Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Για τον Γκαμπριέλ, τον Ζοζέ, τη Σάρλοτ και όλους τους φίλους μου...

Αυτή η πρώτη μου ανάρτηση δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτα άλλο παρά βαθιά αναγνώριση της προσφοράς των φίλων μου. Άλλοι ήδη μακριά από αυτόν τον κόσμο, άλλοι ακόμη εδώ να αγωνίζονται με τις λέξεις - όμως όλοι παρόντες φωτίζουν με το πνεύμα τους τον δρόμο.

Το φως τους δεν κάνει διακρίσεις ούτε ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε φυλές, χρώματα και αντιλήψεις. Παραμένει το ίδιο λαμπερό για όλους όσους διαβάσουν τη σκέψη τους και ανοίξουν την καρδιά τους στον υπέροχο κόσμο του μυαλού τους, για όλους όσους δε διστάσουν να μπουν στον χορό των λέξεων και των εικόνων τους.

"Είχαν ανακαλύψει και οι δύο ταυτόχρονα πως εκεί μέσα ήταν πάντα Μάρτης και πάντα Δευτέρα και τότε κατάλαβαν πως ο Χοσέ Αρκάδιο Μπουενδία δεν ήταν τόσο τρελός όσο νόμιζε η οικογένεια, αλλά ήταν ο μόνος που διέθετε αρκετή διαύγεια για να διακρίνει την αλήθεια πως ο χρόνος σκόνταφτε και πάθαινε ατυχήματα, και μπορούσε να κομματιαστεί και ν' αφήσει σ' ένα δωμάτιο ένα διαιωνισμένο του κομμάτι". - Εκατό Χρόνια Μοναξιάς, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



For Gabriel, Jose, Charlotte and all my friends...

My first post could have been nothing else but a deep recognition of my friends' offer. Some of them already far from this world, others still here struggling with the words - yet all present to light the way with their spirit.

Their light makes no discriminations, nor does it categorise people according to race, colour or beliefs. It remains equally bright for al those who will read their thought and open their hearts to the wonderful world of their mind, for all those who don't hesitate to step in their dance of words and images.

"They had both discovered at the same time that in there it was always March and always Monday and it was then that they realised that Jose Arcadio Buendia had not been as crazy as the family thought, but he had been the only one possessing enough lucidity to discerrn the truth that time could stumble and have accidents, and it could be shuttered and leave in the room one of its eternal fractions". - A Hundred Years of Solitude, Gabriel García Marquez 

2 σχόλια:

  1. Aυτός ο χορός των λέξεων, που μόλις ανακάλυψα, εύχομαι να κρατήσει πολύ και στο διάβα του να βρεθούν πολλοί που θα τον τιμήσουν με την παρουσία τους!
    Σήμερα με έκανες πολύ χαρούμενη!
    Καλώς να πορευθείς στον καινούργιο σου δρόμο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς όρισες, φίλη μου Ινώ, στον χορό των λέξεων. Γνωστά τα βήματά του σε σένα κι εγώ ευτυχής που ήσουν εσύ η πρώτη που έπιασες το χέρι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή