Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ινές, ψυχή μου - Μια αληθινή ιστορία


Καλοκαίρι... Ήλιος... Θάλασσα... Ελλάδα...
Από παιδί είχα συνδυάσει όλα αυτά τα υπέροχα με το διάβασμα, με ιστορίες σε μακρινά μέρη, με περιπέτειες που ξυπνούσαν τη φαντασία μου, με ανθρώπους που δεν φοβούνταν τον κόσμο...

Το καλοκαίρι ήταν πάντα ο καιρός της απόδρασης και τα βιβλία με τις υπέροχες ιστορίες τους μπορούσαν να σου βάλουν φτερά όπου κι αν βρισκόσουν...

Έτσι γνώρισα την Ιζαμπέλ Αλιέντε. Το εξαιρετικό της ταλέντο να αφηγείται ιστορίες σε μεταφέρει μακριά, κάνοντάς σε μάρτυρα της ζωής συναρπαστικών ανθρώπων και, κυρίως, αληθινών γυναικών που πάλεψαν ενάντια στην εποχή τους και βγήκαν νικήτριες.

Μία τέτοια γυναίκα-πρότυπο ήταν και η Ινές Σουάρεθ. Με δυσκολία άφησα αυτό το βιβλίο να φύγει από τα ράφια μου, όμως, δεν μπορούσα να το βλέπω δέσμιο. Ακριβώς όπως η ίδια η Ινές, προτίμησα να το βάλω στα νερά του Δεύτερου Καναλιού μου - τη Δέσποινα - για να ξεκινήσει το άγνωστο ταξίδι του στα χέρια των αναγνωστών που θα συναντήσει.

Η Δέσποινα, αποχαιρετώντας το, γράφει:

Ινές, ψυχή μου
Η Ινές της ψυχής μας… η Ινές σε κάθε γυναίκα, είτε το ξέρει είτε όχι, εν δυνάμει ή εν ενεργεία… η γυναίκα που εν έτει 1537 διέσχισε τον Ατλαντικό, ‘που δεν ήταν απλώς ένα ποτάμι λίγο πιο φαρδύ από τα άλλα’, επί 3 μήνες, αναζητώντας τον άντρα της… ή το άλλο της μισό – πόσα ‘άλλα μισά’ δικαιούμαστε άραγε… κ πόσα αξιωνόμαστε να συναντήσουμε… κ μαζί αναζητώντας την μεγάλη ευκαιρία, μαζί μ’ εκείνους ‘που φτάνουν στον Νέο Κόσμο σαν ζητιάνοι, συμπεριφέρονται σαν κλέφτες κ τελικά γίνονται αφεντικά΄ – κ τι αφεντικά!
Το πρώτο της βιβλίο το διάβασα στο πρωτότυπο – βρισκόμουν στο Santiago de Compostela και το είδα στη βιτρίνα… εντυπωσιάστηκα από τον τίτλο: Του Έρωτα κ της Σκιάς… από τότε η σχέση μου με την Isabel Allende υπήρξε σχέση λατρείας κ υποταγής…

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήρθε στα χέρια μου τώρα γιατί ήταν ώρα να ξανασυναντηθώ με τον μαγικό ρεαλισμό της, αφενός, κ να εντρυφήσω στη ζωή της ηρωίδας, μεταφορικά κ κυριολεκτικά, αφετέρου… καθ’ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης αναρωτιόμουν αν αυτή η γυναίκα ήταν γέννημα γόνιμης φαντασίας ή υπήρξε πραγματικά: στην σελίδα 511, στις σημειώσεις,  πληροφορήθηκα πως η Ινές Σουάρεθ υπήρξε κ έζησε μια ζωή μεγαλύτερη από την ζωή την ίδια, ή πάμπολλες ζωές μαζί σε 70 περίπου χρόνια – πολύ μακρά ζωή αν αναλογιστούμε τις κακουχίες που υπέστη και το προσδόκιμο όριο ζωής της εποχής εκείνης…
Εξάλλου, ποιος θα είχε μεγαλύτερη φαντασία από την ζωή…

Έτσι, χάρη σε κάποιους ιστορικούς που ασχολήθηκαν και την ονειρική πένα της Isabel Allende, φωτίζεται μια απίστευτη γυναίκα σ’ έναν ανδροκρατικό κόσμο, μαζί και οι μετασχηματισμοί που πάντα συμβαίνουν εκόντες - άκοντες… δηλαδή το πώς ζει το πεπρωμένο της – ή την επιλογή της, δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει ποιο είναι τι…
Μια νεαρή κοπέλα ξεκινά από την Extremadura, την πιο υποβαθμισμένη αυτόνομη κοινότητα της Ισπανίας, ίσως, κ εμείς συνοδεύοντάς την μέχρι το Cusco κ πιο πέρα ακόμη, διασχίζοντας την έρημο, στο Valparaíso κ το Concepción,  σε μια ασυνήθιστα μακρόστενη λωρίδα στεριάς από βορρά προς νότο, παρακολουθούμε να δημιουργείται σαν πολύχρωμο υφαντό στον αργαλειό η ζωή της… η θέση της γυναίκας… η ιστορία της Ισπανίας, της Ιταλίας κ της Λατινικής Αμερικής… η ανακάλυψη κ η εκμετάλλευση των νέων εδαφών… οι κονκισταδόρες κ οι αυτόχθονες, κ ο φόρος αίματος εκατέρωθεν… η άφατη απελπισία κ η ανέλπιστη ευλογία… η φρίκη κ η ανάταση… η προσφορά κ η προδοσία… ο κανιβαλισμός κ η θυσία… ο ‘βάρβαρος’ κ ο ιππότης… η πίστη κ η Εκκλησία… κ μαζί, όλα τα χρώματα κ οι αποχρώσεις της αγάπης, του έρωτα, του Μαζί… οι εκπληκτικά γλαφυρές περιγραφές μαχών κ συγκρούσεων… η δημιουργία ενός νέου βασιλείου – της Χιλής, πόλη την πόλη… η υπέρβαση κάθε στιγμή, για χρόνια…
Πόσος πόνος, τι θρήνος έχει μαζευτεί στο DNA του ανθρώπου, ζωή τη ζωή…

Μ’ εντυπωσιάζει η μαστοριά με την οποία η συγγραφέας ενώνει τα κομμάτια, το πώς τα συρράβει με αραχνοΰφαντες βελονιές δίχως να φαίνεται πουθενά το σημείο ένωσής τους, το πώς τα χρώματα σβήνουν το ένα μέσα στο άλλο, σαν θεϊκό δημιούργημα…
Επικό μυθιστόρημα, ιστορικό μυθιστόρημα, βιογραφία, εποποιία, ένα tableau vivant όπου εξελίσσεται η ιστορία του κόσμου, μια ερωτική ιστορία, ένας οδηγός επιβίωσης σε εξαιρετικά ακραίες συνθήκες ή ένα εκτεταμένο χρονογράφημα;!
Για το ταξίδι, Ευχαριστώ Σε, Βασιλική!

Υ.Γ. Η Αλεξάνδρα θα είναι η επόμενη σκάλα του βιβλίου…
ένα νέο κορίτσι, με πολλές καλλιτεχνικές ανησυχίες, που μαθαίνει ισπανικά, χορεύει tango κ ονειρεύεται να ταξιδέψει στη Νέα Γη…


Ινές, ψυχή μου

της Ιζαμπέλ Αλιέντε





Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Καλοκαιρινή Συμφωνία


Είναι κάτι εποχές των οποίων ο αέρας φέρνει μαντάτα,
υποσχέσεις, αισιοδοξία ότι αυτά που περιμένεις 
έρχονται... είναι στον δρόμο...

Μουσικές, βιβλία, όνειρα, συναισθήματα...
όλα αναμειγνύονται σε ένα θεσπέσιο κοκτέιλ,
που δεν μπορείς παρά να το πιεις μονορούφι...

Νιώθω τον άνεμο της εποχής να μου ψιθυρίζει
στο αφτί τα μυστικά του 
από τα μακρινά μέρη που ταξίδεψε
κι αφήνομαι στη ζωή,
ευγνώμων, όπως πάντα.

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα,
συνοδευόμενο από όλα τα καλά που
φέρει μαζί της αυτή η καλοκαιρινή σύνθεση.

Τα Ταξιδιάρικα Βιβλία μου συνεχίζουν να πλέουν
στα γαλανά νερά τους για 3ο συνεχόμενο καλοκαίρι,
ανοίγοντας θαυμαστούς δρόμους επικοινωνίας
με υπέροχους ανθρώπους...

Τίτλος: De Profundis
Συγγραφέας: Όσκαρ Ουάιλντ / Oscar Wilde


Αποχαιρετώντας την Εκ Βαθέων Επιστολή του Όσκαρ Ουάιλντ, η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι μου - κεντάει το κείμενό της, βάζοντας την ιδιαίτερη νότα της σ' αυτή την μοναδική συμφωνία του καλοκαιριού:

Εκ βαθέων…
Πρώτη φορά στην Αγγλία, καλοκαίρι σε κολλέγιο, κ σε μια από τις ατελείωτες ονειρεμένες βιβλιοθήκες η ματιά μου διέκρινε έναν τίτλο στα λατινικά: De Profundis, με χρυσά καλλιγραφικά κ καφετί σκληρό εξώφυλλο, παλιακό…
το δανείστηκα με την αφέλεια της τότε λατινομαθούς κ το ξεκίνησα με την βεβαιότητα (κ την αλαζονεία) της αγγλομαθούς, αφού γρήγορα συνειδητοποίησα την άγνοιά μου αναφορικά με το περιεχόμενο…
κ πάλι, όμως, παρά τη λαχτάρα μου να διαβάσω κάτι στο πρωτότυπο, ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, το νεαρό της ηλικίας δεν μου άφηνε μεγάλο περιθώριο να μπω βαθιά στο πνεύμα του βιβλίου… φανατική του Charles Dickens  κ λάτρης της Jayne Austin, η γνωριμία μου με τον Wilde ξεκίνησε, επί της ουσίας, αμέσως μετά, στο Πανεπιστήμιο - μέχρι τότε εξαντλούνταν στα θεατρικά ανεβάσματα κ ραδιοφωνικά ακούσματα της εποχής…
Η Βασιλική μού έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναδιαβάσω το βιβλίο κ να ορίσω κάπως την όποια πρόοδό μου – τώρα ήμουν έτοιμη να βιώσω κ να κατανοήσω την αγωνία του ‘διαφορετικού’ (που ανάθεμα κ αν ξέρω ακόμη πώς ορίζεται), της ανάγκης αποδοχής, της σπατάλης αισθημάτων… την πικρία του ‘χρήσιμου ανθρώπου’… την απελπισία της μάταιης επένδυσης… το απέραντο βάθος κ την τρομακτική ρηχότητα… την απόλυτη ανάγκη του ‘γνώθι σαυτόν’…
Το ερωτηματικό ανελέητο: τι κ πόσο έχει αλλάξει έκτοτε;
Γνωρίζοντας πως η ψυχή δεν έχει φύλο κ πως η έλξη απλώς εξυπηρετεί αριστοτεχνικά τους στόχους του ‘ταξιδιού’, μοιράζομαι μια αγαπημένη ρήση του, μια από τις πάμπολλες, έστω…
'Be yourself; everybody else is already taken.’

Βασιλική, Ευχαριστώ Σε!

Το βιβλίο αυτοδικαίως θα παραδοθεί στη Ζόζη, συμφοιτήτρια κ φίλη αγαπημένη…