Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Γλώσσες του Κόσμου - Languages of the World

Ακούγοντας και γράφοντας...

Τελευταίες ημέρες του Αυγούστου - μετά από ένα τεράστιο φεγγάρι που κυρίευσε τον ουρανό μας για πάνω από τρεις μέρες - αποχαιρετώ το καλοκαίρι με τις δικές μου λέξεις - αυτές που φτιάχνουν εικόνες και στολίζουν με τα χρώματά τους τη ζωή που διάλεξα.
Θυμάμαι πάντα τους στίχους - πάνε τώρα 30 χρόνια - που με έκαναν να σκύψω με μεγαλύτερη προσοχή πάνω στα λόγια και το κρυφό τους νόημα: "Οι λέξεις θα μου δώσουν τη δύναμη και θα με κάνουν καλά". [ποιος είναι ο ποιητής;]


Last days of August - after a huge moon which dominated our sky for more than three days - I bid farewell to summer with my own words - these ones that create pictures and decorate with their colours the life I chose.
I always remember the verses - more than 30 years - which made me look more closely at the words and their secret meaning: "Words will give me the power and will get me well". [who is the poet?]


ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Πως χάνεται η μνήμη
μέσα σε λέξεις της επανάληψης,
του πάντα και του ποτέ!
Γλώσσες του κόσμου
δώστε μου τις λέξεις για να θυμηθώ,
να μην ξεχάσω, να μην αφήσω στη λήθη
τη δύναμη της βροχής στον κόσμο
τα χρώματα του κόκκινου στον ουρανό
το στριφογύρισμα του ανέμου στην έρημο
τη σκοτεινιά στη φουρτούνα της θάλασσας.

Που είναι οι λέξεις
να καταγράψω τα σχήματα του σύννεφου
πίσω στο βουνό
την κουρτίνα να τραβιέται μπροστά απ’ τον ήλιο;
Δώσ’ μου τις λέξεις να πω την ιστορία τους
τη φευγαλέα πάνω στους ανθρώπους
αυτούς τους σκυφτούς
με τα σκυθρωπά πρόσωπα
που περιμένουν το θαύμα να τους ανασηκώσει τους ώμους.

Περνάει το σύννεφο
Σκοτεινιάζει η θάλασσα
Κοκκινίζει ο ουρανός
Βρέχει πάνω στον κόσμο
Χορεύει ο άνεμος
Κρύβεται ο ήλιος
σε αναμονή του θαύματος που πάει και πέρασε
αβίωτο
ανείπωτο.

Βασιλική Παναγιωτέλη
Αθήνα  2006

LANGUAGES OF THE WORLD

How is memory lost
in words of repetition,
of always and never!
Languages of the world
give me the words to recall,
not to forget, not to leave into oblivion
the power of rain in the world
the colours of red in the sky
the twirl of the wind in the dessert
the obscurity in the tempest of the sea.

Where are the words
to record the shapes of the cloud
behind the mountain
the curtain being pulle before the sun?
Give me the words to tell their story
the fleeting one over the people
those bending ones
with the dismal faces
awaiting the miracle that will lift their shoulders.

Past goes the cloud
Dark becomes the sea
Red turns the sky
Rains upon the world
Dances the wind
Hides the sun
in wait for the miracle gone by
unlived
untold.

Vassiliki Panagioteli
Athens 2006 

Και με αυτές τις λέξεις, ακούγεται στα αυτιά μου αυτή η μουσική - που λες και φτιάχτηκε για αυτό το φεγγάρι, αυτόν τον ουρανό, για τις εικόνες μου... Για πάντα ευγνώμων σ'αυτούς τους ιππότες, τους "Πινκ Φλόιντ" και στο "Ατέλειωτο Ποτάμι" τους.

And with these words, my ears fill with this music - which was made, you'd say, for this moon, this sky, for my images... Forever grateful to these knights, the "Pink Floyd" and their "Εndless River".


Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Συνδιδασκαλία - Peer Teaching

Με διάθεση να πειραματιστούμε σε κάτι διαφορετικό από τις κλασικές διδακτικές πρακτικές, η συνάδελφος εκπαιδευτικός των αγγλικών, Μακρίνα Χρυσοπούλου, κι εγώ ενώσαμε τις δυνάμεις μας και τις γνώσεις μας, σε μια προσπάθεια να διδάξουμε από κοινού σε μαθητές και μαθήτριες διαφορετικών τάξεων:
α) πώς να μιλούν για τον καιρό και
β) πώς να χρησιμοποιούν τον Απλό Ενεστώτα για καθημερινές συνήθειες.

Μπορείτε να κατεβάσετε τα σχέδια μαθήματος που συντάξαμε και να τα δοκιμάσετε στο σχολείο σας. Με χαρά θα δεχτούμε οποιαδήποτε παρατήρηση ή σχόλιο.Επίσης, δείτε τα συμπεράσματα μας για τα οφέλη της συνδιδασκαλίας, όπως τα καταγράψαμε αξιολογώντας την προσπάθειά μας στο τέλος.







Benefits of Peer Teaching

·        Pupils get the feeling / come close to an understanding that language is one, that there is continuity in learning a foreign language, no matter what level a learner is.

·        Teachers and pupils interact complementing each other, adding on their peers’ presentation/performance, thus allowing the teaching/learning process to evolve naturally with more energy and participation (resembling a theatrical scene with an interactive audience).

·       Pupil bonding / Teacher coordinating leading both parties to collaborating and finally reaching a socio-linguistic target (socio: interacting with each other / linguistic: learning through interaction).

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

eTwinning: Καλώς ήλθατε στο πάρτι! - Welcome to the party!

Στα πλαίσια παρουσίασης του τόπου μας στα Ευρωπαϊκά σχολεία, μαθητές και γονείς μαγείρεψαν χαρακτηριστικά φαγητά της χώρας μας και τα φωτογράφησαν. Το υλικό του βίντεο είναι δημιουργία όλων - τα σχόλια δικά μου!

In the context of presenting our area to the European schools, pupils and parents cooked dishes characteristic of our country and photographed them. The footage is creation of all - the comments are mine!


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

eTwinning - Η Κοινότητα των σχολείων της Ευρώπης


To eTwinning είναι μια Ευρωπαϊκή δράση μέσω της οποίας σχολεία από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες συνεργάζονται πάνω σε ένα κοινό έργο, κάνοντας χρήση εργαλείων Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών (ΤΠΕ). Η δράση eTwinning δίνει την ευκαιρία σε μαθητές και εκπαιδευτικούς να συνεργαστούν, να μοιραστούν τις ιδέες τους και να επικοινωνήσουν σε ένα διαφορετικό, διαδραστικό περιβάλλον, ανοίγοντας έτσι τους ορίζοντες της σχολικής αίθουσας.


To Ελληνικό eTwinning αφορά τη συνεργασία διαφορετικών σχολείων από την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να ξεκινήσετε ένα έργο με ένα συνάδελφο σας από ένα άλλο σχολείο της πόλης σας ή ακόμη καλύτερα μιας άλλης περιοχής της Ελλάδας και φυσικά μπορείτε να εντάξετε στη συνέχεια τους συναδέλφους σας από το σχολείο σας. Δεν εγκρίνεται έργο στο οποίο οι ιδρυτές διδάσκουν στο ίδιο σχολείο!




Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Το κυνήγι της ευτυχίας - The hunt for happiness


«Όσο περνούν τα χρόνια, πολλά πράγματα μπορεί να προσποιηθεί κάθε άνθρωπος, αλλά όχι την ευτυχία» - διαβάζω στα Πεζά του Μπόρχες αυτές τις μέρες και δεν μπορώ να μην αναλογιστώ αν με «έναν εντελώς φυσικό τρόπο» αναδύεται αυτή η μελαγχολία σε κάθε μας συναναστροφή, λέξη ή σιωπή.

Πιο κάτω διαβάζω ότι «δύο είναι τα χρέη σου, αυτά που έχει κάθε άνθρωπος, να είσαι δίκαιος και να είσαι ευτυχισμένος» και επιδίδομαι σε έναν διανοητικό αγώνα να κοιτάξω πίσω από τον ώμο μου μήπως και βρω τα τεκμήρια που θα αποδεικνύουν ότι έχω εκπληρώσει κάποιο από το χρέη μου.

Η έννοια της ευτυχίας έχει δεχθεί κατά καιρούς σωρούς ορισμών, εκφράσεων, πρακτικών και μέτρων για να σταθμιστεί, γι’ αυτό και εδώ και καιρό προσωπικά επέλεξα να κρατήσω τη ρήση του Πλάτωνα ως τον πιο λακωνικό, σαφή και περιεκτικό ορισμό: «Ήταν ευτυχισμένος γιατί ήταν καλός άνθρωπος». Πόσο έξω να πέφτει;

Υπό αυτή την έννοια, τα δύο χρέη που αναφέρει ο Μπόρχες ότι έχει κάθε άνθρωπος σ’ αυτή τη ζωή αλληλοκαλύπτονται, διότι δεν μπορώ να φανταστώ καλοσύνη χωρίς αίσθημα δικαίου και το αντίστροφο.

Αυτή η έννοια της δικαιοσύνης είναι που ανέκαθεν με απασχολούσε προσωπικά – το να αδικείς, κυρίως χωρίς να είναι αυτή η πρόθεσή σου, απλά επειδή δεν μπορείς ή δεν θέλεις να μπεις στον κόπο του άλλου. [Για αυτούς που αδικούν σκοπίμως και εν πλήρη συνειδήσει, τα πράγματα είναι ίσως πιο ξεκάθαρα, αλλά δεν αφορούν αυτό το κείμενο].

Είναι πεποίθησή μου ότι η δικαιοσύνη είναι πρωταρχική αξία στην κοινωνική υπόσταση του ατόμου και, συνάμα, ένα φορτίο από το οποίο δεν μπορείς εύκολα να απαλλαγείς όταν δεν θέλεις να αδικείς τους άλλους. Όταν το αισθάνεσαι μέσα σου, τότε τα λόγια δεν είναι εύκολα ούτε πολλά, οι πράξεις είναι σιωπηλές – σχεδόν αόρατες – και ο ύπνος το βράδυ γαλήνιος.

Πόσο δύσκολο να ικανοποιήσεις αυτό το χρέος! Να ξεπεράσεις τα πιο σκοτεινά σου ένστικτα, τα οποία όλη την ώρα σε προκαλούν να τρέχεις πίσω από τη ματαιοδοξία σου, να επιζητάς την επευφημία και τη εύκολη αποδοχή – να ταΐζεις, εν τέλει, το σύνδρομο του μεγαλείου που όλοι λίγο-πολύ κουβαλάμε μέσα μας.

Σ’αυτό τον αγώνα δρόμου, πόσο δίκαιοι μπορούμε να είμαστε απέναντι στους συνανθρώπους μας, στους φίλους, στους συγγενείς μας και, πρωτίστως, απέναντι στον εαυτό μας;

Μήπως τον αδικούμε πέρα από κάθε λογική;
Ποιος είναι ο ευτυχισμένος μας εαυτός;
Πώς θα πάψει η αύρα μας να αναδύει τη μελαγχολία του ανικανοποίητου;


“As the years go by, there are a lot of things every person can simulate but not happiness” – I am reading in Borges’s Prose these days and I can’t help but wonder whether “in a completely natural way” this melancholy emerges in our every interaction, word or silence.

Further down, I am reading that “two are your debts, the ones that every person has, to be fair and to be happy” and I setting myself up for a spiritual struggle to look back behind my shoulder, in case I discover the evidence of having fulfilled one of my debts.

The concept of happiness has over the years admitted of various definitions, expressions, practices and measures so that it can be weighed; for this reason I have decided to keep Plato’s saying as the most laconic, clear and succinct definition of happiness: “He was happy because he was virtuous”. How wrong could he be?

Under this light, those two debts every person has to fulfill in this life, mentioned by Borges, overlay one another, for I cannot imagine virtue without fairness and vice versa.

This sense of fairness has always occupied my mind – to be unfair, mainly without intention, but simply because you cannot or will not go out of your way and into another’s. [For those who are unfair intentionally and in full consciousness, things might be a little clearer, but do not belong in this text].

It is my firm belief that fairness is a fundamental value for the social existence of a person and, simultaneously, a burden you cannot easily get rid of when you wish not to be unfair to others. When you feel this deep down, then words are neither easy nor many, actions are silent – almost invisible – and sleep at night all so serene.

How difficult to fulfill this debt! To defeat your dark instincts, which constantly dare you to run after your vanity, to seek applause and easy acceptance – eventually, to feed the grandeur syndrome we all more or less carry within.

Along this race, how fair can we be towards our fellow men, our friends and family and, primarily, towards our own selves?

Are we likely to be unfair to ourselves beyond any reason?
Who is our happy self?

In what way will our aura stop giving off the melancholy of the unsatisfied?

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Παρουσιάσεις της τάξης μας στο eTwinning - eTwinning Presentations of our class

Το βίντεο που ακολουθεί είναι η παρουσίαση του σχολείου μας σε ένα από τα eTwinning έργα στα οποία συμμετείχαμε την προηγούμενη σχολική χρονιά.
Οφείλω να ευχαριστήσω όλους όσους πήραν μέρος - μαθητές, γονείς, συναδέλφους - για τον ενθουσιασμό τους και το ομαδικό πνεύμα που επέδειξαν.


This video is our school's presentation for one of the eTwinning projects we took part in during the previous school year.
I have to thank all those who participated - students, parents, colleagues - for their enthusiasm and team spirit.


Τραγούδι της Ψυχής - Soul Song

  
ΠΕΡΙ   ΠΟΙΗΣΗΣ…
Κάθε φορά που η ψυχή μας εκφράζεται, ένα ποίημα γεννιέται…
 Ντύνεται με λέξεις , στολίζεται με μουσική της καρδιάς, για να μας γεμίζει συναισθήματα..
Άλλοτε χαρούμενα κι ευχάριστα , μα κάποτε δυσάρεστα και βασανιστικά…
Η ψυχή μας περνάει μέσα απ’ την ζωή μας και δημιουργεί!
Δημιουργεί τα δικά της τραγούδια γιατί….

 …. τα ποιήματα είναι τα τραγούδια της ψυχής μας!
                          


                                     ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΑ ΔΩΡΑ

Χρώμα απ’ τις ηλιαχτίδες πήρες κι έβαψες τα μαύρα σου μαλλιά
και με του λιβαδιού  τ’ ακριβότερα  λουλούδια στόλισες το χαμόγελό σου!
Μα την καρδιά σου αμέλησες διπλά να τη στολίσεις…
Έρημη γη την άφησες, το μαύρο τής αβύσσου χρώμα να θεριεύει
που πάντα σε κατοικούσε. Γυμνή από φτιασίδια…
Μυριάδες τα αγριόχορτα, που χώρο βρήκαν και τροφή.

Ο ήλιος σου με θαμπώνει! Αντανακλά την ψεύτικη αλήθεια σου.
Τον φοβάμαι..
Τα στολίδια σου μαράθηκαν στην άκρη των χειλιών σου.
Τα λυπάμαι…
Να φοβάσαι τη μέρα του θερισμού, που φουρτουνιασμένη
θάλασσα θα σου φέρει σαν δώρα, τον καρπό της καρδιάς σου!
                    

                                                                                           Μπραϊνώ  Μαθηνού  
                                                                                                25/6/15




Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Τραγουδώντας για τα Δικαιώματά μας - Singing for our Rights


Χωρίς πρόβα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς καλά-καλά να ξέρουμε τα λόγια, στις 11 Δεκεμβρίου - Ημέρα του Παιδιού - αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε τις φωνές μας σε δύο τραγούδια για τα Δικαιώματα των Παιδιών.

Βασικά δικαιώματα που δεν είναι, όμως, αυτονόητα για όλα τα παιδιά του κόσμου: το να μαθαίνουν τα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν, το να δικαιούνται να παίζουν, το να ζουν σε ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον...

Τάξη Ε1 (1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου)
__________________________________________________

Without any rehearsal, without any planning, even without knowing the lyrics well, on December 11 - Children's Day - we decided to record our voices in two songs concerning Children's Rights.

Basic rights that are, nevertheless, not self-evident for all the children of the world: to have the right to read and write, to have the right to play, to live in a calm and safe environment...

Class E1 (1st Primary School of Skiathos)



                                                                                                                                                             


  

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Το Βιβλίο που Ταξιδεύει No.1 (ΚΑΝΑΛΙ 1 - ΙΝΩ) - The Travelling Book No.1 (CANAL 1 - INO)


ΚΑΝΑΛΙ 1 - ΙΝΩ
ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ Νο.1

Το πρώτο βιβλίο που πέταξε μακριά από τα ράφια μου, αφήνοντας πίσω ένα πικρόγλυκο, σκονισμένο κενό, είχε την περιποίηση και τη φροντίδα που του άξιζε στα ζεστά χέρια της Ινώς (Ινούς!) Εκείνη του πρόσφερε και μια πολύτιμη συντροφιά, που θα το συνοδεύει στα ταξίδια του - ένα τετραδιάκι που θα κρατά καταγεγραμμένα τα σχόλια και τα συναισθήματα των αναγνωστών μέχρι να τελειώσουν τα φύλλα του...

Ήδη ταξιδεύει για τον επόμενο σταθμό του - την Αριστέα - που την παρακαλώ, όπως και όλους τους επόμενους, να καταγράψει σε εικόνα τη στιγμή που  θα το αφήσει κι εκείνη να φύγει, ακολουθώντας τη ωραία ιδέα της Ινώς.

Το πικρόγλυκο, σκονισμένο κενό στο ράφι μου γίνεται, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο στενό και λιγότερο πικρό...

Τίτλος Βιβλίου: Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας
Συγγραφέας: Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



CANAL 1 - INO
TRAVELLING BOOK No.1

The first book that flew away from my shelves, leaving a bittersweet, dusty void behind, had the attention and care it deserved in the warm hands of Ino. She offered it a precious companion, as well, to accompany it along its travels - a little notebook which will keep in writing the comments and emotions of all readers until its leaves are all filled...

It is now travelling to its next station - Aristea - who I ask, like all these after her, to capture in a photo the moment it will be her turn to let it go, following Ino's beautiful idea.

The bittersweet, dusty shelf is getting, day by day, narrower and narrower and less bitter...

Book Title: Love in the Time of Cholera
Author: Gabriel Garcia Marquez


Μια χορταστική εργασία - A substantial project


ΑΡΤΟΣ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ

Αν κάτι αναμφισβήτητα δεν έχει αλλάξει στο διάβα των αιώνων και είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων , είναι ο μόχθος για την επιβίωση και ο καθημερινός αγώνας για τον ‘’άρτον τον επιούσιον’’   ή την τροφή της ζωής, το γνωστό μας ψωμί!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΣΤΟ ΨΩΜΙ!

Η διαδικασία παραγωγής του ψωμιού και μάλιστα σε όλα τα στάδια, είναι εξαιρετικά κουραστική και χρονοβόρα.
Κι όμως με ομαδικό πνεύμα κι όρεξη για δουλειά, ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια, καταφέραμε μέσα σε …ένα διδακτικό δίωρο να κρατήσουμε φρέσκο ζεστό ψωμάκι δικής μας παραγωγής!
                                 
Ήταν το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου!

Για του λόγου το αληθές, δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε το παρακάτω video!
                                                                                                                    
                                                                                           Η δασκάλα της τάξης

                                                                                          Μαθηνού Μπραϊνώ



video



OUR DAILY BREAD

If there is something that has undoubtedly not changed through the centuries and is a common characteristic of all people, it is the labour for survival and the everyday struggle for our "daily bread", or else the food of life, the humble bread!

FROM SEED TO BREAD!

The process of producing bread throughout all its stages is exceptionally tiring and time-consuming.
Yet, with team spirit and hunger for work, overcoming all obstacles, we managed - in the duration ...of a two-hour teaching session - to hold in our hands freshly-baked bread of our own doing.

It was the sweetest bread of the whole world!

For the truth of the matter, you're welcome to watch the video!

The class teacher

Mathinou Braino

                                                                                                                     

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

How old are you? - Πόσο χρονών είσαι;


HOW OLD ARE YOU?
GO AHEAD – ASK YOUR STUDENTS!


Being a teacher for quite many years and carrying the microbe of the classroom in my veins, I have come to realize that people in our profession age somehow differently. Time seems to go by irrespective of calendar years since it is mainly measured in school years, which are shorter whether we like it or not. What however makes the difference is the way we change through time – this has nothing to do with physical appearance as you can all imagine.

If we take a look back to the time when we first entered a classroom as teachers, then we can easily see how time has altered or transformed us. Do you remember yourselves back then? Can you recall the nervousness you felt as beginners? I have to confess that my own experience was painful with all the symptoms of a panic attack, which did not recede until many hours later. I still have those symptoms the first day in a new class but I have somehow learnt to control them and use them in order to inspire my students. I know now that what triggers them is this insatiable desire to feel accepted by my young audience while laying down some basic ground rules at the same time. I would never have liked them to tolerate me because I represent some form of authority. Most importantly, I had to fight the relentless passing of time which inevitably turns us all to stiff believers of our own theories and makes our profession just like any other – a decent way to earn a living.

Have we all realized how blessed we are? We have constant connections with the new generations, we have endless chances to talk with young people, to feel the pulse of the future and in this way we somehow elude time, however absurd it may appear. We have to make difficult things easy for a child to understand and through this we keep in touch with basic thought. More than that, we have to do all this with enthusiasm so that our students do not feel bored, which I believe no one – much less a teacher – would like to receive from their audience.

I understand that many of our colleagues would find thoughts like these a little impractical in the real situation of a classroom where too many problems have to be solved – learners who are naughty, who do not study as much as they should, to name just a few. To tell you the truth, cases like these can easily make a teacher forget what his/her role in a classroom is – to guide. I personally wish to forget the times that a natural thing like naughtiness has made me lose sight of my principles. Discipline certainly can be imposed but this is not our mission. What it should be is our effort to motivate learners to learn considering their different personalities and backgrounds. It seems to me that motivation lies in the heart of our vocation as does participation. Entering a classroom we voluntarily participate in a relationship where we bear the bulk of responsibility for its success. It seems that what is mostly required is enthusiasm, positive attitude, variety, opportunities for interaction and so many more that we all know since we all have experiences in life of relationships that failed.

I have to admit that I value my performance as a teacher through my students and their evaluation of my work. Over the years it has helped me not only to improve the quality of guidance I offer but also to stay young, to view life from a positive perspective and to avoid sinking in this endless routine that characterizes modern life. I have my students to thank for this and every September that the school year begins it still feels like yesterday or at least like last year! 


Vassiliki Panagioteli
EFL teacher and author


August 2015 



 ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΣΑΙ;
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΡΩΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ;


Επειδή είμαι δασκάλα αρκετά χρόνια πια και επειδή κουβαλάω το μικρόβιο της τάξης στις φλέβες μου, έφτασα στην συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι στο επάγγελμά μας μεγαλώνουν κάπως διαφορετικά. Ο χρόνος φαίνεται να περνά ανεξάρτητα από τα ημερολογιακά έτη, αφού μετράται κυρίως σε σχολικά έτη, τα οποία είτε θέλουμε είτε όχι είναι συντομότερα. Αυτό που όμως κάνει τη διαφορά είναι ο τρόπος που αλλάζουμε στην πάροδο του χρόνου – αυτό δεν έχει καμία σχέση με την φυσική εμφάνιση όπως μπορείτε όλοι να φανταστείτε.

Αν ρίξουμε μια ματιά πίσω στον χρόνο, τότε που πρωτομπήκαμε σε μια αίθουσα ως δάσκαλοι, μπορούμε εύκολα να δούμε πώς ο χρόνος μάς άλλαξε ή μάς μεταμόρφωσε. Θυμάστε τον εαυτό σας τότε; Μπορείτε να ανακαλέσετε την νευρικότητα που νιώσατε ως αρχάριοι; Πρέπει να ομολογήσω ότι η δική μου εμπειρία ήταν επώδυνη με όλα τα συμπτώματα μιας κρίσης πανικού, τα οποία δεν υποχώρησαν παρά πολλές ώρες αργότερα. Εξακολουθώ να έχω αυτά τα συμπτώματα την πρώτη μέρα σε μια νέα τάξη αλλά έχω μάθει με κάποιο τρόπο να τα ελέγχω και να τα χρησιμοποιώ για να εμπνέω τους μαθητές μου. Τώρα πια ξέρω ότι αυτό που τα πυροδοτεί είναι αυτή η ακόρεστη επιθυμία να νιώσω αποδεκτή από το νεανικό κοινό μου, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να θέσω κάποιους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς. Δεν θα μου άρεσε ποτέ να με ανεχτούν απλώς επειδή αντιπροσωπεύω κάποια μορφή εξουσίας. Το πιο σημαντικό που χρειάστηκε να κάνω ήταν να παλέψω το ανελέητο πέρασμα του χρόνου, που αναπόφευκτα μετατρέπει όλους μας σε άκαμπτους πιστούς των δικών μας θεωριών και μετατρέπει το επάγγελμά μας σε ένα σαν όλα τα άλλα – έναν αξιοπρεπή τρόπο να κερδίζεις το ψωμί σου.

Έχουμε καταλάβει όλοι μας πόσο ευλογημένοι είμαστε; Είμαστε σε συνεχή σύνδεση με τις νέες γενιές, έχουμε ατελείωτες ευκαιρίες να μιλάμε με νέους ανθρώπους, να νιώθουμε τον παλμό του μέλλοντος και με αυτόν τον τρόπο κάπως ξεφεύγουμε από τον χρόνο, όσο παράλογο κι αν φαίνεται. Χρειάζεται να κάνουμε τα δύσκολα πράγματα εύκολα σε ένα παιδί για να τα καταλάβει και έτσι κρατάμε επαφή με τη βασική σκέψη. Επιπλέον, χρειάζεται να το κάνουμε αυτό με ενθουσιασμό, έτσι ώστε να μην βαρεθούν οι μαθητές μας, γεγονός που πιστεύω ότι κανείς – πόσο μάλλον ένας δάσκαλος – δεν θα ήθελε να εισπράττει από το κοινό του.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί συνάδελφοί μας βρίσκουν ιδέες σαν κι αυτές λίγο ανεφάρμοστες στις πραγματικές συνθήκες μιας αίθουσας διδασκαλίας όπου πολλά προβλήματα ζητούν επίλυση – μαθητές που είναι άτακτοι, άλλοι που δεν μελετούν τόσο όσο θα έπρεπε, για να αναφέρω μόνο ελάχιστα. Για να πούμε την αλήθεια, περιπτώσεις σαν κι αυτές μπορούν εύκολα να κάνουν έναν δάσκαλο να ξεχάσει ποιος είναι ο ρόλος του μέσα στην τάξη – να καθοδηγεί. Προσωπικά επιθυμώ να ξεχάσω τις φορές που ένα φυσικό πράγμα όπως η αταξία με έκανε να χάσω την επαφή με τις αξίες μου.


Η πειθαρχία προφανώς μπορεί να επιβληθεί αλλά δεν είναι αυτή η αποστολή μας. Θα έπρεπε να είναι η προσπάθειά μας να κινητοποιούμε τους μαθητές να μαθαίνουν λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορετικές προσωπικότητες και τα περιβάλλοντά τους. Πιστεύω ότι η παρακίνηση όπως και η συμμετοχή είναι η καρδιά του λειτουργήματός μας. Τη στιγμή που μπαίνουμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας εθελοντικά συμμετέχουμε σε μια σχέση, όπου εμείς φέρουμε το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την επιτυχία της. Φαίνεται ότι αυτό που χρειάζεται κυρίως είναι ενθουσιασμός, θετική στάση, ποικιλία, ευκαιρίες για αλληλεπίδραση και πολλά άλλα τα οποία όλοι μας γνωρίζουμε, αφού όλοι μας έχουμε εμπειρίες στη ζωή σχέσεων που απέτυχαν.

Οφείλω να ομολογήσω ότι αξιολογώ την απόδοσή μου ως δασκάλα μέσα από τους μαθητές μου και την αξιολόγησή τους για τη δουλειά μου. Με τα χρόνια, αυτή η πρακτική με έχει βοηθήσει όχι μόνο να βελτιώνω την ποιότητα της καθοδήγησης που προσφέρω, αλλά επίσης να μένω νέα, να βλέπω τη ζωή από ένα θετικό πρίσμα και να αποφεύγω τη βύθιση σ΄αυτή την ατελείωτη ρουτίνα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ζωή. Ευχαριστώ τους μαθητές μου για αυτό και κάθε Σεπτέμβριο που αρχίζει η σχολική χρονιά ακόμα έχω την αίσθηση ότι είναι σαν χτες ή τουλάχιστον σαν πέρυσι!


Βασιλική Παναγιωτέλη
Εκπαιδευτικός Αγγλικών και συγγραφέας

Αύγουστος 2015   


Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

Το αγαπημένο μου ρητό - My favourite motto


Πάντα με ενδιέφερε να μάθω τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους ανθρώπους, ποια είναι η φιλοσοφία τους στη ζωή, ποια λόγια περιγράφουν με σαφήνεια τη στάση τους στον κόσμο.

Κάνοντας διπλό κλικ σε οποιοδήποτε σημείο του τοίχου, μπορείς να γράψεις το δικό σου μήνυμα...

____________________

I have always been interested to find out what motivates people, which is their philosophy in life, which words describe with clarity their attitude towards the world.

Double click anywhere on the wall to write your own message...

http://padlet.com/vpanagioteli/jxxkxb01iodz



Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Λίγα λόγια για μένα - A few words about me


Ένα σύγχρονο μήνυμα σε μπουκάλι

Με λένε Βασιλική Παναγιωτέλη και είμαι καθηγήτρια αγγλικών. Μαζί με τη διδασκαλία, κατά καιρούς υπήρξα μεταφράστρια και συγγραφέας εκπαιδευτικών βιβλίων στην αγγλική γλώσσα για τον εκδοτικό οίκο Heinemann Publishers (μετέπειτα Macmillan Education Ltd).

                           
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Θεσσαλικό κάμπο – με τον λίβα να φυσάει τα καλοκαίρια και τον παγωμένο βοριά να κατεβαίνει από τον Όλυμπο τους χειμώνες. Οι άνοιξες και τα φθινόπωρα θα μείνουν για πάντα αποτυπωμένα στον νου μου και, όσο μακριά κι αν έφυγα και συνεχίζω να φεύγω, εκείνες οι εικόνες θα είναι για μένα το σπίτι μου και ο αναπόδραστος προορισμός μου.

Διαβάζω και γράφω σε 3 γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά) και διαβάζω τα πάντα. Αγαπώ τη λογοτεχνία και βρήκα την κλίση μου όταν γνώρισα τον μαγικό ρεαλισμό στα έργα της λατινοαμερικάνικης πεζογραφίας. Από τότε οι λέξεις μου απέκτησαν προορισμό, πήραν μορφή και επιδόθηκαν στον αέναο αγώνα τους να πουν μια ιστορία. Άρχισα να γράφω διηγήματα και σύντομα βυθίστηκα στον κόσμο της τέχνης του μυθιστορήματος.

Ξεκινώ αυτό το μπλογκ από την ανάγκη μου να γράφω για αυτά που αγαπώ (τα βιβλία μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου). Αυτός εδώ ο χώρος φιλοδοξώ να γίνει το ημερολόγιο και το λεύκωμά μου – το λευκό χαρτί πάνω στο οποίο θα χορέψουν οι λέξεις μου και αυτές των φίλων μου, σε μια αναζήτηση των ρυθμικών βημάτων και της μελωδίας που συνοδεύουν τους μυστικούς χορούς των αναμνήσεων, των εικόνων, των σκέψεων και των συναισθημάτων όλων όσων ανταμώνουν

απεκδυόμενοι τις κοινωνικές πανοπλίες,

οπαδοί της δύναμης του ανθρώπου να ορίσει τη μοίρα του,

ελεύθεροι μαχητές της δύναμης του λόγου,

λάτρεις της τέχνης και των ιδεών.



      
A modern message in a bottle

My name is Vassiliki Panagioteli and I am an English educator. Along with teaching, occasionally I have been involved in the field of translation as well as writing educational books in the English language for Heinemann Publishers (later Macmillan Education Ltd.).

I was born and raised in the Thessalian plain – with the hot south-west wind blowing in the summers and the icy north wind coming down from Olympus in the winters.
The springs and autumns will stay forever imprinted in my mind and, however far away I went and carry on going, those images will be for me my home and my inescapable destination.

I read and write in 3 languages (Greek, English, Spanish) and I read everything. I love literature and found my vocation when I came across magic realism (realismo mágico) in the literary works of southamerican prose. It was then that my words obtained destination, took shape and began their perpetual struggle to tell a story. I started writing short stories and soon sank into the world of the art of novel writing.

I begin this blog for my need to write about the things I love (my books, my friends, my work). I aspire for this site to become my diary and personal scrapbook – the blank sheet of paper onto which my words and those of my friends will dance, in search of the rhythmical steps and the melody that accompany all mystical dances of memories, images, thoughts and emotions that spring from all those who meet

divesting themselves of social armour,

champions of the human power to master their course,

free fighters of the power of word,

lovers of art and ideas.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Ένα μικρό κομμάτι μιας αξέχαστης συνεργασίας - A small piece of an unforgettable collaboration

Ευχαριστώ...
Βιβή, Φωτεινή, Δέσποινα για την υπέροχη συνεργασία μας τον χειμώνα. 

Στα πλαίσια σχεδιασμού ενός εικονικού 6μηνου etwinning project, αποφασίσαμε να αφήσουμε τις αισθήσεις να μιλήσουν για την χώρα μας στις άλλες χώρες-συνεργάτες, αφιερώνοντας κάθε μήνα σε μία αίσθηση ξεχωριστά. 

Ο Μάρτιος ήταν αφιερωμένος στην όσφρηση...

________________________________________________________________________

Thank you...
Vivi, Fotini, Despina for our wonderful cooperation this winter.

In the context of planning an imaginary 6-month etwinning project, we decided to let the senses talk about our country to the other partner-countries, dedicating each month to one sense separately.

March was dedicated to smell...




Ένα φιλόδοξο, συνεργατικό πρόγραμμα - An ambitious, collaborative project



Ταξίδι…
Όμορφη λέξη που γεννάει συναισθήματα!
Ένα ταξίδι πάντα το επιθυμείς και πάντα κάτι προσδοκάς...
Ηρεμία, ξεκούραση, εμπειρίες, ίσως περιπέτεια και γνώσεις…
Η διάρκειά του απροσδιόριστη…  Από μία μέρα έως κάτι μήνες.
Εννέα ολόκληρους μήνες κράτησε το δικό μας ομαδικό ταξίδι! Το ταξίδι της τάξης μας!
Προορισμός;  Η χώρα της ποίησης και του παραμυθιού!
Μέσον μετακίνησης;  Η ανεξάντλητη φαντασία μας!
Εμπειρία;   Ανεκτίμητη!
Εντυπώσεις;  Μοναδικές!
Έξοδα;  Μηδενικά!
Σας προσκαλούμε να ανοίξετε και σεις το λεύκωμα των αναμνήσεών μας και…
                                                                                              …Καλό σας ταξίδι!!
                                                                                                                                Ινώ






Journey...
A beautiful word bearing emotions!
We always wish for a journey and we always long for one...
Serenity, rest, experiences, adventure perhaps and knowledge...
Its duration idefinite... One day, maybe months.
Our team journey lasted nine whole months! The journey of our class!
Destination? The land of poetry and fairytales!
Transportation means? Our inexhaustible imagination!
Experience? Precious!
Impressions? Unique!
Expenses? Zero!
We invite you to open our album of memories and...
                                                                             ...Have a nice journey!!
                                                                                      Ino