάζει κανείς;
Να χρειάζεται να διαβάζεις βιβλία, να βάφεις μαλλιά,
να σουλουπώνεσαι τρεις ώρες πριν βγεις από το σπίτι
και πάλι να μην υπάρχεις δίπλα στην "ωραία";

Όχι, αγάπη μου, εσένα σε καταλαβαίνω!
Η επιστήμη δούλεψε για σένα.
Την άλλη, " τη χαζή", δεν καταλαβαίνω.
Δε χόρτασε τόσα χρόνια;;
Κι έρχεται η θεία δίκη να βάλει το χεράκι της 
σε όλη αυτή την αλαζονεία .

Μην το παρακάνεις, αγαπούλα μου!
Είσαι χορτάτη... άσε τώρα να φάει και κανένας άλλος.
Και πού ξέρεις..;
Μπορεί εσύ που θα είσαι διαφορετική από τις άλλες,
αληθινή αντί για πλαστική,
να γεράσεις ομορφότερα από αυτό που 
σου εγγυώνται οι ενεσούλες.

Κρίμα να λένε από πίσω σου: Κοίτα πώς κατάντησε!
Ίσως είναι καλύτερα να λένε: Υπήρξε μία θεά!
Γνώμη μου.


Why are you doing this to yourself, darling?
The question goes to all those men and women 
who are tranformed into Frankensteins of themselves
through "miracle" injections and face lifts.

I can perfectly understand those who, back in their youth,
did not have what we call "a pretty face"...
some lacked that pointed, French nose...
others had small eyes...
generally speaking, the Fates had not been so generous with them.

I can understand these cases.
There came Science to restore injustice against them,
bringing those "poor ones" in position 
to take their revenge from the "pretty girl of the gang".
There came the magic, little injection 
to restore symmetry, like a fourth, fairer Fate!

But, what's wrong with the pretty ones?
How on earth can anyone grasp this self-destructive urge
to bulge their cheekbones, which, in their turn,
push those beautiful eyes into two thin slots?

Who could believe the power of a wrinkle?
The struggle against the wrinkle has made all look the same,
everybody of one kind, the same faces everywhere,
stretched but free of those "damn" wrinkles...
and those "fish lips" dominating over all this plastic!

You could argue: Was Katherine Hepburn a beautiful sight
when she appeared in films, without shame,
like the grandma she had become,
instead of the goddess she had once been?
Goddess Katherine had been a goddess back then,
when she could upset men and women alike 
with just one gesture.
Do you think she still wanted that in her 60s, 70s or 80s,
when she could hear her bones creak every morning?

She was wise!
She left that era behind, intact from the touch of time,
and her beauty remains in the mind 
unchanged from her later image.
If only these little injections could make our body
young again from the inside!
Until this happens, the reflection in the mirror
is just an illusion... and it's fine...
as long as it's pretty. Well, it's not!

And this so frequently-repeated exclamation
"you're a goddess" you hear from everyone around
is a big lie. The word has lost all meaning
when it's said disgustingly often for everyone,
deformed or not.

The revenge of the "ugly" in the gang is here!!
She would have never imagined that there would come the time
to eventually stand on equal terms next to "the pretty one"
who, by the way, will soon lose all vision
from all this bloated cheek.
Such a waste for those big, gorgeous,
green eyes! Gone now!


And that cliche: If there is something I don't like on me,
I want to be able to fix it. Nonsense!
You are changing something beautiful into scary!
All these are part of the conspiracy of "the ugly-faced"
to make you one of them!
Think about all those repressed emotions
accumulated over the years.
Can you imagine what it feels like to walk into a place
and nobody pays any attention?
To have to read books, dye hair,
tidy yourself up for three hours before going out
and, still, be non-existent next to "the pretty one"?

No, darling, I can understand you just fine,
but I fail to grasp the other one, "the silly one".
Hasn't she had enough all those years?
And here comes divine intervention to 
straighten all this arrogance.
Just, do not overdo it, honey!
You are full - let the others now have a bite!

And who knows? Perhaps, being different from the others,
real instead of plastic, you might age 
more beautifully than the little injections promise you.

Isn't it a shame people to say behind your back:
Look at her! What a monster she has turned into!
Perhaps they better say:
She was a real beauty once!
My opinion.  

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Σαν την πέτρα που κυλάει... - Like a rolling stone...


The Persistence of Memory, 1931
by Salvador Dali

image credit:


Η τέχνη είναι μία... μας ακουμπάει με μια εικόνα
ρολογιών που λιώνουν...
...με μια σειρά από νότες που υφάνθηκαν
μεγαλοφυώς μέσα σε ένα μουσικό κεφάλι...
...με ένα μαγικό συνδυασμό λέξεων
που φτιάχνουν ένα ποίημα...
...με οτιδήποτε μπορεί να μετατρέψει 
τη ζωή σε μοναδική εμπειρία...

Art is one... it touches us with an image
of melting clocks...
...with a series of notes geniously
knitted together inside a musical head...
...with a magical combination of words
creating a poem...
...with anything able to tranform
life into a unique experience...



"How does it feel...?
How does it feel...?
...to be on your own?
...with no direction home?
...like a complete alone?
...like a rolling stone?"



Και όταν αυτό συντελείται, τότε το αναγνωρίζει η ψυχή
κι ανοίγει τα δύσπιστα φύλλα της για να δεχτεί
το συναίσθημα, την τροφή της.

Μαζεύοντας τέτοιες αναμνήσεις, 
δεν έχεις πια ανάγκη να τις κατέχεις...
...τις αφήνεις ελεύθερες...

And when this takes place, then the soul 
acknowledges it and opens its distrustful leaves
in order to accept the emotion, its food.

Having collected such memories,
you no longer feel the need to possess them...
...you let them go free...





Τίτλος: Το Σπίτι των Επτά Γυναικών
Συγγραφέας: Λετίσια Βιρζόφσκι


Title: The House of Seven Women
Author: Leticia Wierzchowski





αποχαιρετά το βιβλίο, περιγράφοντας τους ορατούς και αθέατους πολέμους στο ταξίδι μας στον χρόνο...


Από καταβολής κόσμου, το χειρότερο από τα δεινά που μαστίζουν την ανθρωπότητα, σίγουρα  είναι ο πόλεμος. Πατέρας πολλών κακών, είτε είναι επεκτατικός, είτε εμφύλιος.

Ίσως ο εμφύλιος να είναι η χειρότερη μορφή πολέμου…

Κανένας πόλεμος δε γίνεται δίχως αιτία, μα και για καμιά αιτία δεν πρέπει να γίνεται πόλεμος. Θέλοντας να απαλύνουμε λίγο τον πόνο για τη γέννηση ενός πολέμου, δεχόμαστε πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται και πεθαίνουν πολεμώντας για ένα όνειρο. Με καθήκον και μοίρα να αλλάξουν τον κόσμο. Και  ένα όνειρο για το οποίο αξίζει να παλεύεις μέχρι την τελευταία  σου σταγόνα, είναι η ελευθερία ενός τόπου κι ενός λαού για τη δημιουργία ενός έθνους με ιδεώδες την ισότητα, όπου δε θα υπήρχε αυτοκράτορας ούτε σκλάβοι.

‘’ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ’’ της Λετίσια Βιρζόφσκι, είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα, με θέμα έναν πολυετή εμφύλιο πόλεμο που άρχισε το 1835 στη Βραζιλία, ενάντια στην Αυτοκρατορική Αυλή. Ένας πόλεμος που άπλωσε βαριά σκιά πάνω σε όλη τη χώρα, έβλαψε ανεπανόρθωτα τον ψυχισμό ενός λαού και αχρήστεψε το υπόλοιπο της ζωής σε όσους είχαν την τύχη να παραμείνουν ζωντανοί. Ανάμεσα στους νεκρούς, και στο αντίπαλο στρατόπεδο, οι δικοί τους άνθρωποι. Άνθρωποι του ίδιου τόπου, φίλοι ή συγγενείς, που απλώς βρίσκονταν στην αντίθετη μεριά των επάλξεων. Κι αυτοί μάχονταν για ένα όνειρο, δόξα ή χρήμα…

Για κάποιους ανθρώπους ή λαούς, το να υποφέρουν είναι το ριζικό τους. Ποτέ όμως κανείς δεν υποφέρει τόσο όσο σε έναν πόλεμο!

 Απώλειες δεν υπήρχαν μόνο μόνο στα πεδία των μαχών. Απώλειες είχαν και οι οικογένειες που έμεναν πίσω. Τα γυναικόπαιδα και οι άμαχοι, που κι αυτοί πολεμούσαν καθημερινά. Έδιναν μάχη με τον εαυτό τους, με τα ψυχικά και σωματικά τους πάθη, με τον πόνο τους, με τους δαίμονες που τους κυνηγούσαν…

Σαν σκοτωθείς στο πεδίο της μάχης λυτρώνεσαι. Σαν σκοτωθεί η ψυχή σου, καταδικάζεσαι να κουβαλάς ένα άδειο κουφάρι γεμάτο θλίψη για το υπόλοιπο της ζωής σου. Γιατί η θλίψη είναι σαν τη σκόνη. Φεύγει πολύ δύσκολα, αν θρονιαστεί μέσα σου. Μα απαγορεύεται και να τη δείξεις, γιατί απογυμνώνεσαι. Έτσι γίνεται βαριά, σκληρή, διαβρώνει, ναρκώνει τις ψυχές. Και στο σπίτι των εφτά γυναικών, είχε μπει για τα καλά. Με επιδέξια όμως στρατηγική, οι δυο γυναίκες που όριζαν τις ζωές των άλλων, προσπαθούσαν να κάνουν ελιγμούς αντάξιους μιας μάχης. Γιατί όταν μια γυναίκα απελπίζεται τα πάντα χάνονται.

Σίγουρα αυτός ο πόλεμος τούς έκανε να νιώσουν οργή για την ίδια τη ζωή. Οργή για την αθέατη πλεκτάνη που στήνει  και που μερικοί ονομάζουν πεπρωμένο. Αυτό που δυστυχώς είναι… ‘’φυγείν αδύνατον’’…
                                                                                                     
Μπραϊνώ  Μαθηνού
                                                                                                              
12/10/2016

Υ.Γ. Το βιβλίο παραμένει στη Σκιάθο και παραδίδεται στην Άννα.



Ino - Canal 1 of my Free Library - says goodbye to the book, describing the visible and invisible wars
on our journey through time...

Since the beginning of time, the worst of all ills plaguing human kind is definitely war. Father of all evil, whether conquering or civil.

Perhaps civil war is the worst kind there is...

No war takes place without cause, yet for no cause should there be any war. Wishing to upease a little the pain for the birth of a war, we accept that there are people who are born and die fighting for a dream. With the duty and destiny to change the world. And a dream worth fighting for till your last drop is the liberation of a land and its people, for the creation of a nation with the ideal of equality at heart, where there would be no emperor nor slaves.

THE HOUSE OF SEVEN WOMEN by Leticia Wierzchowski is a historical novel dealing with a prolonged civil war which started in Brazil against the Royal Court. A war that cast a heavy shadow over the whole country, damaged the people's psychology beyond repair and destroyed for good those who were fortunate to survive. Among the dead, people of the opposite side, as well. People of the same homeland, friends and relatives who had simply happened to be on the opposite bastion. They, too, fought for a dream, glory or money...

For some people or nations, suffering is their fate. However, never has anyone suffered more than in a war!

Losses were not only present in the fields of battle. Losses were also felt in the families left behind. Women and children, civilians who had to fight their own daily battle with themselves, with their psychological and physical passions, with their pains, with the demons that persecuted them...

Once you are killed in the battlefield, you are liberated. Once your soul is killed, you are condemned to carry an empty shell filled with grief for the rest of your life. You see, grief is like dust. It is hard to get rid of, once it has settled inside you. Yet, you are not permitted to show it, because in doing so you strip yourself. So, it becomes heavy, rough, corrosive, hypnotizing the soul. And inside the house of seven women it had entered just fine. Yet, with skilful tactics, the two women commanding the lives of the rest, endeavoured to make manoeuvres worthy of battle. Because, when a woman despairs, all is lost.

That war had definitely caused them to feel anger for life itself. Anger for the invisible web that life weaves, the one some call "destiny". The one we unfortunately cannot escape...

Braino Mathinou
12/10/2016

PS: The books stays in Skiathos and is handed over to Anna.