Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Αποφάσεις για τη Νέα Χρονιά 2016 - New Year Resolutions 2016




Αποχαιρετώντας το 2015, όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, φτιάχνω τη λίστα με τις αποφάσεις μου για τη νέα χρονιά. Κοιτάζω για λίγο την περσινή λίστα και κάνω τικ σε αυτά που κατάφερα - κάθε χρόνο από τα 10 πράγματα που έχω σημειώσει κατορθώνω 2-3, με αποτέλεσμα αποφάσεις που έχω πάρει εδώ και χρόνια να γράφονται ξανά και ξανά στις νέες λίστες, με ελάχιστες πιθανότητες (ας μη γελιόμαστε!) να πραγματοποιηθούν ποτέ.

Η φετινή μου λίστα, λοιπόν, περιλαμβάνει 2-3 τέτοιες παμπάλαιες αποφάσεις (σταθερές μέσα στον χρόνο), 1-2 λίγο τολμηρές για να ιντριγκάρω τον εαυτό μου και μερικές που δεν μοιάζουν τόσο με αποφάσεις αλλά με οδηγίες προς "συμμόρφωση" (ξέρετε τώρα εσείς: π.χ. να μην αφήνω αγχωτικές καταστάσεις να παίρνουν τον έλεγχο, και άλλα τινά). Γνωστή η κατάληξη, θα μου πείτε, αλλά, όταν το βλέπεις γραμμένο έχει μια επισημότητα, ένα κύρος που ελπίζεις ο εσωτερικός, άτακτος εαυτός σου να σεβαστεί.

Αποχαιρετώ, λοιπόν, το 2015 με τις πνευματικές μου αποσκευές λίγο πιο γεμάτες από πέρσι, με λίγο μεγαλύτερη αυτογνωσία και αρκετά συμφιλιωμένη - όσο είναι αυτό ποτέ δυνατό - με τον χρόνο. Αν τυχόν πλήγωσα ή αδίκησα συνανθρώπους μου, τους καταθέτω την αλήθεια μου: δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου.

Οι αποσκευές μου - ένα ξύλινο, μαγικό κασελάκι - είναι γεμάτες λόγια... λέξεις... λόγια... που στροβιλίζονται γύρω μου κάθε φορά που ανοίγω το καπάκι και στήνουμε παρέα έναν τρελό χορό:

Από τους Συνωμότες του Χόρχε Λουίς Μπόρχες:

Τι άραγε ονειρεύτηκε ο Χρόνος μέχρι σήμερα 
που είναι, όπως κάθε σήμερα, η κορφή;
Ονειρεύτηκε τους Έλληνες 
που επινόησαν τον διάλογο και την αμφιβολία;
Ονειρεύτηκε την ηθική διδασκαλία και τις μεταφορές 
του πιο παράξενου Ανθρώπου, 
αυτού που πέθανε στον σταυρό;
Ονειρεύτηκε τη γεύση του κώνειου 
στη γλώσσα του Σωκράτη;

Από τον Τσε Γκεβάρα:

Δεν θέλω τα μεγάλα πράγματα απ' τη ζωή..., 
αλλά εκείνα τα μικρά που κάνουν τη ζωή μεγάλη.

Από τον Ζαν Πολ Σαρτρ:

Το μέτρο του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι τι θα έκανε 
αν ήξερε ότι κανένας δεν θα το μάθαινε.

Και από τον Νίκο Καζαντζάκη:

Ευτυχία θα πει να κάνεις το χρέος σου. 
Κι όσο πιο δύσκολο το χρέος, τόσο μεγαλύτερη η ευτυχία.


Χορεύοντας με τις μαγικές λέξεις των φίλων μου, σε αποχαιρετώ πικρόγλυκο 2015...




Bidding farewell to 2015, like every year these days, I am making the list of New Year Resolutions. I take a look for a while at my last year's list and tick those things I have accomplished - every year out of the 10 things I note down, I only manage  two or three, having as a result decisions I have taken years back to be written again and again on the new lists, with little chances (let's not kid ourselves!) of ever been realised.

So, my list for this year features 2-3 such very old resolutions (persisting throught time), 1-2 a little bold ones in order to intrigue myself and some that are not, not so much resolutions, but more like guidelines for "compliance" (you know what I am talking about: e.g. not to allow stressful situations take over the control, and more of the kind). No surprise how all this ends, you would argue, but ,when you see it in writing, it carries some sort of formality, a kind of validity that you hope your inner, naughty self would respect.

Therefore, I say goodbye to 2015 with my spiritual luggage a bit fuller than last year, equipped myself with slightly more self-knowledge and quite reconciled - as much as this is ever possible - with time. If I should have hurt or done wrong to any fellow human, I offer them my truth: it wasn't my intention.

My luggage - a wooden, magical little chest - is full of words... words... words... which twirl around me every time I open the lid and we stage together a crazy dance:

From the Conspirators by Jorge Luis Borges

What could possible have Time dreamt of until today 
that is, like any today, the peak?
Has he dreamt of the Greeks 
who invented dialogue and doubt?
Has he dreamt of the moral teaching and 
the metaphors of the strangest Man, 
the one who died on the cross?
Has he dreamt of the taste of hemlock 
on the tongue of Socrates?

From Che Guevara

I do not want the great things from life..., 
but I want the little things that make life great.

From Jean Paul Sartre

The measure of a man's character is what s/he would do 
if s/he knew that no one would find out.

And from Nikos Kazantzakis

Happiness is to do your duty. 
And the harder the duty, the greater the happiness.

Dancing with the magical words of my friends, I bid you farewell, bitter-sweet 2015...


Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Η Πόρτα αφήνει τον Δεύτερο Σταθμό (Κλαυδία) - The Door leaves the Second Station (Klavdia)


Το Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο.2

Η Κλαυδία γράφει...

Βασιλική , είμαι η Κλαυδία, (http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/ζω στην Αθήνα και είμαι τυχερή που η Ινώ με επέλεξε , μετά την αγαπημένη Μαρία, να πάρω στα χέρια μου και να διαβάσω το υπέροχο βιβλίο της Μάγδας Σαμπό : Η ΠΟΡΤΑ.
.... το βιβλίο αυτό το διάβασα σε 3 ημέρες, το απόλαυσα και το χάρηκα  γιατί είναι πραγματικά συναρπαστικό !!! Την ταλαντούχα και διακεκριμμένη συγγραφέα, δεν έτυχε να τη γνωρίζω και αισθάνομαι ευτυχής που χάρη σε σένα και την Ινώ την ανακάλυψα έστω και αργά...
Θέλω να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου για το καλογραμμένο αυτό βιβλίο αλλά και  για τη θαυμάσια αυτή ιδέα. Το ταξίδι των βιβλίων εύχομαι να είναι μακρύ και να προσφέρει μοναδικές εμπειρίες....
Με τη σειρά μου θα το δώσω στη φίλη Ν.Α για να συνεχίσει το μαγευτικό ταξίδι του, χαρίζοντας την ίδια συγκίνηση και χαρά στους επόμενους αναγνώστες....
Ευχαριστώντας σε και πάλι Βασιλική, σου εύχομαι καλές γιορτές με υγεία, χαρές και ευόδωση όλων των επιθυμιών σου !!!

Με ειλικρινή χαρά
Κλαυδία

Ευχαριστώ την Κλαυδία για τα όμορφα λόγια της και για τη συμμετοχή της στο Ταξίδι του Βιβλίου. 

The Travelling Book No.2

Klavdia writes...

Vassiliki, I am Klavdia, (http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/) I live in Athens and I am very lucky Ino has chosen me, after my dear Maria, to take in my hands and read Magda Szabo's marvellous book: THE DOOR.
... I read the book in 3 days, I enjoyed it and savoured it because it is really fascinating!!! I did not happen to know the talented and distinguished writer and I feel very happy to have discovered her even so late, thanks to you and Ino...
I want to express my enthusiasm about this well-written book as well this wonderful idea. Ι wish the Book Travels to be long and offer unique experiences.... 
For my turn, I will pass it on to friend N.A so that it can continue its magical journey, giving the same emotion and joy to the next readers...
Thanking you again Vassiliki, I wish you Happy Holidays with health, joyous moments and success in all your desires!!! 

With sincere joy
Klavdia

I thank Klavdia for her beautiful words and her participation in the Book Travel.

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

eTwinning: Οδηγός Συνεργατικών Δραστηριοτήτων - Guide of Collaborative Activities

Ο Οδηγός αποτελεί ένα συνεργατικό προϊόν και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο των mini-courses που διοργάνωσε η ελληνική Εθνική Υπηρεσία Υποστήριξης της δράσης eTwinning το 2014.

Ως τελική εργασία οι συμμετέχοντες στα διαδικτυακά μαθήματα έπρεπε να δουλέψουν σε ομάδες και να σχεδιάσουν τη δική τους συνεργατική δραστηριότητα.

Στο Κεφάλαιο "Πολιτισμική συνείδηση και έκφραση" μπορείτε να διαβάσετε τη δραστηριότητα που σχεδίασε η ομάδα μου με τίτλο "Παίζοντας με τις 4 εποχές". Ευχαριστούμε την ΕΥΥ για την ευκαιρία που μας έδωσε να γνωριστούμε και να συνεργαστούμε. Προσωπικά οφείλω να ευχαριστήσω τις συναδέλφους: Μαρία Τσιαμτσιούρη, Μαρία Στάλια, Ελένη Πρίτσα και Γεωργία Μανέτα, για την υπέροχη αυτή συνεργασία.

__________________________________________________

The following Guide is a collaborative product and was created in the context of a series of mini-courses organised by the Greek National Support Service of the eTwinning action in 2014.

For their final work, all participants in the on-line lessons had to work in groups and design their own collaborative activity.

In the Chapter "Cultural conscience and expression" you can find the activity designed by my group with the title "Playing with the 4 seasons". We thank the NSS for the opportunity to know each other and collaborate. I personally have to thank my colleagues: Maria Tsiamtsiouri, Maria Stalia, Eleni Pritsa and Georgia Maneta, for this wonderful co-operation.

eTwinning: Η Χριστουγεννιάτικη Συνάντησή μας - Our Christmas Meeting

Η συνάντησή μας με τα ευρωπαϊκά σχολεία για το έργο μας "Οι Παροιμίες στην Ευρώπη" είχε κεντρικό σκοπό να γνωριστούμε με τους συνεργάτες μας, να μιλήσουμε μαζί τους και να επικοινωνήσουμε. Ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία που πραγματοποιήθηκε μέσω της πλατφόρμας του eTwinning. Ήταν μια εκδήλωση που οργάνωσε και φιλοξένησε το σχολείο μας.

Ευχαριστούμε όλους τους μαθητές και εκπαιδευτικούς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας για αυτή την τόσο όμορφη συνάντηση.


Our meeting with the european schools for our project "Proverbs in Europe" mainly aimed at getting to know our partners, talk to them and communicate. It was a very pleasant experience which took place via the eTwinning platform. It was an event organised and hosted by our school.

We thank all students and teachers for responding to our call in this so beautiful meeting.



Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Διαβάζοντας Τις Σημειώσεις Από Το Υπόγειο - Reading The Notes From Underground



Στο έργο του "Σημειώσεις από το Υπόγειο" ο Ντοστογιέφσκι αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τις σκέψεις ενός ανώνυμου άντρα που, μεθυσμένος από φθόνο, προσπαθεί να εξηγήσει την απομόνωσή του από την κοινωνία. Φαντάζεται ότι ο αναγνώστης απαντά στους παράλογους ισχυρισμούς του και με αυτόν τον τρόπο συμπληρώνει το μισό της συζήτησης που παρακολουθούμε. Η τεχνική της αφήγησης του Ντοστογιέφσκι είναι μοναδική, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει παρών σε εκείνο το σκοτεινό και κρύο δωμάτιο του ήρωα, που παλεύει να απαντήσει σε ερωτήματα υπαρξιακά.

"Ο άνθρωπος θα προκαλεί την καταστροφή και το χάος για να αποδείξει ότι έχει ελεύθερη βούληση."

"Και όταν αγαπά κανείς, μπορεί να ζήσει και χωρίς την ευτυχία."

"Συμβαίνει να πιει κανείς πολύ από λύπη."

Ο Άνθρωπος του Υπογείου είναι γεμάτος καχύποπτο θυμό και από το υπόγειό του μας λέει ότι δεν θα έχει ποτέ αναγνώστες, το κοινό του θα είναι πάντα φανταστικό (όλοι εμείς που τον ακούμε να παραληρεί).

Τι είναι το Υπόγειο για όλους μας και για κάθε έναν μας ξεχωριστά;
Ξαναδιαβάζοντάς το, η φωνή μέσα μου δυνάμωσε: "Μην μπεις στο υπόγειο!" 
Αυτός ο καχύποπτος θυμός απέναντι στην κοινωνία, ο χρόνος που περνά ανελέητα, οι απογοητεύσεις, οι κρυφές σκέψεις για τους ανθρώπους γύρω μας (που πιθανόν αγνοούν ότι τις κάνουμε), ο φθόνος για έναν εχθρό που συγκεντρώνει πάνω του το φταίξιμο που τα "χρυσά μας όνειρα" αποδείχθηκαν μπακιρένια... μεγάλη η λίστα των σκαλοπατιών που οδηγούν στο "σκοτεινό, υγρό" υπόγειο του καθένα μας.

Τι συμβολίζει το Υπόγειο;
Το σκοτάδι γιατί οι σκιές είναι πιο βολικές από το φως, δίνουν θαλπωρή, κρύβουν τα σημάδια...
Οφείλουμε να αντισταθούμε στο υπόγειο, στην εγκατάλειψη κάθε ελπίδας για μια καλύτερη κοινωνία, στον κακό μας εαυτό που γίνεται εύκολα κριτής, που του αρέσει να τρέφεται με σκουπίδια, με τις ζωές των άλλων, παραδομένος στις πίκρες του από όνειρα ανεκπλήρωτα.

Καλό θα είναι στο υπόγειο να αντιτάξουμε τις αρετές μας, τις ευαισθησίες μας, τα καλά πράγματα που μαζέψαμε από τους ανθρώπους στην πορεία της ζωής και να γυρίσουμε την πλάτη σε ό,τι μας τραβάει κάτω.


Every cloud has a silver lining (yellow will do, as well!)


In his work "Notes from Underground" Dostoyevsky narrates in first person the thoughts of an anonymous man, who, intoxicated with spite, attempts to explain his isolation from society. He imagines that the reader responds to his absurd claims and in this way he fills in the other half of the conversation we watch. Dostoyevsky's narration technique is unique, making the reader feel present in that dark, cold room of the character, who strives to find answers to existential questions.

"Man will cause destruction and chaos to prove that he has free will."

"And when someone loves, s/he can live without happiness."

"It happens someone to drink too much sadness."

The Underground Man is filled with suspicious anger and from his basement he tells us that he will never have readers, his audience will always be imaginary (all of us that hear him rave).

What is the Underground for all and each one of us?
Reading it again, the voice inside me grew stronger: "Don't go in the basement!"
This suspicious anger towards society, the time who flies by relentlessly, our disillusions, our secret thoughts about the people around us (who possibly ignore that we have them), our spite against an enemy who accumulates onto him/her all the blame for "our golden dreams" having been turned into copper ones... long is the list of steps leading down to the "dark, wet" underground of each one of us.

What does the Underrground symbolise?
The darkness because the shadows are more convenient than the light, give a sense of warmth, hide the scars...
We ought to fight against the underground, against the abandonment of all hope for a better society, against our bad self who easily becomes a judge, who likes to feed on garbage, on other people's lives giving in to the bitterness from unrealised dreams.
It would be nice against the basement to oppose our virtues, our sensitivities, the good things we have collected from people on the course of life, and turn our backs to all that is pulling us down.

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Το Βιβλίο Που Ταξιδεύει No.2 (Δεύτερος Σταθμός-Μαρία) - The Τravelling Book No.2 (Second Station-Maria)



Η Μαρία γράφει...


Η Πόρτα φτάνει στον Σταθμό Μαρία: 

Όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου με τις οδηγίες  χρήσης του, ένιωσα περίεργα. Συνήθως τα βιβλία που διαβάζω είναι επιλεγμένα από μένα και η διαδρομή τους είναι  η συνηθισμένη:  βιβλιοπωλείο, κομοδίνο, βιβλιοθήκη. Ως τώρα το βιβλίο δεν ήταν παρά το μέσο για να ταξιδέψω στις σελίδες του. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα γινόμουν εγώ το μέσο για να ταξιδέψει το βιβλίο σε άλλους προορισμούς, αφήνοντας στο εσώφυλλό του το όνομά μου και με την προσδοκία να γεμίσει η σελίδα και με άλλους ανθρώπους-σταθμούς. Ο απόλυτος συμβολισμός της διακίνησης ιδεών, της συλλογικότητας και του μοιράσματος. Εξαιρετική ιδέα που δεν προέκυψε από κάποιον εκδοτικό οίκο ή από ένα λόμπι διανοούμενων, αλλά από μια προσωπική πρωτοβουλία. Κι αυτό του δίνει ιδιαίτερη αξία. 

Το ότι δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ  την Μάγδα Σάμπο και το καταπληκτικό  βιβλίο της «Η Πόρτα», με κάνει να νιώθω δυο φορές ευτυχής για την τύχη μου.  Που επιλέχτηκα ως «αναγνώστης-σταθμός» απ' τη μια και  που το βιβλίο αυτό έπεσε στα χέρια μου, ως θεόσταλτο δώρο. Οι εντυπώσεις μου απ' την ανάγνωση είναι άριστες. Ένιωσα όλα τα συναισθήματα να ζωντανεύουν στις σελίδες του. Απ' την αρχική συμπάθεια στην ηρωίδα του, που σελίδα-σελίδα γινόταν θαυμασμός και λατρεία, εναλλασσόμενη  με αγωνία,  μυστήριο, πάθη, ανεπαίσθητο χιούμορ και ανατροπές. Πότε λυτρωτικές και άλλοτε οδυνηρές σαν κόψιμο ξυραφιού.  Οι διάλογοι  ολοζώντανοι και αιχμηροί, γεμάτοι αλήθειες και ανθρώπινα αξιώματα. Η Έμερεντς με έμαθε να διακρίνω τις αληθινές διαστάσεις της αγάπης. Και να παραδεχτώ πως αυτό που εμείς θεωρούμε «αγάπη» δεν υφίσταται,  αν δεν προϋπάρχει ο σεβασμό της ατομικότητας και η αποδοχή των συναισθημάτων του άλλου.

Βασιλική & Ινώ, στ' αλήθεια μου κάνατε ένα σπουδαίο δώρο ζωής που θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη μου! Καλή συνέχεια στις διαδρομές του βιβλίου και εύχομαι να γνωρίσουν όσο πιο πολλοί αυτή την εμπειρία.



Maria writes...

The Door reaches Station Maria:

When I took the book in my hands along with its instructions, I felt strange. The books I usually read are chosen by me and their route is common: bookstore, night table, bookcase. So far the book has been but a means to travel through its pages. I had never thought that I would become the vehicle for a book to travel to other destinations, leaving in its first inner page my name and the expectation this page to be filled with more people-stations. The absolute symbolism of circulating ideas, of collective thinking and sharing. An excellent idea that did not come from some publishing house or a circle of intellectuals, but from a personal initiative. And this lends it a special value.

The fact that I had never known of Magda Szabo and her amazing book "The Door" makes me feel twice as happy with my luck for having been chosen as a "reader-station" as well as having led the book to my hands as a godsend. My impressions after reading it are excellent. I felt all emotions come to life in its pages, starting from the intital liking to the main character which, page after page, turned to admiration and adoration, alternating with suspense, mystery, passion, subtle humour and twists. Sometimes liberating, others painful like cutting razor. The dialogues all living and sharp, filled with truths and human axioms. Emerents taught me to discern the real dimensions of love. And to admit that what we call "love" does not exist if there is no respect of the individuality of the other human being and acceptance of their emotions.

Vassiliki and Ino, you have really given me an important gift of life which will remain indelible in my mind. I wish the book continues its travel well and more people know this experience.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

eTwinning: Τηλεδιάσκεψη 4 σχολείων- Teleconference with 4 schools

Την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου (Ημέρα για τα Δικαιώματα των Παιδιών) τα δύο τμήματα της Στ' τάξης του σχολείου μας συναντήθηκαν με τα παιδιά των ξένων σχολείων στα πλαίσια του eTwinning έργου μας "Δημιουργοί κόσμων: Η Βιβλιοθήκη στο σχολείο". 

Η τηλεδιάσκεψη έγινε μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας του eTwinning και συμμετείχαν δύο σχολεία από την Πολωνία, ένα σχολείο από την Ισπανία και το δικό μας (1ο Δημοτικό Σχολείο Σκιάθου).

Οι μαθητές μας τραγούδησαν το "ΜΑΖΙ ΣΟΥ" - ένα τραγούδι που έγραψε ο εκπαιδευτικός της μουσικής του σχολείου μας, Αλκιβιάδης Πλακιάς, τον οποίο ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά και τη βοήθειά του. Στο τέλος, ενώσαμε τις φωνές μας και τραγουδήσαμε όλα τα σχολεία μαζί το SILENT NIGHT ενόψει των Χριστουγέννων.

Συμμετέχοντες εκπαιδευτικοί στο πρόγραμμα:
Βασιλική Παναγιωτέλη
Αλκιβιάδης Πλακιάς




On Friday 11 December (Children's Rights Day) both classes of the 6th grade of our school met with the children of the foreign schools in the context of our eTwinning project this year "Creators of worlds: The Library in the School".

The video-conference took place via the eTwinning LIVE platform and the participants were two schools from Poland, one from Spain and ours (1st Primary of Skiathos). 

Our pupils sang "WITH YOU" - a song written by our school's music teacher, Alkiviadis Plakias, whom we very dearly thank for his offer and help. Closing, we joined our voices and all schools sang together SILENT NIGHT in view of Christmas coming.

Teacher participants in the project:
Vassiliki Panagioteli
Alkiviadis Plakias

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Χριστούγεννα eTwinning Christmas!

Για το έργο μας "Οι Παροιμίες στην Ευρώπη" ετοιμάσαμε ψηφιακές κάρτες με ευχές σε όλες τις γλώσσες των συνεργατών μας και τις συγκεντρώσαμε σε ένα εορταστικό βίντεο. Σε λίγες μέρες θα συναντηθούμε και με τα δέκα σχολεία που συμμετέχουν στο πρόγραμμα μέσω τηλεδιάσκεψης. Θα έχουμε εικόνα και ήχο από την εκδήλωση που διοργανώνει το σχολείο μας πολύ, πολύ σύντομα!!




For our project "Proverbs in Europe" we have prepared digital cards with wishes in all the languages of our partners and we have compiled them in one festive video. In a few days we will meet with all ten schools that participate in this programme through tele-conferencing. We will have audio and visual material of the event our school organises very, very soon.

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Γράμμα στον Θεό - A Letter to God




Δεκέμβριος 2015

Κύριε Θεέ μας,

Πήραμε το θάρρος να σου γράψουμε αυτό το γράμμα, επειδή ξέρουμε πως είσαι γνωστός της γιαγιάς μας και τη βοηθάς πολύ συχνά. Κάθε μέρα την ακούμε να λέει «Θεέ μου, βόηθα!», γι’ αυτό σκεφτήκαμε να ζητήσουμε τη βοήθειά σου για κάποια μικροπράγματα.

Ξέρουμε, βέβαια, πως αυτές τις μέρες έχεις τρεχάματα με τη γέννηση του Χριστούλη μας και ο υπεύθυνος για τα παιδιά, ο ‘Αγιος Βασίλης, ετοιμάζει τα δώρα μας και πνίγεται στη δουλειά. Γι’ αυτό σε παρακαλούμε να μας βοηθήσεις εσύ. Άκου, λοιπόν, Θεούλη τις επιθυμίες μας.

1.    Ας επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη των γονιών μας, που τώρα τελευταία κάτι έχουν πάθει με τους αριθμούς. Όλο μετράνε και κάνουν πράξεις σα να πηγαίνουν σχολείο. Μεταξύ μας, θαρρούμε πως μετρούν χρήματα.

2.   Ας στείλεις στη γη περισσότερα αγγελουδάκια για να προστατεύουν τους ανθρώπους από το κακό. Όλο άσχημα πράγματα βλέπουμε στην τηλεόραση κι αυτό δεν μας αρέσει καθόλου.

3.   Ας γίνουν σωσίβια και ζεστές κουβερτούλες για τα προσφυγόπουλα τα δικά μας χριστουγεννιάτικα δώρα.

4.   Ας γίνει φέτος πιο λαμπερό το Άστρο της Βηθλεέμ για να φωτίσει τις καρδιές των ανθρώπων και να τις γεμίσει με καλοσύνη και αγάπη.

5. Τέλος, ας μαλώσεις περισσότερο κι ας είσαι λίγο αυστηρός με τα καλικαντζαράκια, γιατί, ενώ εμείς δεν τα πειράζουμε, εκείνα με πονηρό τρόπο πάντα κάνουν ζημιές και μας πληγώνουν. Άσε που η θεία Ευτέρπη (δεν μπορέσαμε να το καταλάβουμε καλά αυτό) είπε πως οι καλικάντζαροι βρίσκονται στη γη μας όλο τον χρόνο.

Αυτά σκεφτήκαμε, Θεούλη μας, και μακάρι να τα προλάβεις πριν τη Γέννηση του Χριστούλη.

Με αγάπη
Οι αδελφούλες
Μαρία και Άννα


ΥΓ: Θεούλη μου, εγώ η Μαρία πολύ σε παρακαλώ να βγάλεις ένα σκουπιδάκι από το ματάκι της αδελφούλας μου που την πληγώνει και όλο κλαίει το βράδυ. Πρέπει να είναι βαθιά χωμένο, γιατί προσπαθώ να τη βοηθήσω και δεν μπορώ. Εσύ που τα βλέπεις όλα, κάνε κάτι… Πολύ σ’ ευχαριστώ.


Συμμετοχή στο δρώμενο της Αριστέας «Μια Mικρή Χριστουγεννιάτικη Iστορία».
Μπραϊνώ Μαθηνού – Βασιλική Παναγιωτέλη 






December 2015

Our dear Lord,

We took the liberty to write this letter to you because we know you are a good friend of our grandma’s and you help her very frequently. Every day we hear her say “My God, help us!”, so we thought of asking for your help for a few little things.

We know, of course, that these days are too hectic for you with our little Christ’s Birth and all, and that the one in charge of children, Santa Claus, is preparing our presents and he is up to his eyes with work. Therefore, we ask of you to help us. Listen up, Lord, to our wishes.

1.    Let the smile return to the faces of our parents, who seem to be very worried these days over numbers. They are counting all the time and  making calculations as if they are going to school. We think they are counting money...

2.   Let more little angels come to earth to protect people from harm. We watch too many ugly things on TV and we don’t like it at all.

3.   Let our Christmas presents for this year become life jackets and warm blankets for all refugee children of the world.

4.   Le the Star of Bethlehem become brighter this year in order to shed light to the hearts of all people and fill them with goodness and love.

5.   Promise you will scold and be a little strict with the Goblins this year, because they deviously cause damage and hurt us, although we don’t bother them. Let alone that aunt Euterpe (we could not really understand this quite well) said that goblins stay on earth all year long.

These are all we thought of, dear Lord, and we wish you can make it in time before our little Christ’s Birth.

With love
The little sisters
Maria and Anna


PS: My good God, I Maria beg you to take a tiny speck of dust off my little sister’s eye that hurts her and makes her cry all night. It must be lodged very deep because I am trying to help her and I can’t. You, who can see all, please do something... I thank you so!


Our contribution to the art-action “A Little Christmas Story” by Aristea.
Braino MathinouVassiliki Panagioteli

Η Ιστορία της Μέρας - The Story of the Day




 Η Άννα άνοιξε τα μάτια απότομα. Από το σκοτάδι του ύπνου πέρασε σε ένα πιο πηχτό σκοτάδι, αυτό του δωματίου που πριν λίγο κοιμόταν. Δεν υπήρχε ίχνος φωτός, ίχνος σκιάς, και ξανάκλεισε τα μάτια. Το όνειρο που έβλεπε επανήλθε δριμύτερο - το νερό του ποταμού που την έπνιγε έγινε πιο ορμητικό, της πάγωσε το σώμα κι έμεινε μόνο η θέα του ουρανού στα μάτια της, καθώς βυθίζονταν στον θάνατο.

Ξανάνοιξε τα μάτια και πετάχτηκε από το κρεβάτι ορμώντας προς το παράθυρο. Κράτησε την ανάσα της μέχρι που τράβηξε τις βαριές κουρτίνες και άνοιξε τα φύλλα. Μόνο τότε πήρε την πρώτη αναπνοή της ημέρας. Το φως της αυγής χύθηκε στο δωμάτιο δίνοντας ξανά στα αντικείμενα τη σκιά τους, κι ο αέρας της δροσιάς του Οκτώβρη καθάρισε τα υπολείμματα της νύχτας και του σκοταδιού.

Έριξε πάνω της μια μάλλινη ζακέτα και κατέβηκε τρέχοντας τη σκάλα. Η Ενριέτα είχε ήδη ξυπνήσει και είχε βάλει το σπίτι σε λειτουργία.
- Κοιμήθηκες καλά; - τη ρώτησε χωρίς να την κοιτάξει.
Η Άννα έμεινε να κοιτάει τα χέρια της, που τακτοποιούσαν τα πράγματα στην κουζίνα με μια μαγική ταχύτητα.
- Είδα ότι πέθανα στο ποτάμι - είπε σιγά και πλησίασε να βάλει καφέ.

Το άρωμα της γαρδένιας που ανάδιδαν τα ρούχα της Ενριέτας τη ζάλισε και βιάστηκε να γυρίσει πίσω στο τραπέζι. Τράβηξε δυνατά μια καρέκλα και κάθισε χωρίς να βγάλει λέξη. Μόνο την κοίταξε περιμένοντας μια αντίδραση, που αργούσε να 'ρθει. Η μυρωδιά της γαρδένιας επέμεινε μέχρι που έφερε τον καφέ στα χείλη.
- Ακόμα και στον ύπνο σου κρυώνεις - είπε επιτέλους εκείνη, κλείνοντας το θέμα του ονείρου μια και καλή, για σήμερα τουλάχιστον.

Ήταν ολοφάνερο ότι ο χειμώνας για την Ενριέτα πλησίαζε γοργά, όχι τόσο γιατί ο Οκτώβρης είχε μπει για τα καλά, ούτε γιατί το άρωμα της γαρδένιας πάνω της θα ήταν καθεστώς από δω και πέρα, αλλά γιατί τα λόγια της θα ήταν λίγα και ψυχρά, όπως αυτά σήμερα.

Η Άννα αφέθηκε να την τυλίξει η σιωπή, αυτή η γνωστή σιωπή, όπου τα λόγια δεν είχαν καμία δύναμη και καμία σημασία, αυτή η εκκωφαντική σιωπή που δυνάμωνε με τους ήχους των αντικειμένων, που  τα μαγικά χέρια της Ενριέτας τακτοποιούσαν στον πάγκο της κουζίνας.

Copyright © Βασιλική Παναγιωτέλη



Το παρόν αποτελεί τη συμμετοχή μου στο δρώμενο "ιστορίες της μέρας" της φίλης Μαρίας.



__________________________________________



Anna opened her eyes abruptly. From the darkness of sleep she passed on to a thicker dark, that of the room she was sleeping in just now. There was no trace of light, no trace of shadow, and she closed her eyes again. The dream she was having came back stronger - the water of the river that was drowning her became fiercer, freezing her body, and only the view of the sky remained in her eyes as she was sinking to her death.

She re-opened her eyes and jumped out of bed dashing to the window. She held her breath until she pulled aside the heavy curtains and opened wide the shutters. Only then did she take her first breath of the day. The light of dawn poured into the room, restoring the shadows to the objects, and the air of October dew cleared the remnants of the night and the darkness.

Throwing a woollen cardigan onto her shoulders, she came running down the stairs. Henrieta was already up and had put the house in motion.
- Did you sleep well? - she asked without looking at her.
Anna stood there gazing at her hands that were tidying things in the kitchen with amazing speed.
- I dreamt of dying in the river - she said slowly approaching to help herself to some coffee.

The scent of gardenia Henrieta's clothes were giving off made her dizzy for a while, forcing her to hurry back to the table. She loudly pulled a chair back and sat without uttering a word. She only stared at her in wait of some reaction, which was taking too long to arrive. The smell of gardenia lingered until she brought the coffee to her lips.
- Even in your sleep you feel cold - she said eventually closing the issue of the dream once and for all, at least for today.

It was more than obvious that for Henrieta the winter was approaching rapidly, not so much because October had already settled in for good, nor because the scent of gardenia on her would be a certainty from now on, but because her words would be scarce and frigid, like the ones today.

Anna let herself be wrapped by silence, that familiar silence, where words had no power and no significance, that deafening silence that was amplified by the sounds of objects, which Henrieta's magic hands were tidying on the kitchen counter.

Copyright © Vassiliki Panagioteli


The above is my contribution to the art-action "stories of the day" of friend Maria

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Επικοινωνία - Contact me

Είμαι η Βασιλική Παναγιωτέλη και μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου ή να μου στέλνετε τις φωτογραφίες και τα σχόλιά σας για τα Βιβλία Που Ταξιδεύουν ή οποιοδήποτε κείμενο θα θέλατε να μοιραστούμε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: vpanagioteli@gmail.com

I am Vassiliki Panagioteli and you can contact me or send me your photos and comments about the Travelling Books or any other writing you wish to share in the e-mail address: vpanagioteli@gmail.com



Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

eTwinning: Τα Περασμένα Χριστούγεννα - Last Christmas

Λένε πως με την πάροδο των χρόνων η μαγεία των Χριστουγέννων χάνεται... 
όμως, χρειάζεται μόνο ένα μικρό έναυσμα, 
ένα σκούντημα από ένα σκανταλιάρικο ξωτικό, 
για να ξυπνήσει μέσα μας και πάλι η πίστη στο παραμύθι,
 στο αιώνιο πνεύμα της αλληλεγγύης, 
της καλοσύνης και της ελπίδας σε έναν καλύτερο άνθρωπο.

Τα περασμένα Χριστούγεννα ήταν η δική μου εποχή των ξωτικών.
Ευχαριστώ κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά για την επιμονή τους.
Σε ένα, όμως, από αυτά θα οφείλω πάντα ευγνωμοσύνη για την στήριξη και την αγάπη της.
Και φυσικά, δεν θα πρέπει να ξεχάσω τα ξωτικά της περυσινής Ε'τάξης
του σχολείου μας για τη σκληρή δουλειά τους
και για το μαγικό ταξίδι όλα αυτά τα χρόνια!

Λένε πως όλοι μας έχουμε τον προσωπικό μας φύλακα-άγγελο 
και χρειάζεται ένα μικρό ευχαριστώ για να είναι χαρούμενος/η.
Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια της καρδιάς
για να δούμε όλους αυτούς τους μικρούς ή μεγάλους
φύλακες-προστάτες που συναντάμε στον δρόμο μας.
Μόνο τότε μπορούμε να ακούσουμε το θρόισμα των φτερών τους
να μας αγκαλιάζουν σε έναν κόσμο επικίνδυνο.



They say that with the passage of time the magic of Christmas is lost...
but, it only takes a little spark, 
a nudge by one mischievous elf,
 in order to awaken inside us again the faith in the fairytale,
in the eternal spirit of solidarity
and in the hope for a better man.

Last Christmas was my own time of elves.
I thank each and every one of them for their preseverence.
Yet, to one of them I will always owe gratitude for her support and love.
And, of course, I should not forget the elves of last year's 5th Grade 
of our school for their hard work 
and the magical journey all those years.

They say that we all have our personal guardian angel 
and it takes a little thank-you to keep them happy.
I personally believe we have to open the eyes of our hearts
to see all those small or big
protecting guards we meet along our way.
Only then will we be able to hear the rustle of their wings
when they embrace us in a dangerous world.


Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Παλινδρόμηση - Regression

Ο χρόνος, λένε, είναι ο μεγαλύτερος κριτής. Είναι ο μόνος που σε φέρνει αντιμέτωπο με τις επιλογές σου, με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν "χόρτασαν" τη ζωή τους όταν έπρεπε κι έρχεται ο χρόνος ξαφνικά - σαν κεραυνός - να τους θυμίσει ότι το πριν χάθηκε για πάντα. Και πριν το καταλάβεις, βρίσκεσαι στα δίχτυα της Κρίσης Μέσης Ηλικίας!

Τότε, ξεπροβάλλουν τα απωθημένα κι αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι, όχι μόνο δεν είσαι ικανοποιημένος/η με το παρόν σου, αλλά περισσότερο ότι πρέπει να ψάξεις - πανικόβλητος/η - να βρεις τους τρόπους για να γυρίσεις πίσω το ρολόι, στο παρελθόν που δεν έζησες.

Εκεί βρίσκεται και η παγίδα για τον ανικανοποίητο άνθρωπο - η παγίδα της γελοιοποίησης.

Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόυντ, η ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός που φτάνεις, αλλά ο τρόπος που ταξιδεύεις. Εύκολα μπορεί να γελοιοποιηθεί όποιος παλεύει να γυρίσει το τρένο πίσω.

"Η παλινδρόμηση συμβαίνει όταν το άτομο, αγχωμένο από απειλητικές σκέψεις και συναισθήματα, συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που είναι χαρακτηριστικός ενός προηγούμενου εξελικτικού σταδίου."

Φυσικά, όλα αυτά αφορούν πάντα τους άλλους και όχι εμάς τους ίδιους. Παραφράζοντας την πασίγνωστη ρήση, θα πω πως θέλει αρετή και τόλμη η αυτογνωσία.

Source: http://www.whale.to/

Time, they say, is the greatest judge of all. It is the only one that brings you face-to-face with your choices, with your own self.

There are people who did not have enough of life when they should have, and time comes suddenly - like thunder - to remind them that what was is gone forever. And before you know it, you find yourself in the web of Middle Life Crisis!

This is when repressed desires emerge and you begin to realise that, not only are you not satisfied with your present, but mostly that you have to look - in panic - for the ways to turn back the clock, to the past you did not live.

This is where the trap lies for the unsatisfied individual - the trap of ridicule.

According to Sigmund Freud, happiness is not some station you are supposed to arrive at, but it is the way you travel. It is easy for someone to ridicule themselves in their effort to turn back the train.

"Regression occurs when the individual, stressed by threatening thoughts and emotions, behaves in a way characteristic of a previous evolutionary stage."

Of course, all the above have to do with everybody else except our own selves. Paraphrasing the famous quote, I say that self-knowledge requires vitrue and dare.

Το Σύνδρομο της Δημοσιότητας - The Publicity Syndrome

Στο βιβλίο του "Ο Νικητής Είναι Μόνος" (2008), ο Πάουλο Κοέλιο μιλάει αναλυτικά για το Σύνδρομο της Δημοσιότητας ή αλλιώς το Πάθος για Προβολή.
Αναφέρει χαρακτηριστικά:

"Το σύνδρομο της δημοσιότητας παρατηρείται όταν οι άνθρωποι ξεχνούν ποιοι είναι και αρχίζουν να πιστεύουν όσα λένε οι άλλοι για αυτούς. Το σύνδρομο της δημοσιότητας μπορεί να καταστρέψει καριέρες, γάμους, χριστιανικές αξίες - τυφλώνει σοφούς και αδαείς μαζί."

Είναι ένα εξαίρετο βιβλίο που λειτουργεί ως απότομη αφύπνιση από τον λήθαργο της εποχής μας, θυμίζοντας μας ότι η πλασματική ζωή της "δήθεν" δημοφιλίας είναι μια ύπουλη ασθένεια.
Διαβάζοντάς το αυτές τις μέρες, κρατώ ένα πολύ σημαντικό μήνυμά του:

"Δεν θέλω να γίνω κάποιος διάσημος, αλλά κάποιος σημαντικός - κάποιος που δεν τον ενδιαφέρει να φανεί, γιατί ξέρει ποιος είναι."

Μοιράζομαι μαζί σας και ένα απόφθεγμα του νομπελίστα Άλμπερτ Σβάιτσερ, που διάλεξε ο ίδιος ο Κοέλιο να συμπεριλάβει στο βιβλίο του:

"Όλοι ξέρουμε την ασθένεια που μαστίζει την Κεντρική Αφρική και λέγεται αρρώστια του ύπνου... Υπάρχει και μια μορφή αρρώστιας του ύπνου που την παθαίνει η ψυχή. Είναι πολύ επικίνδυνη, γιατί δεν την καταλαβαίνουμε. Γι'αυτό πρέπει να προσέχουμε. Αν νιώσετε το παραμικρό σημάδι αδιαφορίας, ότι χάνετε τη σοβαρότητα, την επιθυμία, τον ενθουσιασμό και την όρεξή σας, θεωρήστε το προειδοποιητικό σημάδι. Η ψυχή μας υποφέρει όταν ζούμε επιφανειακά. Στην ψυχή αρέσουν τα όμορφα πράγματα, με βαθύτερο νόημα." 




In his book "The Winner Stands Alone" (2008), Paulo Coelho talks analytically about the Publicity Syndrome, otherwise known as the Passion for Show-off.
He characteristically mentions:

"The publicity syndrome is noted when people forget who they are and start believing what the others think of them. The publicity syndrome can ruin careers, marriages, christian values - it blinds the wise and the ignorant alike."

It is an exceptional book which acts as a sudden awakening from the lethargy of our time, reminding us that the virtual life of "make-believe" popularity is a devious disease.
Reading it these days, I keep one of its very important messages:

"I don't wish to be someone famous, but someone important - someone who doesn't care to show off, because s/he knows who s/he is."

I am also sharing with you a saying by Albert Schweitzer (Nobel Peace Prize), which Coelho himself chose to include in his book:

"We are all aware of the disease which plagues Central Africa and goes by the name of sleeping sickness... There is also another form of the sleeping sickness which attacks the soul. It is very dangerous, because we don't realise it. That's why we have to be cautious. If you feel the slightest sign of indifference or that you are losing your sobriety, your longing, your enthusiasm and zest, consider it a warning sign. Our soul suffers when we live superficially. The soul likes beautiful things, with a deeper meaning."


Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

eTwinning: Η Ιστορία της Ομάδας Βιβλιοθήκης - The Story of the Library Team

Η Ομάδα Βιβλιοθήκης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Σκιάθου (μαθητές και μαθήτριες των Στ1 και Στ2 τμημάτων) συμμετέχουν στο eTwinning έργο όπου κάθε σχολείο-συνεργάτης θα γράψει την αρχή μιας ιστορίας, η οποία θα ταξιδέψει στην Ευρώπη για να συνεχιστεί μέχρι να επιστρέψει στο σπίτι της.

Το βιβλίο θα ταξιδέψει και με τον παραδοσιακό τρόπο (μέσω συμβατικού ταχυδρομείου), αλλά και ψηφιακά.

Νιώθω πολύ περήφανη που συντονίζω τη δουλειά αυτών των παιδιών και σας την παρουσιάζω σήμερα με πολλή συγκίνηση. Το έργο βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αλλά οι μαθητές μου με τη φαντασία και την έμπνευσή τους ολοκλήρωσαν ήδη το πρώτο μέρος.

Λίγα λόγια για την ιστορία:
Η Αφροδίτη, ένα κορίτσι με ειδικές ανάγκες, αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι στην Ευρώπη παρέα με δύο καλούς της φίλους και τον σκύλο της. Είναι σίγουρη ότι, αν καταφέρει να φτάσει τον ορίζοντα, θα μπορέσει να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα...



Book titled 'Afrodite travels around Europe'


The Library Team of the 1st Primary School of Skiathos (pupils of the two classes of the 6th grade) participate in an eTwinning project in which each partner-school will write the beginning of a story, which will travel around Europe in order to be continued until it returns home.

The book will travel both in the traditional way (via standard mail) and digitally.

I am really proud to be coordinating the work of these children and I am presenting it to you today with great emotion. The project is still in progress, but my pupils with their imagination and inspiration have already completed the first part.



Η παραδοσιακή εκδοχή της ιστορίας μας
The traditional version of our story



Όλο το υλικό που ετοίμασαν οι μαθητές - All the rough material prepared by the pupils




Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Το Τρίτο Βιβλίο που Ταξιδεύει στο Κανάλι Ινώ - The Third Travelling Book in Canal Ino

Τίτλος: Το Χρυσό Σημειωματάριο
Συγγραφέας: Ντόρις Λέσινγκ

Πρόκειται για το τρίτο βιβλίο που χαιρετάει τα ράφια της βιβλιοθήκης μου, μπαίνει στο Κανάλι της Ινώς και ξεκινάει το ταξίδι του στον κόσμο.

Πρόκειται για ένα δύσκολο βιβλίο που αναλύει τη ζωή του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα από τόσες πολλές πλευρές, που είναι αδύνατον να το κατατάξεις κάπου. Η δημιουργός του είναι μια υπέροχη γυναίκα, που κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το συνολικό της έργο. 

Όπως όλα τα ταξίδια, αυτό που έχει σημασία είναι οι αναμνήσεις που φτιάχνονται μέσα μας όταν κάποια στιγμή φτάσουμε στον προορισμό. Ξανα-διαβάζοντάς το πριν το αφήσω, ταξίδεψα στις εικόνες και τις ιδέες του γεμίζοντας τις μπαταρίες μου για πολύ καιρό.



Title: The Golden Notebook
Author: Doris Lessing

This is the third book that bids fareweel to the shelves of my personal library, enters Ino's Canal and begins its journey to the world.

It is the case of a difficul book which analyses life in the first half of the previous century from so many angles that it is impossible to classify it under one genre. Its creator is an amazing woman, who was awarded the Nobel Prize for Literature for her overall work.

Like all journeys, what matters are the memories being formed inside us when we reach our destination at some point. Re-reading it before letting it go, I travelled in its images and ideas recharging my batteries for a long time.