Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Δεύτερο eTwinning έργο (2015-16) - Second eTwinning project (2015-16)

Τίτλος έργου: Η Προστασία του Περιβάλλοντος

Τη συμμετοχή μου σ'αυτό το έργο καθόρισαν δύο παράγοντες:

1. το θέμα αυτό καθ' εαυτό, γιατί δεν θα κουραστώ να επιμένω ότι η στάση μας απέναντι στο περιβάλλον είναι θέμα παιδείας και τα σχολεία θα πρέπει να συμμετέχουν ενεργά σε τέτοια έργα και

2. η πρόσκληση της φίλης μου Elizabeth Doveze από τη Γαλλία με την οποία είχαμε μια όμορφη συνεργασία στο περυσινό eTwinning έργο με θέμα την Ειρήνη. 

Στο συγκεκριμένο έργο οι μαθητές, με τη χρήση παραδοσιακών τρόπων αλλά και με τη χρήση εργαλείων τεχνολογίας, θα παρουσιάσουν με ποικίλους τρόπους τα περιβαλλοντικά προβλήματα της χώρας τους και, σε συνεργασία με τα άλλα Ευρωπαϊκά σχολεία, θα εντοπίσουν τα αίτια, καθώς επίσης και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Το έργο βρίσκεται σε εξέλιξη από τον Φεβρουάριο του 2014 και συνεχίζεται φιλοδοξώντας να καλύψει τις γνώμες και τις ιδέες όσο περισσότερων παιδιών και εκπαιδευτικών είναι πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε αυτό.


Title of the project: The Protection of the Environment

My participation in this project was determined by two factors:

1. the subject itself, because I will not tire to insist that our attitude towards the environment is a matter of education and schools should ne actively involved in such projects and

2. the invitation of my friend Elizabeth Doveze from France with whom we shared a beautiful collaboration in our last-year's project on Peace.

In this specιfιc project students, with the use of traditional ways as well as web tools, will present in various ways the environmental problems of their country and, in collaboration with the other European schools, will spot the causes and the ways in which we can face them. The project has been in progress since February 2014 and goes on aspiring to cover the opinions and ideas of as many students and teachers are willing to take part in it.


Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Το Βιβλίο που Ταξιδεύει (Σταθμός 2) - The Travelling Book (Station 2)

Η Αριστέα (Σταθμός 2) γράφει:

"Όπως έγραψα και στο τετράδιο που ήδη ταξιδεύει, χαίρομαι πολύ που αποτελώ μέρος αυτής της αλυσίδας. Μα πιο πολύ χαίρομαι γιατί διάβασα μια ιστορία που την είχα σχεδόν λησμονημένη κι έτσι τώρα, σ' αυτή την ώριμη ηλικία, μπορώ να πω πως το είδα πολύ διαφορετικά το βιβλίο. Έγινε δε το πρώτο στη λίστα μου με τα αγαπημένα μου βιβλία. Αν δεν μου το είχε στείλει η Ινώ, δεν νομίζω ότι θα το διάβαζα ξανά και θα έχανα την ευκαιρία να συγκινηθώ με αυτόν τον Έρωτα, αλλά και με όλα όσα καταπιάνεται ο αείμνηστος Μάρκες! Το βιβλίο ταξιδεύει για την Αναστασία, η οποία θα είναι ο επόμενος σταθμός σ'αυτό το ταξίδι.
Οι φωτογραφίες είναι στον κήπο μου, παρέα με τον Μαξ μου!"




Aristea (Station 2) writes:

"As I have written in the accompanying notebook which is already travelling, I am really happy to be part of this chain. Yet I'm even happier to have read a story almost forgotten for me and so now, in this mature age, I can say that I've looked at the book very differently. It has also come first in my list of most favourite books. If Ino had not sent it to me, I think I wouldn't have read it again and I would have missed the chance to be moved with this Love, but also with everything unforgettable Marquez deals with. The book is on its way to Anastasia, who will be the next station on this journey.
The photos are in my garden, together with my Max!"

____________________________________________

Το Βιβλίο που Ταξιδεύει πετάει, πετάει μακριά μου και οι λέξεις του Γκάμπο γίνονται πουλιά που μια αγγίζουν τον ουρανό και μια τη γη. Τα λόγια της Αριστέας μου θύμισαν την τελευταία του, αποχαιρετιστήρια επιστολή σε αγαπημένους φίλους. Την παραθέτω σε τρεις γλώσσες (μετά από παρότρυνση φίλων).

The Travelling Book flies, flies away from me and Gabo's words become birds which one moment touch the sky and the next touch the earth. Aristea's words brought back to mind his last farewell letter to his dear friends. I quote in three languages (after friends' request). 


Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Νέο έργο eTwinning (2015-16) - New eTwinning project (2015-16)

Τίτλος έργου: ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΚΟΣΜΩΝ - Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Σχετικά με το έργο:



Η βιβλιοθήκη παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στα σχολεία για την προώθηση και τη βελτιστοποίηση της φιλαναγνωσίας στους μαθητές. Σκοπός του έργου είναι η εξοικείωση των μαθητών με τα βιβλία και η ενεργή συμμετοχή τους στις δραστηριότητες που πηγάζουν από τις ιστορίες και την ανάπτυξη της φαντασίας σε διάφορους τομείς έκφρασης. 

Κάθε σχολείο θα παρουσιάσει ήρωες βιβλίων και συγγραφείς του τόπου του, θα συμμετέχει στη συγγραφή ενός ψηφιακού βιβλίου και θα ανταλλάξει ιδέες με τα σχολεία-συνεργάτες. 

Project title: CREATORS OF WORLDS - THE LIBRARY IN THE SCHOOL


About the project:

The library plays a significant role in schools regarding the promotion and improvement of literature reading by the pupils. The project's main aim is the pupils' familiarisation with books and their active participation in activities stemming from the stories, as well as the development of imagination skills in various sections of expression.


Each school will present book characters and authors of their area, will participate in the writing of a digital book and will exchange ideas with the other partner-schools.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Περί κινήτρων και άλλων δαιμονίων - Sobre motivos y otros demonios - About motives and other daemons

Αν δεν μιλάς την ίδια γλώσσα, δεν μπορείς να ταυτιστείς, να διαβάσεις πίσω από τις γραμμές, να υπερβείς τις συμβάσεις της μετάφρασης και να βουτήξεις στην καρδιά των λέξεων. 

Οι άνθρωποι που μιλούν την ίδια γλώσσα έχουν έναν κοινό κώδικα - τα κλειδιά της επικοινωνίας. Τους ενώνει μια κοινή γνώση που ξεφεύγει από τα όρια των λέξεων και αγγίζει αυτά των νοημάτων.

Όταν αποφάσισα να μάθω Ισπανικά, το κίνητρό μου ήταν μόνο αυτό - να μπορέσω να διαβάσω τους μεγάλους νοτιοαμερικανούς συγγραφείς κατευθείαν από το πρωτότυπο - να μην εμπιστευτώ τη μετάφραση.

Είναι μια γλώσσα που με μάγεψε και, όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα που μας παθιάζουν, αφοσιώθηκα στη μελέτη της. Κι όταν κατάφερα να διαβάσω το πρώτο λογοτεχνικό κείμενο στην δική του γλώσσα, κατάλαβα ότι είχα πράξει σωστά.

Συνεχίζω να κρατώ ζωντανή την επαφή μου με τα Ισπανικά διαβάζοντας και γράφοντας.
Πια δεν θέλω να μάθω άλλη γλώσσα.

_______________________________________________


Si no hablas la misma lengua, no puedes identificarse, leer entre la líneas, sobrepasar las convenciones de la traducción y hundirse en el corazón de las palabras.

Las gente que habla la misma lengua tiene un código común – las llaves de la comunicación. La une el mismo conocimiento que escapa de las fronteras de las palabras y toca a las de las nociones.

Cuando decidí aprender el español, mi motivo era sólo esto – poder leer low grandes escritores sudamericanos directamente del original – no confiar en la traducción.

Es una legua que me fascinó y, como todas las cosas que nos apasionan, yo me dediqué a su estudio. Y cuando logré a leer el primer texto literario en su propia lengua, me di cuenta de que había hecho bien.

Yo sigo manteniendo vivo el contacto con el español leyendo y escribiendo.
Ya no quiero aprender otra lengua.  

  


If you do not speak the same language, you cannot identify yourself, you cannot read between the lines, surpass the conventions of translation and dive into the heart of  words.

People who speak the same language have a common code - the keys of communication. They are united under the shared knowledge which escapes the boundaries of words and touches those of notions.

When I decided to learn Spanish, my motive was only this - to be able to read the great south-american authors directly from the original - not to trust the translation.

It is a language that fascinated me and, as is always the case with things that we are passionate about, I dedicated myself to its study. And when I managed to read my first literary text straight for the original, I realised I had done well. 

I continue to keep my contact with Spanish alive through reading and writing.
I no longer wish to learn another language.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Ένας σοφός - απλός άνθρωπος ( A wise - simple man )

Φέτος το καλοκαίρι, ξαναδιάβασα το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ "Η Θεραπεία του Σοπενάουερ". Σημείωσα τα εξής:

"Ο σοφός άνθρωπος δεν θα περάσει τη ζωή του κυνηγώντας την αποδοχή και τη φιλία των άλλων. Κάτι τέτοιο είναι εντελώς επιφανειακό. 
Η δημοτικότητα δεν ορίζει ποια είναι η αλήθεια ή ποιο είναι το καλό. Το αντίθετο! Είναι οδοστρωτήρας, είναι υποβιβασμός. 
Είναι πολύ καλύτερο ν' αναζητάει κανείς μέσα του τις αξίες και τους στόχους του."

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ


This summer I re-read Irvin D. Yalom's "The Schopenhauer Cure". This is what I noted down:

"Wise men will not waste their lives chasing the acceptance and friendship of others. 
Something like this is totally superficial.
Popularity does not determine what the truth is or what is good. Quite the opposite! It is a road-roller, it is degradation.
People had better look inside themselves for their values and purposes."
ARTHUR SCHOPENHAUER



Ξαναθυμήθηκα τα λόγια της Έλεν Κέλερ: "Η λογοτεχνία είναι η Ουτοπία μου." και αναρωτήθηκα ποια να είναι η ονειρική πολιτεία για την κοινωνία μας - την κοινωνία των Like. Το πάτημα του κουμπιού που δεν απαιτεί προσπάθεια, που δεν χρειάζεται χρόνο πάνω από 1 δευτερόλεπτο, πόσο ειλικρινές μπορεί να είναι; Πόση ισχύ μπορεί να έχει για να καθορίζει την υπόστασή μας και τις διαθέσεις μας;
Από τα Like που ανταλλάσσουμε καθημερινά, πόσα πραγματικά εννοούμε; Είναι αυτή η "ανάγκη - οδοστρωτήρας" για δημοτικότητα και αποδοχή που είναι τόσο επιτακτική, νομίζω. Ίσως θα έπρεπε να προβάλλουμε μια μικρή αντίσταση, όποτε αυτό είναι εφικτό, ή έστω να γνωρίζουμε την αλήθεια πίσω από κάθε χαρά που κάνουμε όταν κάποιος "φίλος" χαρίζει το δευτερόλεπτό του για εμάς.

Αυτή τη στιγμή, η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει έναν πολιτικό να μιλάει κι εγώ πατάω, χωρίς ενοχές, τη σίγαση για να χαρώ τις λέξεις μου και να ψάξω τη μελωδία που θα ταιριάξει με αυτές.

I recalled Hellen Keller's words: "Litearature is my Utopia." and I wondered what could be the dreamy place for our society - our society of Likes. The push of a button which does not require effort, which does not take more than second of our time, how earnest can it be? How much power can it have so as to define our existence and our moods?
Of all the Likes we share every day, how many do we really mean? It's this "road-roller - need" for popularity and acceptance that is so imperative, I reckon. Perhaps we could put up a little resistance, whenever possible, or at least be aware of the truth behind every joy we experience when a "friend" spares their second for us.

Right now, the television screen shows a politician talking and I press, without remorse, "mute" so that I can savour my words and search for the melody to match them.





Πρώτη φορά που τους άκουσα ήταν στο λύκειο - πολλά χρόνια πίσω - κι, όμως η συγκίνηση, ακούγοντάς τους ξανά - μοιάζει σχεδόν μια ζωή μετά -  παραμένει η ίδια...  

"Γίνε ένας απλός άνθρωπος. Γίνε κάτι που θα αγαπάς και θα καταλαβαίνεις.."
LYNYRD SKYNYRD 
[όποιος έφτιαξε το βίντεο ήταν στο μυαλό μου - απλά τέλειο!]

The first time I heard them was in high school - many years back - and, yet, the emotion, listening to them again - it feels like almost a lifetime later - remains the same...

"Be a simple kind of man. Be something you'll love and understand..."
LYNYRD SKYNYRD
[the guy who made the video was on my mind - just perfect!] 

Φιλαναγνωσία - Literature Reading at school

Στα πλαίσια του μαθήματος της Φιλαναγνωσίας, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δ2 τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Σκιάθου διάβασαν το βιβλίο "ΤΟ ΚΑΠΛΑΝΙ ΤΗΣ ΒΙΤΡΙΝΑΣ" της Άλκης Ζέη και φιλοτέχνησαν σκηνές της ιστορίας από κάθε κεφάλαιο. Η εργασία πραγματοποιήθηκε το 2013, αλλά η δουλειά τους είναι μια ζωντανή υπενθύμιση των θαυμαστών συνεπειών της λογοτεχνίας στην παιδική δημιουργικότητα και ανάπτυξη της προσωπικότητας.

In the context of the school subject Literature Reading, the pupils of class D2 (4th grade) of the 1st Primary School of Skiathos (Greece) read the book "WILDCAT UNDER GLASS" by Alki Zei  and created pictures from scenes of the story from every chapter. The project took place in 2013, but their work is a vivid reminder of the miraculous effects of literature on children's creativity and personality development. 





Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Η Ζαχαρούπολη (ένα συνεργατικό παραμύθι για τη διαφορετικότητα και την αναπηρία)

Sugartown - a collaborative fairytale about differentiation and disability
http://www.saitapublications.gr/2015/09/ebook.184.html

Το συγκεκριμένο παραμύθι γράφτηκε με αφορμή τη συνεργασία των συγγραφέων στα πλαίσια ενός ευρωπαϊκού προγράμματος με θέμα τη διαφορετικότητα και την αναπηρία.

Πρόκειται για την ιστορία ενός αγοριού τυπικής ανάπτυξης, το οποίο, έτσι τα έφερε η ζωή, και
βρέθηκε να φοιτά σε ένα σχολείο με μαθητές με αναπηρία. Περιγράφονται οι πρώτες του στιγμές στο
νέο σχολείο και τα πρώτα συναισθήματα. Μέσα από τις αναμνήσεις του μας αποκαλύπτεται η
πορεία της ζωής του και πώς αυτή συνδέθηκε άρρηκτα με την αναπηρία.


Ο καταπραϋντικός ήχος της σιωπής - The soothing sound of silence

Αν και ένθερμη οπαδός των λέξεων και της δύναμης του λόγου, οφείλω να δώσω τα εύσημα στην ακλόνητη δύναμη της σιωπής. Ναι!! Μερικές φορές μιλάει δυνατότερα απ' τα λόγια και, ίσως, σε ακραίες περιπτώσεις ευαισθησίας, μπορεί να λυγίσει το ηθικό και της ισχυρότερης προσωπικότητας.

...γιατί ο λόγος έχει πάντα και αντίλογο, ενώ η σιωπή υπόκειται σε υποκειμενική ανάγνωση, δημιουργεί αμφιβολία ως προς την ανάγνωση της κατάστασης, σε οδηγεί σε αμηχανία,...

Οι σιωπές είναι πάντα γεμάτες νοήματα και αποχρώσεις, δηλώνουν κάτι, σαν να ψάχνουν τα λόγια κι αυτά να μην είναι αρκετά να εκφράσουν την σιωπή.

Το παιχνίδι της σιωπής είναι γοητευτικό, συνοδεύεται από μια γλώσσα του σώματος σκανδαλωδώς εκφραστική, προκαλεί το μυαλό να λύσει το αίνιγμά της, να βρει την εξήγηση που κρύβεται πίσω της.

Αγαπώ τον ήχο της σιωπής όταν αυτή έρχεται να σκεπάσει τις σκέψεις μου, μα εξίσου απεχθάνομαι την επιτηδευμένη σιωπή (ή μάλλον την κατακράτηση λέξεων) που πηγάζει από συναισθηματική τσιγκουνιά. 

Ακούω εδώ και χρόνια τον καταπραϋντικό της ήχο...


Albeit a fervent admirer of words and their power, I have to give credit to the unshakeable power of silence. Yes!! Several times it speaks louder than words and, perhaps, in extreme cases of sensibility, it might even bend the morale of the strongest personality.

...because words always has counter words, while silence is subject to subjective reading, it creates doubt as to the reading of the situation, it leads to awkardness,..

Silences are always filled with meanings and shades, they declare something, as if seeking the words and these not being enough to express this silence.

The silence game is charming, it is accompanied by a body language scandalously expressive, it challenges the mind to solve its riddle, to find the explanation hidden behind it. 

I love the sound of silence when it comes to cover my thoughts, but I equally loathe the stilted silence ( or rather the withholding of words) which stems from emotional miserliness.

For years now I hear its soothing sound...
  

Αέναη Διαδοχή - Perpetual Succession

Τα λόγια και τα έργα των φίλων μου θα βρίσκουν πάντα στον χώρο μου ένα ζεστό μέρος να ξαποστάσουν, να διαβαστούν, να ακουμπήσουν, να πουν την ιστορία τους. Με τιμούν και δίνουν νόημα σε αξίες όπως η φιλία, η εμπιστοσύνη και η συνέπεια λόγων και έργων. Στα δημιουργήματά τους μπορώ μόνο να προσφέρω τις γνώσεις μου για να γίνουν προσβάσιμα και στο ξενόγλωσσο κοινό.

The words and works of my friends will always find in my blog a warm place to rest, to be read, to lean on, to tell their story. They honour me and give meaning to values like friendship, trust and consistency between words and deeds. To their creations I can only offer my knowledge so that they can be accessible to audiences of different languages.

_______________________________________________




                        
 ΑΕΝΑΗ  ΔΙΑΔΟΧΗ
Λέει πολλά η σιωπή, μα είναι μόνο για έναν…
Οι σκέψεις  έχουν δύναμη, όταν γεννιούνται λέξεις.
Κάποιες  χωρίζουν, κάποιες ενώνουν
άλλες εμπνέουν ή  σε σκοτώνουν.

Τα λόγια  δυναμώνουνε  σαν  θα γινούνε πράξεις…
Λόγια  και πράξεις στενά δεμένες
χορεύοντας στο διάβα των καιρών,
μήνυμα στέλνουν πως μόνο ενωμένες
θαύματα κάνουν, γίνονται η δύναμη πολλών!

Άνθρωποι, σκέψεις, λέξεις, πράξεις,
 αέναη διαδοχή
στου χρόνου τα περάσματα
 τη μοίρα μας αλλάζει
κι όλο μπροστά κινάει η ζωή!         
                                                                         Μπραϊνώ  Μαθηνού     12/1/15  

__________________________________________




PERPETUAL SUCCESSION

Silence speaks volumes, but only for one...
Thoughts have power, when words are born.
Some divide, some unite
others inspire or kill you.

Words get stronger when they turn to deeds...
Words and deeds tightly intertwined
dancing in the passage of times,
sending the message that only united
can they work miracles, can they become the power of many!

People, thoughts, words, deeds,
perpetual succession
along the walk of time
changes our destiny
and forward goes life!

Braino Mathinou 12/1/15


Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Το Πλήρωμα του Χρόνου - The Fullness of Time

ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Λέγεται ότι ένα από τα αναγνωρίσιμα σημάδια της ωρίμανσης του ανθρώπου είναι η αντίληψη της σχέσης αιτίας και αποτελέσματος, ή πιο απλά, πράξης και συνεπειών αυτής. Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την αλήθεια πίσω από αυτό, έστω κι αν οι κανόνες της φυσικής επιστήμης μικρή σχέση – θα υποστήριζαν πολλοί – μπορούν να έχουν με την ωριμότητα του ατόμου και την εξέλιξη της προσωπικότητάς του.

Ενώ είναι πολύ εύκολο για τον άνθρωπο να καταλάβει κάτι απτό (όπως το ότι ένα ποτήρι μάλλον θα σπάσει αν το ρίξεις στο πάτωμα), είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνδέσει τις πράξεις του ή, ακόμη πιο απαιτητικό, τις συμπεριφορές του με τις αντίστοιχες συνέπειες αυτών.

Η μόδα των τελευταίων χρόνων να αποδίδουμε στο σύμπαν συνωμοτικές προθέσεις αναδεικνύει ακριβώς αυτή την υποψία των περισσοτέρων από εμάς ότι κάποια σχέση πρέπει να υπάρχει ανάμεσα σ’αυτά που κάνουμε, που δίνουμε ή παίρνουμε και σ’αυτά που εισπράττουμε στη ζωή.

Φαίνεται ότι με την πάροδο των χρόνων αυτή η υποψία μετατρέπεται, αργά αλλά σταθερά, σε βεβαιότητα και τότε πράγματι μπορούμε να δούμε καθαρά ότι κερδίζουμε μόνο αυτά που δώσαμε. Καμιά από τις αναποδιές της ζωής δεν μένει ανεξήγητη – κανένα από τα δώρα της δεν έρχεται άξαφνα. Ίσως να ποικίλουν οι εκφάνσεις αυτών των εισπράξεων, όμως δύσκολα λαθεύει η εσωτερική μας πυξίδα.

Αν αδικήσαμε παρασυρμένοι από αλαζονεία και ματαιοδοξία, αν αρνηθήκαμε να δώσουμε βοήθεια, αν προσφέραμε σιωπηλή αλληλεγγύη, αν μεταμελήσαμε για συμπεριφορές, αν…
...έρχεται πάντα το πλήρωμα του χρόνου – η ώρα που η ζωή θα κάνει ταμείο μαζί μας και θα κληθούμε να λάβουμε ή να πληρώσουμε.

Γι’αυτό την επόμενη φορά που θα αναρωτηθούμε «γιατί;» ή «γιατί σε μένα;», ας κάνουμε μια αναδρομή στα πεπραγμένα μας. Η απάντηση είναι εκεί! Τώρα, αν είμαστε έτοιμοι να την αναγνωρίσουμε ή όχι, αυτό είναι άλλο θέμα – αποκλειστικά δικό μας!


THE FULLNESS OF TIME

One of the recognizable signs of maturity in people is said to be the comprehension of the relation between cause and effect, or more simply, action and its consequences. I cannot help but see the truth behind this, even if the rules of physics – as many would claim – have little to do with the maturity of the individual and the development of their personality.

While it is fairly easy for people to grasp something tactile (such as the fact that a glass would probably break if you drop it on the floor), it is extremely hard for them to connect their actions or, even harder, their behaviours to the respective consequences.

The fashion of recent years to attribute to the universe conspiratory intentions only shows exactly this suspicion of most of us that there must be some relation between what we do, what we give or take and what we collect from life.

It seems that, with the passage of time, this suspicion turns into certainty and then, indeed, we are able to see clearly that we take back only what we have given. No adversity of life goes unexplained – no life gifts come unexpectedly. The versions of these takings might vary, yet our internal compass can hardly be mistaken.

If we have done somebody wrong driven by our arrogance and vanity, if we have denied to offer help, if we have given silent solidarity, if we have regretted attitudes, if...                                    
…the fullness of time always comes – that time during which life balances our account and we are called to collect or pay.

Therefore, the next time we wonder “why?” or “why to me”, let’s make a flashback to our doings. The answer is there! Now, whether we are ready to acknowledge it or not is a different matter – exclusively ours! 






Κοιτώντας στον πίνακα ανακοινώσεών μου τον Κόκκινο Ήλιο του Μιρό και πίσω του το Υπαίθριο Καφέ του Βαν Γκογκ , αυτό το ζεστό βράδυ του Σεπτεμβρίου...

Gazing at Mirο's Red Sun and behind it Van Gogh's Cafe Terrace on my notice board, this hot September evening... 
                  

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Καλωσορίζοντας τους μαθητές - Welcoming the pupils


Η ζωή μας στο eTwinning μέχρι σήμερα - Our eTwinning life so far

Μετά από δυόμιση περίπου χρόνια ενασχόλησης με το θεσμό eTwinning, αποφάσισα να συγκεντρώσω σε ένα βίντεο τα σημαντικότερα σημεία της δουλειάς των μαθητών  μου μέχρι σήμερα. Είναι μόνο ένα μέρος των πεπραγμένων μας, καθώς το σημαντικότερο κομμάτι αυτών των συνεργατικών προγραμμάτων αφορά σε ιδέες και αξίες που αναπτύσσονται αθόρυβα και, ίσως πολλές φορές, ασυνείδητα. Αναφέρομαι στην συνεργατικότητα, την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, την ανάπτυξη της συναισθηματικής ευφυίας (EQ), τον σεβασμό στη διαφορετικότητα - για να αναφέρω μόνο λίγα. Είμαι ευγνώμων στους μαθητές μου για την ευκαιρία που μου δίνουν να γίνομαι καλύτερη.


After about two and a half years of involvement in the eTwinning institution, I have decided to gather in a video the most important pieces of my pupils' work This is only part of our doings, as the most significant piece of such collaborative programmes touches on ideas and values which develop silently and, perhaps most times, unconsciously. I am referring to collaboration, free exchange of ideas, the development of Emotional Intelligence (EQ), respect towards the right to be different - to mention but a few. I am grateful to my pupils for giving me the opportunity to keep getting better.