Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Η ιστορία πίσω από την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου


Ονομάζω τα βιβλία των ραφιών μου Ταξιδιάρικα Βιβλία, γιατί, αφήνοντάς τα να φύγουν, οραματίζομαι ήδη την πορεία τους μακριά μου, σε ένα αέναο ταξίδι, όπου η μοίρα τους γράφεται τη στιγμή που περνάνε από τον έναν αναγνώστη στον άλλο. 
Είναι αγαπημένα μου βιβλία, που με έχουν συνοδέψει σε μικρές και μεγάλες στιγμές, αφήνοντας μέσα μου ίχνη από μαγικά υλικά. Σε ένα μεγάλο ποσοστό - ίσως μετά από χρόνια να μπορώ να το καθορίσω με μεγαλύτερη ακρίβεια - είμαι τα βιβλία που έχω διαβάσει.

Έχοντας συνειδητοποιήσει αυτή την αλήθεια, αποφάσισα να τα αφήσω να φύγουν, αφού πλέον τα κουβαλάω μέσα μου.






Δεν θα ξαναγυρίσουν κοντά μου, μιας και δεν πρόκειται για Δανειστική Βιβλιοθήκη, αλλά για Ελεύθερη, και βασίζεται στην πίστη μου ότι οι άνθρωποι, όταν είναι ελεύθεροι, επιλέγουν να ακούσουν την εσωτερική τους φωνή, ακόμη και κόντρα στους καιρούς.

Μερικά από τα βιβλία δεν θα μπορέσω ποτέ να τα αφήσω να φύγουν μακριά μου. Επιτρέπω στον εαυτό μου αυτή την πολυτέλεια, γιατί οι εικόνες τους τάραξαν την ύπαρξή μου:
Η μοναξιά των Μπουενδία...
Η ισχυρογνωμοσύνη του Κιχώτη...
Ο έρωτας του Πλάτωνα...
Τα πειραχτήρια ξωτικά του Σαίξπηρ...
Η φωτισμένη πραγματικότητα του Σαραμάγκο...
Η ανεμοδαρμένη ύπαρξη της Κάθριν Έρνσο...
Οι μεγάλες προσδοκίες του ορφανού Πίπ...
Η αγωνιώδης πορεία του βοσκού Μανολιού...
... και πόσα ακόμη!

Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από την Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης και με καμάρι παρακολουθώ τώρα την πορεία των Ταξιδιάρικων Βιβλίων μου. Μαθαίνω για τα ταξίδια τους μέσα από τις φωτογραφίες και τα σχόλια των αναγνωστών που γίνονται ασφαλείς σταθμοί και περάσματα για τον επόμενο.

Ο Will προτιμά τον Άλλεν ανεστραμμένο - όπως θα του άρεσε, είμαι βέβαιη - και σχολιάζει:

Αν θέλω να καταλάβω πραγματικά κάθε φράση του Άλλεν και να πιάσω όλες τις αναφορές του (επιστημονικές: Θεωρία των Χορδών, καλλιτεχνικές/ θεατρικές: Ζάχερ τόρτε), τότε θα πρέπει, καθώς το διαβάζω, να είμαι ταυτόχρονα ανά 10 δευτερόλεπτα στο διαδίκτυο, κάτι το οποίο καταντάει σπαστικό πού και πού (δηλαδή συνεχώς).
Παρόλα αυτά, παραμένει απολαυστικός, σαρκαστικός της πραγματικότητας που μας περιβάλλει και του "δηθενισμού" (Γυμναστική, Τσουκνίδες, Τελικό Μοντάζ) σε όλα τα διηγήματα.
Ένα αναρχικό βιβλίο για «αναρχικά» (όχι αναρχοαυτόνομα ή αναρχομπαχαλικά) μυαλά που μπορούν να το εκτιμήσουν.
Επόμενος σταθμός του βιβλίου σε ένα αδερφικό «αναρχικό» μυαλό, στη Γλασκώβη.
 Will




Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 18
Travelling Book No. 18

(ταξιδεύει μέσα από το Δεύτερο Κανάλι μου,

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Κάτω Από Τον Τροχό του Έρμαν Έσσε


Όταν αποφάσισα να αφήσω το συγκεκριμένο βιβλίο να φύγει από τα ράφια μου,
ήμουν σίγουρη ότι θα είναι για καλό,
παρόλο που θα μου έλειπε μετά από κάποιο καιρό.

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο πιστεύω ότι το θέμα δύσκολα θα αφήσει κάποιους ασυγκίνητους - τουλάχιστον όσους έχουν να κάνουν με παιδιά ή γενικότερα τα μέλη αυτής της κοινωνίας που προβληματίζονται για το μέλλον και τις επόμενες γενιές.

Ο Έρμαν Έσσε έχει δώσει αριστουργήματα στη λογοτεχνία και
ο Λύκος της Στέπας παραμένει για μένα ορόσημο για την τέχνη και τον πολιτισμό του κόσμου μας.

Όμως... οι μεγάλοι καλλιτέχνες και συγγραφείς φαίνονται από τα μικρά τους δημιουργήματα... εκεί που απρόσμενα η τέχνη τους ελευθερώνεται αυτούσια... χωρίς στολίδια.

Αυτό είναι για μένα τούτο το βιβλίο.
Ένα μικρό διαμάντι.
Μια απρόσμενη αποκάλυψη από ένα μάστορα του είδους!

Το εμπιστεύτηκα στην Μπραϊνώ για να φροντίσει το ταξίδι του από αναγνώστη σε αναγνώστη, όπως κάνουμε 
ανελλιπώς εδώ και σχεδόν δύο χρόνια...
ταξιδεύοντας βιβλία από σταθμό σε σταθμό...
με μόνο μας καύσιμο την αγάπη και το πάθος για το διάβασμα...
και μια βαθιά επιθυμία ο λόγος των σημαντικών ανθρώπων να φτάσει όσο πιο μακριά επιτρέψει η δύναμή μας!

Κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο  που έχει ξεπεράσει τα εκατό έτη ζωής. Τελειώνοντάς το, νιώθω τις σελίδες του να  καίνε.  Προσπαθώ να βάλω σε τάξη  σκέψεις και  συναισθήματα…
Πρόκειται για το βιβλίο ‘’ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ‘’του βραβευμένου με Νόμπελ Γερμανού συγγραφέα Έρμαν  Έσσε  που, μέσα από τις σελίδες του, εξαπολύει ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του σκληρού εκπαιδευτικού συστήματος της εποχής του.
Ενός συστήματος  που, βρίσκοντας σύμφωνους γονείς και παιδαγωγούς, φυλακίζει κυριολεκτικά το σώμα και την ψυχή ενός παιδιού στην πιο ευαίσθητη και τρυφερή ηλικία.  Του απαγορεύει να ζήσει τις μικροχαρές της ζωής, προσπαθώντας να τον καταστήσει ένα ικανό γρανάζι στην κρατική μηχανή, κλέβοντας το γέλιο του, τη χαρά , τη ζωή στη φύση, την ελευθερία, το δικαίωμα με λίγα λόγια από μπουμπούκι να μεταβληθεί φυσιολογικά σε ευωδιαστό άνθος.
Όταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα με  απολυταρχικό τρόπο και με υπερβολικές απαιτήσεις σκλαβώνει μια ευαίσθητη παιδική ψυχή, όσο και από καλές προθέσεις  να διακατέχεται, τα τρωτά σημεία είναι πολλά και η ζημιά σε κάποιες περιπτώσεις μη αναστρέψιμη, όπως και στον ήρωα του βιβλίου. Η παιδική του ψυχή σιγά σιγά εξουθενώνεται και καθώς βουλιάζει δε βρίσκεται χέρι να τη βοηθήσει. Ώσπου χάνεται ολοκληρωτικά…

Λες και κάποιος μέσα από το βιβλίο, από τότε έως σήμερα, μοιράζει προβληματισμούς και  ενοχές στους αναγνώστες, γιατί μοιραία γίνεται σύγκριση και με την εποχή μας…
Μήπως τα λάθη συνεχίζονται; Μήπως οι απαιτήσεις μας  είναι συνεχώς αυξανόμενες; Μήπως και στις μέρες μας τα παιδιά χάνουν όλο και πιο συχνά την παιδική τους ηλικία;  Οι απαντήσεις δικές σας!
Όποιες κι αν είναι αυτές, σε καμιά περίπτωση  δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα παιδί κάποτε θα γίνει μαθητής! Ένας μαθητής όμως δεν παύει ποτέ να είναι παιδί…
                                                                                                                               Μπραϊνώ  Μαθηνού
             30/4/2017