Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Τα σχολικά μπλουζ του φθινοπώρου


Με τον ερχομό του Σεπτέμβρη όλα στο εσωτερικό μας ρολόι αλλάζουν,
ακόμα κι αν ο ήλιος εξακολουθεί να είναι λαμπερός
κ η θάλασσα ζεστή και γαλανή.

Τα σύννεφα, αν και αόρατα στον διάφανο ουρανό,
αρχίζουν να μαζεύουν τις βροχές τους
στον ορίζοντα του ημερολογίου μας.

Προσωπικά αγαπώ το φθινόπωρο για τις ιδιοτροπίες του
κι εκείνα τα μαγικά ξεσπάσματα 
χρωμάτων σε γη και ουρανό.

Το σπίτι αρχίζει να γεμίζει χαρτιά, μολύβια, τετράδια..
κάθε μορφής γραφική ύλη,
που μοιάζει να κινείται από μόνη της,
πέρα από κάθε έλεγχο... κι εγώ, ανάμεσά τους,
αγωνίζομαι να πιάσω το νήμα 
από εκεί όπου το άφησα τον Ιούνιο:

να θυμηθώ τα πρόσωπα των παιδιών,
τις επιδόσεις και τις δυσκολίες τους,
να εκτιμήσω τις αποφάσεις μου, τις αστοχίες
και τα κατορθώματά μου,
να επινοήσω νέους τρόπους εκεί που οι παλιοί απέτυχαν
και να θέσω νέους στόχους.


Εδώ και χρόνια έχω τη συνήθεια να κρατώ ως ενθύμια
κάποια από τα τετράδια αντιγραφής των μαθητών
στο τέλος της χρονιάς.
Διαλέγω αυτά με τη μεγαλύτερη πρωτοτυπία και φαντασία
κι έτσι κρατώ το νήμα των χρόνων που περνούν.


Φέτος αποφάσισα να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου,
εκθέτοντάς τα στην τάξη των Αγγλικών,
μαζί με όλο το υλικό από προγράμματα που εκπονήσαμε
στη διάρκεια των χρόνων, δημιουργώντας 
μια μικρή δανειστική βιβλιοθήκη μέσα στην τάξη.


Στόχος μου είναι να μοιραστώ με τα παιδιά αγαπημένα μου ενθύμια
από μαθητές και μαθήτριες που τώρα πια έχουν μεγαλώσει,
σε μια προσπάθεια να μεταδώσω αυτή την αίσθηση
της συνέχειας που αναζητώ στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Το αίσθημα της συνέχειας...
του ότι ανήκεις κάπου...
της ατμόσφαιρας ενός δεύτερου σπιτιού...

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Εν μέσω θέρους...


Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις του καλοκαιριού
είναι για μένα η απόλυτη παράδοση, αν όχι εγκατάλειψη,
στα καπρίτσια του εαυτού μου.

Απαλλαγμένη από τις κοινωνικές επιταγές,
που επιβάλλουν συγκεκριμένες κατευθύνσεις κι επιθυμίες
ανάλογα με την εποχή και τα ήθη της,
αφήνομαι ολοκληρωτικά σε αυτά που μου αρέσουν
και απολαμβάνω να κάνω, χωρίς να δίνω εξηγήσεις.

Εν μέσω θέρους, λοιπόν, διαβάζω μανιωδώς 
τα αγαπημένα μου βιβλία
- αυτά που δεν θα μπορέσω να αποχωριστώ ποτέ.
Ανακαλύπτω ξανά την τεράστια δύναμή τους
και παίρνω εκ νέου ώθηση για πιο πολλή ζωή.

Ξεκαθαρίζω, χαρίζω και πετάω ξεχασμένα 
κι αχρησιμοποίητα πράγματα σε ντουλάπες και συρτάρια,
αφήνω τον αέρα να ξανακυκλοφορήσει ανάμεσά τους
κι απαλλάσσομαι από το βάρος τους.

Εδώ και καιρό έχω πάψει να συσσωρεύω πράγματα
κι απολαμβάνω μια πιο ανάλαφρη ζωή
- χωρίς βαρίδια και φορτία.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο λίγα πράγματα
χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζει καλά!

Σ' αυτό το πνεύμα ξεκίνησε κι η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου
- αφήνοντας τα βιβλία που μάζευα τόσα χρόνια
να πετάξουν μακριά (μπορείς να δεις εδώ τη Λίστα).

Ανασαίνουν οι λέξεις τους ξανά, ακριβώς όπως κι εγώ,
με έναν αέρα θεραπευτικό να πνέει στο μυαλό και την καρδιά,
χωρίς κτητικότητες και την ψευδή αίσθηση ασφάλειας
που δίνουν στον καθένα μας "τα πράγματά μας".

Αύριο το blog μου γιορτάζει 2 χρόνια ύπαρξης 
κι, αν υπάρχει κάτι που κέρδισα απ' αυτό,
είναι η ευκαιρία να γράφω για αυτά που αγαπώ.


Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 11

Γράφει η Ειρήνη:
Μετα απο ενα χρονο,κ αφου το δανεισα στη μητερα μου Αριστεα κ την αδερφη μου Ελένη, κατάφερα τελικα να ταξιδεψω, μαζι του, σε μερη ομορφα, ηρεμα ..παρεα με τους τοσο διαφορετικους χαρακτηρες.Μου χαρισε στιγμες χαλαρωσης..Συγχαρητηρια για την ιδεα...το δινω στην αγαπημενη φιλη κ συναδερφο Ολγα..κ της ευχομαι καλο καλοκαίρι.. .



Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 27
Αλεξάνδρα (Ηράκλειο)

Ευχαριστώ όλους τους κρίκους αυτής της αόρατης αλυσίδας,
τους αναγνώστες και σταθμούς
που αγκάλιασαν την ιδέα των Βιβλίων Που Ταξιδεύουν
και φροντίζουν για τη συνέχειά της.